Pacjent „zaopiekowany” w systemie

Opieka koordynowana polega na stałym prowadzeniu pacjenta z chorobą przewlekłą przez lekarza POZ. Obejmuje zaplanowane kontrole, monitorowanie efektów leczenia oraz regularny kontakt, zamiast pojedynczych, spontanicznych wizyt pacjenta. To lekarz opracowuje indywidualny plan opieki medycznej, a potem koordynator ustala z pacjentem plan wizyt i dba o to, by pacjent się na nie zgłaszał. Do dyspozycji są: lekarz, dietetyk, pielęgniarka. Pacjent ma kompleksową opiekę i to w swojej przychodni. W uzasadnionych przypadkach lekarz rodzinny posiłkuje się rada specjalisty, do którego czas oczekiwania jest nie dłuższy niż 3 tygodnie. Dzięki temu decyzje terapeutyczne są podejmowane na bieżąco, a ewentualne problemy mogą być wychwycone wcześniej, zanim dojdzie do pogorszenia stanu zdrowia lub powikłań przewlekłego schorzenia.

„W opiece koordynowanej nie czekamy, aż pacjent wróci z gorszym wynikiem albo trafi na SOR. Umawiamy się na wizyty edukacyjne, monitorujemy leczenie, motywujemy pacjenta do samokontroli (mierzenie w domu cukru, ciśnienia) i co najważniejsze – reagujemy wcześniej niż do tej pory. To zmienia jakość pracy, daje satysfakcję  i realnie wpływa na poprawę zdrowia pacjenta. Pacjent staje się naszym partnerem w procesie diagnostyki i leczenia” – Anna Osowska, specjalistka chorób wewnętrznych i endokrynologii, lekarka POZ, ekspertka Federacji Porozumienie Zielonogórskie.

Choć opieka koordynowana często kojarzona jest z cukrzycą i ścieżką diabetologiczną, w praktyce obejmuje także inne obszary leczenia chorób przewlekłych. W POZ realizowane są również ścieżki kardiologiczna, pulmonologiczna, endokrynologiczna oraz nefrologiczna, co pozwala na prowadzenie pacjentów m.in. z nadciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, astmą lub POChP, chorobami tarczycy czy chorobami nerek.  To szczególnie istotne u pacjentów, u których rozpoznano kilka chorób przewlekłych. Opieka koordynowana umożliwia lekarzowi podejmowanie spójnych decyzji i stałego nadzoru, co przynosi pacjentowi wymierne korzyści.

Pan Adam, 57 lat, od kilku lat objęty opieką koordynowaną z powodu cukrzycy i nadciśnienia, zwraca uwagę, że największą zmianą nie były same leki. „Najważniejsze jest to, że wiem, co się ze mną dzieje i co jest kolejnym krokiem. Nie zostaję sam z wynikami. Lekarz je ze mną omawia i mówi, co dalej. Wyznaczane mam kolejne wizyty edukacyjne. Prowadzę dzienniczek kontroli cukru i nadciśnienia. Razem z lekarzem analizujemy moje zapiski. To daje mi spokój i poczucie kontroli nad chorobą” – stwierdza pacjent. Ekspertka Porozumienia Zielonogórskiego podkreśla, że ten element bywa niedoceniany
w debacie systemowej. „Diagnostyka jest ważna, ale bez edukacji i rozmowy nie ma trwałego efektu. Pacjent musi rozumieć, dlaczego coś robimy i jaki jest cel leczenia. Wtedy łatwiej o współpracę, adherencję i lepsze wyniki. Unikamy również zjawiska inercji, bowiem przygotowywanie IPOM-u to za każdym razem analiza sytuacji zdrowotnej konkretnego pacjenta” – zaznacza.

Efekty, które widać w dłuższej perspektywie a decydują o wydolności systemu

Opieka koordynowana bywa przez decydentów oceniana przez pryzmat kosztów. Tymczasem jej realne efekty nie mieszczą się w jednym roku budżetowym ani w prostych statystykach liczby wizyt.

„Jeżeli pacjent jest prowadzony regularnie, mierzy ciśnienie, kontroluje glikemię i wie, kiedy ma zgłosić się wcześniej, to naprawdę zapobiegamy ciężkim powikłaniom. Tego nie zawsze widać od razu w danych, ale jest to zauważane i doceniane przez pacjentów.” – dodaje Anna Osowska.

Warunkiem jest jednak stabilność. Bez przewidywalnych zasad organizacyjnych i finansowych opieka koordynowana pozostanie rozwiązaniem punktowym, a nie powszechnym standardem.

Źródło: Komunikat Prasowy