transport – Medicalpress

Przez długie lata myślenie o dostępności ograniczało się do instytucji publicznych. Polski Akt o Dostępności z 2025 roku zmienia dotychczasowe zasady – dostępność przestaje być już kwestią dobrej woli, stając się wymogiem prawnym również dla sektora prywatnego. O tym, jak zmienia się polskie prawo, dlaczego biznes musi zmienić myślenie i jak budować świat bez barier, rozmawiamy z Tomaszem Szewczykiem, audytorem dostępności w Fundacji Szklane Domy.

Ustawa o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze – nazywana Polskim Aktem o Dostępności – po raz pierwszy wprost przenosi wymogi dostępności z poziomu „dobrych praktyk” do twardych obowiązków rynkowych. Wdraża dyrektywę UE 2019/882 i określa, jakie produkty (m.in. sprzęt komputerowy, terminale płatnicze, bankomaty, automaty biletowe, czytniki ebooków) oraz usługi (telekomunikacyjne, finansowe, transportowe, ecommerce) muszą być projektowane i oferowane w sposób dostępny dla osób z różnymi potrzebami. Była potrzebna, bo dotychczas ciężar dostępności spoczywał głównie na administracji publicznej (ustawa z 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami), a rynek prywatny pozostawał w dużej mierze poza realnym obowiązkiem.

Nowa ustawa domyka ten system: dostępność staje się standardem jakości produktu i usługi, a nie „opcją dodatkową” – powiedział Tomasz Szewczyk, ekspert Fundacji Szklane Domy, który ocenia obiekty, procedury i ewakuację oraz proponuje wykonalne priorytety naprawcze.

Jak wyjaśnił, nowe przepisy dotyczą przede wszystkim podmiotów gospodarczych: producentów, importerów, dystrybutorów oraz usługodawców oferujących określone w ustawie produkty i usługi konsumentom. Oznacza to, że obowiązki nie ograniczają się do administracji publicznej – sektor prywatny, w tym banki, operatorzy telekomunikacyjni, przewoźnicy, dostawcy usług online, musi uwzględniać wymagania dostępności na etapie projektowania, wprowadzania na rynek i świadczenia usług.

Jednocześnie nadal obowiązują przepisy skierowane do podmiotów publicznych z ustawy z 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, więc system obejmuje zarówno administrację, jak i biznes – przypomniał specjalista.

Jak zaznaczył, dostępność nie jest już tylko kwestią podjazdu, windy czy szerokości drzwi.

Zazwyczaj odnosiliśmy to do osoby na wózku, która ma problem z wjechaniem na krawężnik, który znajduje się na końcu jakiegoś ciągu komunikacyjnego. Ustawa z 2019 r. wprost definiuje bariery architektoniczne, cyfrowe oraz informacyjnokomunikacyjne, pokazując, że przeszkodą może być zarówno schodek bez poręczy, krawężnik jak również nieczytelny formularz online czy brak informacji w formie zrozumiałej dla osób niesłyszących lub niewidomych – powiedział.

Dodatkowo odchodzimy już od pojęcia niepełnosprawności i barier, które wykluczają osoby niepełnosprawnością z codziennej aktywności. Zmiana podejścia wiąże się z redefiniowaniem beneficjentów dostępności.

Pojęcie osoby o szczególnych potrzebach poszerza grupę odbiorców dostępności poprzez włączanie osób starszych, kobiet z małymi dziećmi, osób neuroatypowych i oczywiście osób z niepełnosprawnością. Dziś dostępność oznacza całościowe projektowanie usług, przestrzeni fizycznej, komunikacji (język prosty, napisy, tłumaczenia na PJM, materiały w formatach alternatywnych), procesów obsługi (np. możliwość załatwienia sprawy z asystą)

oraz rozwiązań cyfrowych (strony, aplikacje, terminale). To zmiana myślenia z „usuwania

pojedynczych barier” na „tworzenie środowiska, w którym różne osoby mogą korzystać z

usług na równych zasadach”. Każdy z nas na jakimś etapie swojego życia będzie korzystał z rozwiązań zapewniających dostępność – podkreślił Szewczyk.

W zakresie dostępności cyfrowej kluczowe są wymagania standardu WCAG (w wersjach 2.1 i 2.2), do których odwołują się obowiązujące przepisy. Standard ten nakazuje, aby strony internetowe i aplikacje były postrzegalne dla różnych zmysłów, łatwe w obsłudze oraz zrozumiałe i poprawne technicznie. Ze względu na nowe prawo oraz oczekiwania klientów, te restrykcyjne zasady coraz częściej muszą spełniać także firmy prywatne.

Zdaniem eksperta, już po roku od wejścia w życie Polskiego Aktu o Dostępności widać pierwsze realne zmiany, choć proces jest rozłożony w czasie.

Część dużych podmiotów (banki, operatorzy telekomunikacyjni, firmy technologiczne) rozpoczęła systemowe przeglądy swoich produktów i usług: aktualizacje interfejsów, dostosowanie bankomatów i automatów, wprowadzanie dostępnych formatów obsługi klienta. W praktyce zmiana jest najbardziej widoczna tam, gdzie dostępność łączy się z innymi priorytetami biznesowymi – np. poprawą doświadczenia użytkownika, ograniczaniem ryzyka prawnego, budowaniem wizerunku odpowiedzialnej marki. Jednocześnie wiele mniejszych firm dopiero uświadamia sobie skalę nowych obowiązków, więc różnica między liderami a resztą rynku jest nadal duża – powiedział.

Wielu przedsiębiorców przerażają potencjalne koszty. Ekspert uspokoił jednak, że obawy te najczęściej wynikają z niewiedzy.

Koszty dostosowania są realne, ale często przeceniane. Najdroższe bywa nadrabianie wieloletnich zaniedbań – przebudowa skomplikowanych systemów, wymiana urządzeń, remonty źle zaprojektowanych przestrzeni. Natomiast wprowadzanie dostępności od początku, na etapie projektu, zwykle oznacza niewielki wzrost kosztów, który zwraca się w postaci szerszej grupy klientów, mniejszej liczby reklamacji i lepszej użyteczności. W wielu przypadkach dostępność to raczej kwestia organizacji pracy niż dużych inwestycji: przeszkolenie personelu, zmiana procedur obsługi, poprawa treści na stronie, dodanie napisów do materiałów wideo, uporządkowanie oznakowania w budynku. Dodatkowo istnieją instrumenty wsparcia, takie jak Fundusz Dostępności czy programy grantowe, które mogą częściowo finansować modernizacje infrastruktury – wyjaśnił,

Tomasz Szewczyk zwrócił uwagę, że przed nami wciąż długa droga – zwłaszcza w sektorze publicznym, gdzie mimo upływu lat od wejścia pierwszych przepisów, w wielu miejscach wciąż brakuje systemowych rozwiązań i odpowiedniej motywacji finansowej (np. powiązania certyfikatu dostępności z dodatkowymi punktami przy unijnych dotacjach).

Kluczem do sukcesu ma być ujednolicenie standardów audytowych, nad którym trwają obecnie prace. Dzięki temu firmy i instytucje będą otrzymywać spójne, jasne wytyczne, co przełoży się na realną jakość zmian. Jak w tym procesie może pomóc trzeci sektor?

Fundacja Szklane Domy może pełnić rolę partnera merytorycznego dla przedsiębiorców, instytucji i organizacji, oferując przede wszystkim: audyty dostępności, szkolenia i warsztaty, doradztwo wdrożeniowe oraz wsparcie strategiczne. Tego typu wsparcie pozwala przełożyć wymagania ustawowe na konkretne, wykonalne działania w organizacji – powiedział Szewczyk.

Jeśli prawo będzie egzekwowane bez taryfy ulgowej, a projektanci i zarządy zaczną myśleć o dostępności od samego początku tworzenia produktów i usług, czeka nas ogromny skok cywilizacyjny. Zdaniem specjalisty, za 5–10 lat możemy obudzić się w zupełnie innej rzeczywistości.

Polska może być krajem, w którym dostępność jest po prostu standardem jakości – tak samo oczywistym jak bezpieczeństwo czy zgodność z RODO. Należy pomyśleć o rozwiązaniach wspierających i motywujących spełnianie standardów dostępności. Nie wystarczy napisać na stronie internetowej „jesteśmy dostępni”. Trzeba tę stronę odpowiednio przygotować podobnie jak infrastrukturę w budynku. Ważne, że pojęcie dostępności coraz częściej pojawia się w przestrzeni komunikacyjnej, ponieważ mówienie o czymś przekłada się później na działanie – podsumował.

Źródło: inf pras

Choć większość kierowców wozi w samochodzie apteczkę z własnej inicjatywy, polskie przepisy od lat nie nakładają takiego obowiązku na właścicieli prywatnych aut osobowych. To ma się zmienić. Ministerstwo Infrastruktury przygotowało projekt rozporządzenia, zgodnie z którym wszystkie nowe samochody osobowe rejestrowane po raz pierwszy po 31 marca 2027 r. będą musiały być wyposażone w apteczkę pierwszej pomocy. Zmiana nie obejmie pojazdów już poruszających się po drogach, ale może wyznaczyć nowy standard bezpieczeństwa i zbliżyć Polskę do rozwiązań obowiązujących w wielu krajach Europy.

Projekt nowelizacji rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia przewiduje obowiązek wyposażania w apteczkę wyłącznie samochodów osobowych kategorii M1 rejestrowanych po raz pierwszy po 31 marca 2027 r. Oznacza to, że obecni właściciele aut nie będą zobowiązani do dokupowania apteczek ani dostosowywania swoich pojazdów do nowych przepisów.

Ministerstwo podkreśla, że rozwiązanie ma poprawić dostępność środków pierwszej pomocy w sytuacjach nagłych, jednocześnie nie generując dodatkowych kosztów dla milionów kierowców korzystających już z zarejestrowanych pojazdów.

Dlaczego właśnie teraz?

Dyskusja o obowiązkowych apteczkach trwa w Polsce od lat. Obecnie prywatny samochód osobowy musi być wyposażony jedynie w gaśnicę i trójkąt ostrzegawczy. Apteczki są natomiast obowiązkowe m.in. w autobusach, taksówkach, pojazdach nauki jazdy oraz niektórych pojazdach wykorzystywanych do przewozu osób.

Zdaniem resortu infrastruktury powszechnie dostępna apteczka może zwiększyć szanse na udzielenie skutecznej pierwszej pomocy jeszcze przed przyjazdem zespołów ratownictwa medycznego. W przypadku ciężkich obrażeń pierwsze minuty po wypadku często decydują o przeżyciu poszkodowanego.

Co znajdzie się w apteczce?

Projekt rozporządzenia nie określa szczegółowego wyposażenia apteczki. To jedna z kwestii, która już wzbudza dyskusję.

Najbardziej prawdopodobnym rozwiązaniem jest przyjęcie standardu zgodnego z niemiecką normą DIN 13164, która obowiązuje lub jest rekomendowana w wielu państwach europejskich. Typowa apteczka spełniająca tę normę zawiera m.in.:

opatrunki indywidualne i kompresy,
bandaże elastyczne i zwykłe,
plastry i zestawy opatrunkowe,
chustę trójkątną,
rękawiczki jednorazowe,
nożyczki ratownicze,
koc termiczny,
instrukcję udzielania pierwszej pomocy.

Eksperci od pierwszej pomocy od lat zwracają uwagę, że równie ważne jak wyposażenie jest umiejętne korzystanie z zawartości apteczki.

To nie tylko sprzęt, ale także edukacja

Samo wyposażenie samochodu w apteczkę nie sprawi automatycznie, że wzrośnie liczba skutecznie udzielanych interwencji. Badania dotyczące pierwszej pomocy pokazują, że jedną z największych barier pozostaje brak pewności siebie i obawa przed popełnieniem błędu.

Ratownicy medyczni od lat podkreślają, że podstawowe czynności, takie jak tamowanie krwotoków, zabezpieczenie ran czy użycie koca termicznego, mogą mieć ogromne znaczenie przed przyjazdem służb ratunkowych. Dlatego wraz z nowymi przepisami coraz częściej pojawiają się postulaty, aby większy nacisk położyć również na edukację kierowców z zakresu pierwszej pomocy.

Polska zbliża się do europejskich standardów

Obowiązkowe wyposażenie samochodów w apteczki funkcjonuje już od wielu lat w licznych państwach Europy, m.in. w Niemczech, Austrii, Czechach czy na Słowacji. W wielu przypadkach przepisy określają również minimalny zakres wyposażenia oraz termin ważności poszczególnych elementów.

Polska należała dotychczas do grupy państw, które nie wymagały posiadania apteczki w prywatnym samochodzie osobowym. Planowana zmiana oznacza stopniowe dostosowanie krajowych przepisów do rozwiązań stosowanych w innych państwach europejskich.

Projekt jest jeszcze na etapie konsultacji

Na razie przepisy nie zostały przyjęte. Projekt znajduje się w procesie legislacyjnym i podlega konsultacjom publicznym. Jeżeli zostanie uchwalony w obecnym kształcie, nowe wymagania obejmą wyłącznie samochody osobowe rejestrowane po raz pierwszy od 31 marca 2027 r.

Niezależnie od ostatecznego brzmienia rozporządzenia, kierunek zmian wydaje się czytelny – państwo chce zwiększyć dostępność podstawowych środków pierwszej pomocy na drogach. Dla kierowców oznacza to przede wszystkim niewielką zmianę w wyposażeniu nowych pojazdów, ale potencjalnie dużą korzyść dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego w sytuacjach, gdy liczy się każda minuta.

Źródło: Gov.pl

Zapisz się do Newslettera