Powstaje z myślą o pacjencie – to on przede wszystkim skorzysta ze współpracy specjalistów, podnoszącej swoje kwalifikacje kadry, nastawionej na poprawę jakości leczenia. 10 szpitali z Dolnego Śląska utworzyło Uniwersytecką Sieć Edukacji Klinicznej (USEK).

Jest to strategiczna inicjatywa Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu, która ma na celu poprawę opieki nad pacjentami na Dolnym Śląsku poprzez integrację edukacji i praktyki klinicznej. USEK służyć ma podniesieniu jakości opieki zdrowotnej w regionie poprzez wspólne kształcenie studentów kierunków medycznych, wspieranie rozwoju zawodowego kadry medycznej oraz łączenie działalności dydaktycznej i naukowej z praktyką kliniczną. Współpraca uczelni ze szpitalami pozwoli na lepsze przygotowanie studentów do pracy w rzeczywistych warunkach medycznych, z uwzględnieniem aktualnych wyzwań i standardów opieki nad pacjentem.

Porozumienie z Uniwersytetem Medycznym we Wrocławiu i Uniwersyteckim Szpitalem Klinicznym we Wrocławiu w ramach nowoutworzonej sieci zawarły:

• Specjalistyczny Szpital im. dr Alfreda Sokołowskiego w Wałbrzychu
• Dolnośląski Szpital Specjalistyczny im. T. Marciniaka – Centrum Medycyny Ratunkowej
• Głogowski Szpital Powiatowy sp. z o.o.
• SP ZOZ MSWiA we Wrocławiu
• Zespół Opieki Zdrowotnej w Kłodzku
• Wojewódzkie Centrum Szpitalne Kotliny Jeleniogórskiej
• Szpital Specjalistyczny im. A. Falkiewicza we Wrocławiu
• Powiatowy Zespół Szpitali w Oleśnicy 
• Szpital św. Łukasza w Bolesławcu

 

– Dzisiejsze wydarzenie to wyjątkowy moment w historii naszego uniwersytetu. Podpisanie porozumienia o utworzeniu Uniwersyteckiej Sieci Edukacji Klinicznej to nie tylko krok milowy, to strategiczna decyzja, która w pełni odpowiada na palące wyzwania i dynamiczne tempo współczesnej medycyny – mówił prof. Piotr Ponikowski, rektor UMW. – Ta inicjatywa jest pomostem, który likwiduje podziały. Łączymy potencjał naukowy i zaawansowaną dydaktykę Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu z bezcennym, codziennym doświadczeniem klinicznym naszych partnerów.

Rektor podziękował przedstawicielom szpitali przystępującym do nowoutworzonej sieci za zaufanie, wyrażając przy tym przekonanie, że wspólnie wypracowane rozwiązania będą swoistym benchmarkiem dla współpracy między szpitalami w regionie.

– To Państwa zaangażowanie i wiara w tę wspólną sprawę umożliwiły nam realizację tak ambitnego projektu. Niech ten moment stanie się żywym symbolem jedności, siły i wspólnego, nieustającego dążenia do doskonałości w edukacji klinicznej – podsumował prof. Ponikowski.

Na znaczenie inicjatywy zwrócił uwagę dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ):

– Działania oddolne są bardzo potrzebne –  zauważył Łukasz Sendecki. – Służą m.in. optymalizacji wydatków i procesów administracyjnych. Dzięki temu wszystkie szpitale partnerskie mogą odnieść wymierne korzyści.

Stopniowe poszerzanie bazy dydaktycznej o szpitale w całym regionie zwiększyć ma dostępność miejsc do odbywania praktyk i staży klinicznych, umożliwiając jednocześnie bardziej elastyczne i zróżnicowane formy nauczania.

Korzyści płynące z udziału w USEK to jednak nie tylko poprawa jakości i dostępności edukacji medycznej, ale również stworzenie warunków do skuteczniejszej integracji dydaktyki i badań naukowych z praktyką kliniczną. Sieć stanowić będzie platformę współpracy pomiędzy środowiskiem akademickim a placówkami ochrony zdrowia, ułatwiając wymianę wiedzy oraz wdrażanie innowacyjnych rozwiązań w obszarze medycyny.

– Dziś wspólnie wznosimy fundament, na którym oprzemy nowoczesną, zintegrowaną i opartą na dowodach edukację kliniczną w Polsce. Niech ta sieć stanie się wzorem współpracy, z którego czerpać będą korzyści wszyscy: studenci, kadra i przede wszystkim nasi pacjenci – podsumowała Agnieszka Zdęba-Mozoła, zastępca dyrektora ds. personalnych i jakości w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym we Wrocławiu.

Źródło: Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu

Aż ośmiu naukowców związanych na co dzień z  Narodowym Instytutem Onkologii znalazło się w prestiżowym Rankingu World’s TOP 2% Scientists, potwierdzając tym samym światowy poziom prowadzonych badań i nieoceniony wkład w rozwój światowej onkologii.

Ranking World’s TOP 2% Scientists to jedno z najbardziej uznanych na świecie zestawień, opracowywane przez ekspertów z Uniwersytetu Stanforda we współpracy z wydawnictwem Elsevier. Jego celem jest wyłonienie badaczy, których dorobek naukowy ma największy wpływ na rozwój globalnej nauki. Zestawienie obejmuje dwa zakresy ocen – całokształt kariery naukowej oraz dorobek z ostatniego roku kalendarzowego.

Ranking opiera się na analizie danych bibliometrycznych z bazy Scopus, uwzględniającej m.in. liczbę publikacji, cytowań, współautorstwa, pozycję autora w pracach naukowych oraz wskaźnik Hirscha. Przyjęta metodologia, uznawana za jedną z najbardziej precyzyjnych w świecie nauki, pozwala w sposób obiektywny ocenić wpływ poszczególnych badaczy na rozwój ich dziedzin.

Obecność w gronie 2% najczęściej cytowanych naukowców na świecie to nie tylko prestiżowe wyróżnienie, lecz także potwierdzenie, że praca badawcza ma rzeczywisty i trwały wpływ na postęp naukowy oraz rozwój innowacyjnych rozwiązań w skali globalnej.

Polscy onkolodzy w światowej czołówce

Warto podkreślić, że sześciu ekspertów znalazło się w prestiżowym zestawieniu po raz kolejny, potwierdzając tym samym swoją ugruntowaną pozycję w światowej czołówce badaczy. Wśród nich figurują:

• prof. dr hab. n. med. Piotr Rutkowski – ceniony ekspert w dziedzinie chirurgii onkologicznej, nowotworów tkanek miękkich i czerniaków. NIO Warszawa 
• prof. dr hab. n. med. Michał F. Kamiński – specjalista w zakresie gastroenterologii onkologicznej. NIO Warszawa 
• dr hab. n. med. Irmina Maria Michałek, prof. NIO-PIB – ekspertka w epidemiologii nowotworów. NIO Warszawa
• prof. dr hab. n. med. Wojciech Jurczak – specjalista w dziedzinie hematologii onkologicznej. NIO Kraków
• prof. dr hab. n. med. Anna M. Czarnecka – ekspertka biologii molekularnej nowotworów oraz badań nad czerniakami i mięsakami. NIO Warszawa
• prof. dr hab. n. med. Krzysztof Bujko – ekspert w zakresie radioterapii onkologicznej. NIO Warszawa 

W porównaniu do poprzedniego zestawienia, dwie osoby debiutują w rankingu, co podkreśla dynamiczny rozwój badań prowadzonych w Instytucie oraz rosnące znaczenie ich dorobku naukowego. Są to:

• dr hab. n. med. Mateusz Jacek Spałek, prof. NIO-PIB – specjalista w dziedzinie radioterapii onkologicznej, NIO Warszawa
• prof. dr hab. n. med. Sebastian Marian Giebel – ekspert hematologii i transplantologii klinicznej. NIO Gliwice 

Wyróżnieni naukowcy Narodowego Instytutu Onkologii to osoby, które łączą niezwykłą pasję z zaangażowaniem w walkę z chorobami nowotworowymi. Ich dorobek naukowy obejmuje setki publikacji w renomowanych czasopismach, liczne wystąpienia na konferencjach międzynarodowych oraz kierowanie projektami badawczymi, które mają realny wpływ na rozwój współczesnej onkologii.  

Prof. Piotr Rutkowski, kierownik Kliniki Nowotworów Tkanek Miękkich, Kości i Czerniaków Narodowego Instytutu Onkologii, przewodniczący Polskiego Towarzystwa Onkologicznego (PTO) oraz Przewodniczący Rady Agencji Badań Medycznych (ABM), od lat aktywnie kształtuje kierunki rozwoju polityki zdrowotnej w Polsce. Jest uznanym autorytetem w dziedzinie chirurgii onkologicznej i terapii czerniaka oraz mięsaków. Dzięki jego zaangażowaniu i innowacyjnemu podejściu powstają nowoczesne strategie leczenia, które istotnie wpływają na poprawę wyników terapii pacjentów i wyznaczają nowe standardy w onkologii.

Prof. Michał F. Kamiński, kierownik Kliniki Gastroenterologii Onkologicznej Narodowego Instytutu Onkologii, to uznany autorytet w dziedzinie endoskopii i gastroenterologii onkologicznej. Współtwórca koncepcji obiektywnego pomiaru jakości kolonoskopii przyjętego przez międzynarodowe wytyczne na całym świecie. Główny autor międzynarodowych wytycznych dotyczących kolonoskopii przesiewowej, lider pierwszego na świecie randomizowanego badania oceniającego skuteczność kolonoskopii przesiewowej w aspekcie zachorowalności i umieralności na raka jelita grubego. Autor czołowych publikacji dostarczających dowodów na skuteczność endoskopowego leczenia nowotworów przewodu pokarmowego w czołowych czasopismach: New England of Medicine, JAMA, Annals of Internal Medicine, Lancet Gastroenterology and Hepatology.

Prof. Irmina Michałek, wybitna ekspertka w dziedzinie epidemiologii nowotworów, łączy bogate międzynarodowe doświadczenie naukowe z działalnością na rzecz rozwoju nowoczesnych rejestrów onkologicznych. Doświadczenie zawodowe zdobywała m.in. na Uniwersytecie Harvarda, w Światowej Organizacji Zdrowia oraz na Uniwersytecie Oksfordzkim. 

Prof. dr hab. n. med. Wojciech Jurczak jest hematologiem i kieruje Pododdziałem Leczenia Nowotworów Układu Chłonnego w Narodowym Instytucie Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowym Instytucie Badawczym Oddział w Krakowie. W lipcu 2025 roku został wybrany na członka zarządu EHA Guidelines Committee, odpowiadając za opracowywanie europejskich wytycznych leczenia nowotworów układu chłonnego, które w najbliższych latach zastąpią dotychczasowe standardy ESMO. Profesor Jurczak jest autorem i współautorem ponad 240 publikacji naukowych, w tym w prestiżowych czasopismach takich jak NEJM, The Lancet, Lancet Oncology, Journal of Clinical Oncology, Blood, Annals of Oncology czy HemaSphere. Jego badania miały istotny wpływ na rozwój terapii chłoniaków, w tym na rejestrację innowacyjnych leków, m.in. ibrutynibu, akalabrutynibu, zanubrutynibu, pirtobrutynibu, lenalidomid, tazemetostatu, belinostatu, wenetoklaksu, bisymilarów rytuksymabu, epkorytamabu, glofitamabu. Pod jego kierownictwem prowadzono setki badań klinicznych. Profesor pełni również funkcję konsultanta medycznego w Europejskiej Agencji Leków (EMA).  

Prof. dr hab. n. med. Anna Małgorzata Czarnecka jest lekarzem onkologiem klinicznym, biotechnologiem i badaczką o uznanym dorobku naukowym w dziedzinie onkologii molekularnej i medycyny translacyjnej. W NIO Kieruje Oddziałem Chemioterapii Dziennej. Tytuł profesora nauk medycznych i nauk o zdrowiu uzyskała w 2022 roku. Jest autorką lub współautorką ponad 230 publikacji naukowych. Jej badania obejmują m.in. nowotwory tkanek miękkich, kości i czerniaki, a także poszukiwanie biomarkerów predykcyjnych oraz rozwój terapii celowanych i immunoonkologicznych. Doświadczenie naukowe zdobywała w wiodących ośrodkach w Polsce i za granicą w USA, Włoszech Niemczech i Japonii.  Profesor Czarnecka była stypendystką prestiżowych programów naukowych, w tym Fulbright Junior Research Grant, Kosciuszko Foundation Scholarship, oraz Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej. Jej praca była wielokrotnie nagradzana – m.in. I nagrodą Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej (2023) oraz wyróżnieniami „Supertalenty w medycynie” i „Kryształki Z wierciadła” za osiągnięcia naukowe i humanistyczne podejście do pacjenta. W 2024 roku została także powołana przez Premiera RP do Zespołu ds. Nagród Prezesa Rady Ministrów, odpowiedzialnego za ocenę wniosków o nagrody dla wyróżniających się rozpraw doktorskich oraz osiągnięć naukowych.

Prof. dr hab. n. med. Krzysztof Bujko jest wybitnym polskim onkologiem i radioterapeutą, specjalizującym się w leczeniu nowotworów odbytnicy. Jest jednym z twórców schematu krótkoterminowej radioterapii przedoperacyjnej z opóźnioną operacją (ang. Short-Course Radiation Therapy with Delayed Surgery, SCRT-delay), który zdobył uznanie w międzynarodowym środowisku onkologicznym i jest uwzględniany w międzynarodowych wytycznych dotyczących leczenia tego nowotworu. W 2021 roku prof. Bujko otrzymał prestiżową nagrodę Europejskiego Towarzystwa Radioterapii i Onkologii (ESTRO) za całokształt pracy i znaczący wkład w rozwój radioterapii. Jest jednym z dwóch radioterapeutów pracujących w Polsce, którzy zostali uhonorowani tym wyróżnieniem. 

Dr hab. Mateusz Spałek, zastępca kierownika Zakładu Radioterapii oraz Profesor Narodowego Instytutu Onkologii, to ceniony lekarz, naukowiec i nauczyciel akademicki, specjalizujący się w radioterapii onkologicznej. Jest współzałożycielem Sekcji Młodych Polskiego Towarzystwa Radioterapii Onkologicznej oraz a utorem wielu publikacji i innowacyjnych rozwiązań w zakresie nowoczesnych metod leczenia nowotworów. W 2025 roku prof. Spałek został powołany przez Radę Naukową Europejskiego Towarzystwa Radioterapii i Onkologii (ESTRO) na współprzewodniczącego europejskiego komitetu opracowującego wytyczne w dziedzinie onkologii i radioterapii. Sam jest współautorem licznych międzynarodowych i krajowych wytycznych oraz laureatem w kilkunastu konkursach.

Prof. dr hab. n. med. Sebastian Giebel jest wybitnym specjalistą w dziedzinie hematologii i transplantologii klinicznej. Od 2008 roku jest związany z Gliwickim oddziałem Instytutu, gdzie od 2011 roku pełni funkcję kierownika Kliniki Transplantacji Szpiku i Onkohematologii. W latach 2015-2023 pełnił również obowiązki Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Klinicznych NIO w Gliwicach. Jest autorem i współautorem 316 publikacji naukowych, w tym europejskich rekomendacji dotyczących leczenia chorych na ostrą białaczkę limfoblastyczną oraz chorobę przeszczep-przeciwko-gospodarzowi. Jego prace są szeroko cytowane w literaturze fachowej. Prof. Giebel jest również prezesem Polskiej Grupy ds. Leczenia Białaczek u Dorosłych oraz wiceprezesem Polskiej Grupy Badawczej Chłoniaków. Kieruje sekcją ds. ostrej białaczki limfoblastycznej Europejskiego Towarzystwa Transplantacji Krwi i Szpiku. Specjalizuje się w leczeniu nowotworów układu krwiotwórczego, w tym w szczególności ostrych białaczek i chłoniaków. Jest również liderem w zakresie zastosowania nowoczesnych terapii, takich jak limfocyty T z chimerowym receptorem antygenowym (CAR-T), w leczeniu tych chorób.

Znaczenie wyróżnienia dla nauki i pacjentów

Obecność ekspertów Narodowego Instytutu Onkologii w gronie światowej czołówki badaczy potwierdza wysoką jakość prowadzonych badań oraz ich wkład w rozwój diagnostyki i terapii nowotworów. To prestiżowe wyróżnienie świadczy o globalnym znaczeniu codziennej pracy naukowców Instytutu, a ich osiągnięcia są efektem wieloletniego zaangażowania, interdyscyplinarnego podejścia i pasji. Wyróżnieni badacze stanowią wzór dla młodych naukowców, pokazując, że systematyczna praca, otwartość na współpracę i poszukiwanie innowacyjnych rozwiązań prowadzą do realnych sukcesów w ochronie zdrowia. Ich działalność edukacyjna, m.in. w ramach inicjatyw takich jak Studenckie Onko Forum, umożliwia przyszłym lekarzom i naukowcom zdobycie praktycznych umiejętności, wymianę wiedzy i nawiązanie cennych kontaktów.

Gratulujemy naszym ekspertom i życzymy dalszych osiągnięć, które będą inspiracją dla kolejnych pokoleń badaczy i przyczynią się do przełomów w walce z nowotworami.

Więcej na:  https://top2percentscientists.com  

Źródło: NIO

Schemat funkcjonowania Krajowej Sieci Kardiologicznej (KSK), specyfika procedur realizowanych w ramach tego programu pilotażowego i najczęstsze wyzwania związane z opieką pozabiegową – zdaniem prof. Oskara Kowalskiego, kierownika Pracowni Elektrofizjologii i Elektrostymulacji Serca w Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu, prorektora ds. kształcenia podyplomowego i promocji uczelni w Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach, edukacja o Sieci oparta na trzech głównych filarach sprawia, że proces leczenia jest skuteczniejszy. – Jako kardiolodzy i specjaliści medycyny rodzinnej im lepiej rozumiemy się wzajemnie i im lepiej znamy specyfikę swojej praktyki, tym lepiej, sprawniej i właściwiej działamy. To korzyści, których beneficjentem. jest nasz wspólny pacjent – wskazuje ekspert.

Panie Profesorze, ośrodki przystępujące do programu Krajowej Sieci Kardiologicznej inicjują różne formaty spotkań edukacyjnych skierowane do kardiologów i specjalistów medycyny rodzinnej.

Rzeczywiście, wiele ośrodków dostrzega taką potrzebę i podejmuje działania nakierowane na dialog i wzajemną edukację specjalistów. Jako kardiolodzy na podstawie rozmów z naszymi kolegami praktykującymi w ramach podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) zauważyliśmy na przykład, że warto szerzej mówić o praktycznych aspektach funkcjonowania Krajowej Sieci Kardiologicznej, specyfice procedur realizowanych w ramach Sieci i najczęstszych wyzwaniach związanych z opieką pozabiegową. Jako ośrodek zrealizowaliśmy już dwie edycje szkoleń oparte na tych założeniach. Na podstawie pozytywnych informacji zwrotnych i wciąż rosnących potrzeb planujemy kolejne edycje kursu.

Co było przedmiotem pierwszych szkoleń?

Pierwszy blok merytoryczny stanowiły założenia Krajowej Sieci Kardiologicznej i praktyczne aspekty jej funkcjonowania. W tej części za najważniejsze uznaliśmy, aby wszystkie zaangażowane strony znały zasady działania programu pilotażowego Sieci, wiedziały, jak właściwie kwalifikować pacjentów do poszczególnych procedur, jak realizować opiekę w ramach KSK i jak skutecznie komunikować się pomiędzy sobą. Drugi blok stanowiły merytoryczne aspekty Sieci, jej cztery główne obszary: wady zastawkowe serca, niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca i przewodzenia oraz wtórne i oporne na leczenie nadciśnienie tętnicze. W trzecim bloku omawialiśmy jakie procedury są realizowane w każdym z obszarów i na czym polega ich mechanizm.

O ile techniki zabiegowe ablacji lub implantacji urządzeń wszczepialnych nie są specjalistom medycyny rodzinnej niezbędne, to już wiedza, na czym polegają te procedury, jaki jest ich cel, mechanizm działania, ale, co ważne, także specyfika, czyli to, z czym się one wiążą, jest już z punktu widzenia praktyki POZ istotna. Podam przykład. Często to do specjalisty medycyny rodzinnej trafia pacjent, który rozważa poddanie się na przykład ablacji podłoża arytmii. Zastanawia się: na czympolega ten zabieg, czy boli? Ile trwa hospitalizacja, kiedy – i jakie – będą efekty terapii? W zależności od tego, jak specjalista medycyny rodzinnej odpowie na te pytania, może zależeć czy pacjent zdecyduje się na daną formę leczenia arytmii. Nie mniej istotne, żeby lekarz rodzinny już po przebytym przez pacjenta zabiegu wiedział, czego może się spodziewać i właściwie reagował na sygnały zgłaszane przez chorego.

Najbardziej oczywiste to powikłania, na przykład: czy to zaczerwienienie i niewielki obrzęk to normalny objaw po danej procedurze, niewymagający interwencji a jedynie dalszej obserwacji czy już powód do niepokoju i interwencji? Ale chodzi nie tylko o czujność na wczesne wykrycie powikłań. Omawiając podczas szkolenia specyfikę ablacji podłoża arytmii mówiliśmy o tym, że jest to metoda, której skuteczność można ocenić po czasie. Jeśli zatem kilka dni po wyjściu ze szpitala po wykonanej ablacji pacjent zgłosi się do lekarza rodzinnego z objawami arytmii, specjalista będzie wiedział, że to zupełnie normalne – że bliznowacenie ablowanych tkanek następuje stopniowo i w czasie do kilku tygodni pacjent może jeszcze odczuwać objawy zaburzeń rytmu serca. Kiedy wie to lekarz rodziny, może taką informację przekazać pacjentowi i uspokoić go. W ten sposób pacjent zaczeka do planowej kontroli w ośrodku wykonującym zabieg. Opisana sytuacja to także przykład tego, jak edukacja kadr pozwala optymalizować opiekę w ramach systemu. Tylko – i aż! – dzięki edukacji możemy uniknąć nadprogramowych wizyt w poradniach specjalistycznych. Inny przykład: pacjent z kardiowerterem-defibrylatorem. Kiedy lekarz rodzinny ma wiedzę, w jaki sposób programowane jest urządzenie, przy ewentualnej zmianie leków będzie miał w pamięci konieczność oceny, czy dana modyfikacja nie wpłynie na pracę serca pacjenta i nie spowoduje na przykład interwencji układu.

Czy edukacja w zakresie procedur inwazyjnych przekłada się na lepszą kwalifikację pacjentów do zabiegów?

Oczywiście. Podczas konferencji, szkoleń, kursów warto przypominać nie tylko aktualne wskazania. do poszczególnych procedur, ale także dyskutować o tym, jaka grupa pacjentów odniesie z poszczególnych interwencji największe korzyści. Przykładowo: skuteczność ablacji wynosi od 65 do 98 proc. Warto wiedzieć, u kogo ta procedura ma szansę okazać się najbardziej skuteczna. Czy jednak wiedząc, że u danego chorego nie osiągniemy raczej najwyższego odsetka skuteczności, to jest nie osiągniemy całkowitego wyleczenia, nie powinniśmy rozważać tej metody? Nie! Zwłaszcza, jeśli wiemy, że ablacja może znacząco zredukować epizody arytmiczne a tym samym poprawić jakość życia pacjenta. Czy to istotny cel terapii? Bez wątpienia. Ważne, żeby każdorazowo oceniać go realnie – żeby oprócz kardiologa kompetentnej oceny mógł dokonać także lekarz rodzinny, który będzie w stanie rzetelnie i właściwie przekazać informacje pacjentowi. Jako kardiolodzy i specjaliści medycyny rodzinnej im lepiej rozumiemy się wzajemnie i im lepiej znamy specyfikę swojej praktyki, tym lepiej, sprawniej i właściwiej działamy. To korzyści, których beneficjentem jest nasz wspólny pacjent.

Źródło informacji: Salus Public Relations