Proces starzenia się społeczeństwa przestaje być abstrakcyjnym pojęciem z dokumentów strategicznych i prognoz demograficznych, a staje się realnym wyzwaniem dla systemu ochrony zdrowia, polityki społecznej i codziennego funkcjonowania rodzin. Wraz z wydłużaniem życia rośnie nie tylko liczba lat, które przeżywamy, ale także znaczenie ich jakości. Jak podkreślała Monika Wielichowska, wicemarszałek Sejmu, zdrowie i godne starzenie się nie są hasłem, lecz rzeczywistością, która dotyczy milionów Polaków. Starzenie nie musi oznaczać utraty jakości życia – może wiązać się z aktywnością, bezpieczeństwem i niezależnością, pod warunkiem że towarzyszy mu „skuteczna i dostępna, ale także mądrze prowadzona profilaktyka”.

Zdrowa żywność miała być oczywistym elementem codzienności, a nie dobrem dla nielicznych. Tymczasem coraz częściej staje się produktem wybieranym nie tylko ze względu na świadomość konsumencką, ale także na zasobność portfela. Na sklepowych półkach różnica między żywnością wysokiej jakości a tą najtańszą bywa dziś tak duża, że dla wielu osób decyzja zakupowa przestaje być pytaniem o skład czy sposób produkcji, a staje się prostym rachunkiem ekonomicznym. Problem nie sprowadza się jednak wyłącznie do cen. W tle jest znacznie poważniejsze pytanie o to, czy obecny model produkcji i dystrybucji żywności w ogóle sprzyja jakości, lokalności i różnorodności rynku.