#TransformacjaSystemuZdrowia

Wielochorobowość dotyka coraz większą część społeczeństwa i staje się jednym z kluczowych wyzwań dla polskiego systemu ochrony zdrowia. Podczas ostatniego posiedzenia sejmowej Podkomisji Stałej ds. Organizacji Ochrony Zdrowia omówiono konieczność usprawnienia opieki nad pacjentami z wieloma chorobami przewlekłymi. W imieniu środowiska pacjentów głos zabrała Prezes Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków, Monika Kaczmarek, apelując o skuteczne wdrożenie koordynowanej opieki zdrowotnej w ramach Podstawowej Opieki Zdrowotnej (POZ).

Według szacunków blisko 15 milionów obywateli Polski ma nadwagę, 4 miliony Polaków cierpi na otyłość, 3 miliony choruje na cukrzycę, u kolejnych 3 milionów występuje zespół metaboliczny. Ponad 2 miliony Polaków cierpi na chorobę niedokrwienną serca, a niewydolność serca dotyka ponad milion chorych. Przewlekła choroba nerek to 4 miliony chorych. Jedna choroba przyczynia się do rozwoju kolejnej, ponieważ są ze sobą powiązane i wzajemnie się napędzają.

Powszechność tych zjawisk oraz ciężar powikłań zaawansowanej choroby jest jednym z najpoważniejszych wyzwań dla systemu ochrony zdrowia już dzisiaj, a zmiany demograficzne będą się pogłębiać. Jak przekazał obecny na posiedzeniu dyrektor Departamentu Lecznictwa w Ministerstwie Zdrowia – w Polsce wielochorobowość dotyczy 70,9% osób w wieku 55-59 lat, 88,4% w wieku 65-79 lat oraz 83,9% w wieku 80+. W związku ze skalą problemu, wprowadzono systemowe rozwiązania mające usprawnić opiekę nad chorymi.

Systemowe rozwiązania – czy są wystarczające?

Od lipca 2023 r. wprowadzono dodatek za opiekę nad pacjentami z wielochorobowością w POZ. Stawka rośnie w zależności od liczby współistniejących schorzeń z zakresu kardiologii, diabetologii, nefrologii, pulmonologii i endokrynologii. Warunkiem uzyskania dodatku jest prowadzenie pacjenta głównie w POZ, bez przekazywania leczenia do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej.

Jednak – jak podkreślano podczas debaty – brakuje danych dotyczących efektywności tych działań, a opieka koordynowana w wielu miejscach funkcjonuje wyłącznie w ograniczonym zakresie.

Głos ekspertów i pacjentów

Krzysztof Zdobylak (Naczelna Izba Lekarska) i Magdalena Władysiuk (HTA Consulting) wskazywali na potrzebę:

systemowego zarządzania wielochorobowością,
definiowania celów zdrowotnych,
wprowadzenia mierników sukcesu wdrażanych rozwiązań,
poprawy monitorowania sytuacji pacjentów w POZ.

Prezes Monika Kaczmarek, reprezentując Polskie Stowarzyszenie Diabetyków oraz organizacje „EcoSerce” i „Moje Nerki”, zwracała uwagę na braki sprzętowe, kadrowe oraz ograniczony dostęp do specjalistów w mniejszych miejscowościach.

Wyniki ankiety PSD

Badanie przeprowadzone wśród pacjentów diabetologicznych ujawniło, że:

29% ocenia kompetencje lekarza POZ w zakresie cukrzycy jako słabe,
35% uznaje je za wystarczające,
48% nie wie, czym jest opieka koordynowana,
opieka koordynowana praktycznie nie funkcjonuje na wsiach.

Apel pacjentów

W związku z sytuacją, organizacje pacjentów wystosowały pismo do parlamentarzystów, apelując o:

pełne wdrożenie koordynowanej opieki zdrowotnej w POZ,
objęcie nią wszystkich pacjentów z chorobami sercowo-nerkowo-metabolicznymi,
cykliczną ewaluację profilaktyki i diagnostyki w oparciu o mierzalne wskaźniki jakości opieki.

Jak podkreśliła Prezes Monika Kaczmarek – szybka diagnostyka, dostępność lekarzy i kompleksowe podejście to klucz do poprawy zdrowia publicznego i zmniejszenia obciążenia systemu ochrony zdrowia w przyszłości.

Źródło: diabetyk.org.pl

Podczas XVII Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach, który odbywa się w dniach 23–25 kwietnia 2025 roku, temat reformy szpitalnictwa w Polsce zajął centralne miejsce w debatach ekspertów, decydentów oraz przedstawicieli sektora ochrony zdrowia. Dyskusje skoncentrowały się na konieczności modernizacji systemu szpitalnego, wyzwaniach finansowych oraz roli Krajowego Planu Odbudowy (KPO) w procesie transformacji.

Polski system szpitalnictwa od lat znajduje się w stanie narastającego kryzysu – niedoinwestowanie, rosnące zadłużenie, braki kadrowe i nieskoordynowane świadczenia to tylko niektóre z wyzwań, z jakimi mierzą się placówki w całym kraju. Coraz częściej pojawiają się głosy, że bez zdecydowanej reformy szpitali trudno będzie mówić o stabilnym i nowoczesnym systemie ochrony zdrowia.

Tegoroczny Europejski Kongres Gospodarczy 2025, który odbył się w Katowicach, przyniósł ważną debatę na ten temat. W gronie ekspertów, przedstawicieli instytucji publicznych, samorządów i menedżerów ochrony zdrowia padły kluczowe pytania: czy obecna liczba szpitali odpowiada realnym potrzebom zdrowotnym? Jakie mechanizmy pozwolą skutecznie oddłużyć placówki? Czy środki z KPO będą dobrze wykorzystane?

Wnioski z debat są jasne – potrzebna jest kompleksowa, systemowa reforma, która uwzględni zarówno lokalną specyfikę, jak i długofalową strategię rozwoju. W artykule podsumowujemy najważniejsze kierunki zmian i propozycje przedstawione podczas kongresu.

Kluczowe wyzwania w reformie szpitalnictwa

Eksperci zgodnie podkreślali, że polski system szpitalny wymaga pilnych zmian, aby sprostać rosnącym potrzebom społeczeństwa oraz zapewnić efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów. Wśród głównych problemów wskazywano:

Nadmierną liczbę szpitali: Obecnie w Polsce funkcjonuje około 600 szpitali, co w przeliczeniu na liczbę mieszkańców jest jednym z najwyższych wskaźników w Europie.
Zadłużenie placówek: Wiele szpitali, zwłaszcza powiatowych, boryka się z problemem zadłużenia, co utrudnia ich funkcjonowanie i inwestycje w rozwój.
Brak koordynacji świadczeń: Niedostateczna współpraca między placówkami oraz brak zintegrowanych systemów zarządzania prowadzą do nieefektywności i powielania usług.

Proponowane kierunki reformy

Ministerstwo Zdrowia przedstawiło założenia reformy, które obejmują:

Deregulację systemu: Zmniejszenie obciążeń administracyjnych i uproszczenie procedur mają na celu zwiększenie elastyczności i efektywności działania placówek.
Tworzenie map potrzeb zdrowotnych: Analiza i planowanie świadczeń zdrowotnych w oparciu o rzeczywiste potrzeby lokalnych społeczności.
Mechanizmy oddłużeniowe: Wprowadzenie możliwości zamiany zadłużenia szpitali na długoterminowe kredyty udzielane przez Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK).
Transformację strukturalną: Dostosowanie struktury szpitali do zmieniających się potrzeb demograficznych, w tym przekształcanie niektórych oddziałów i rozwój opieki ambulatoryjnej.

Opinie ekspertów

Podczas paneli dyskusyjnych na kongresie, eksperci zwracali uwagę na konieczność kompleksowego podejścia do reformy. Podkreślano, że zmiany powinny być oparte na rzetelnych analizach, a ich wdrażanie musi uwzględniać specyfikę lokalnych społeczności. Zwracano również uwagę na potrzebę zapewnienia odpowiedniego finansowania oraz wsparcia dla kadry medycznej w procesie transformacji.

Rola Krajowego Planu Odbudowy (KPO)

KPO przewiduje znaczące środki na modernizację sektora ochrony zdrowia, w tym:

9,2 mld zł na modernizację szpitali, w tym 5,2 mld zł na Krajową Sieć Onkologiczną i 1,3 mld zł na szpitale powiatowe.
4,3 mld zł na transformację cyfrową, w tym rozwój e-zdrowia i cyfryzację placówek.
3,1 mld zł na zwiększenie liczby kadr medycznych, w tym szkolenia i programy edukacyjne.

Eksperci podkreślali, że skuteczne wykorzystanie tych środków wymaga spójnej strategii oraz ścisłej współpracy między rządem, samorządami i placówkami medycznymi.

Reforma szpitalnictwa w Polsce jest nieunikniona i wymaga zdecydowanych działań. Dyskusje podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego 2025 pokazały, że istnieje szeroka zgoda co do kierunków zmian, jednak ich realizacja będzie wymagała determinacji, współpracy i odpowiedniego finansowania. W nadchodzących miesiącach kluczowe będzie przełożenie założeń reformy na konkretne działania, które przyniosą realne korzyści pacjentom i całemu systemowi ochrony zdrowia.

Źródło: https://www.eecpoland.eu/pl/

Zapisz się do Newslettera