Od kilku lat na popularności zyskuje ruch „body positivity”, szczególnie w social mediach, gdzie często mamy do czynienia ze skrajnościami. Ruch body positivity, ciałopozytywność to postrzeganie ciała – własnego i cudzego – bez nienawiści. To dostrzeganie piękna w różnorodności – nie aprobata dla otyłości. Otyłość to choroba, z którą według danych WHO zmaga się ok. 800 mln osób na całym świecie. 22 maja  obchodzony jest Europejski Dzień Walki z Otyłością, która jest chorobą cywilizacyjną i realnym zagrożeniem dla życia i zdrowia.

Ciałopozytywność to akceptowanie swojego ciała. Ten ruch odpowiada za akceptację wszystkich ciał bez względu na to, jak te ciała wyglądają, bez względu na ich rozmiar. Celem tego ruchu jest przeciwstawienie się nierealistycznym standardom urody. Kochamy wszystkie ciała, kochamy wszystkich ludzi. To są założenia body positivity – tłumaczy ​​dr n. o zdr. Agnieszka Chruścikowska, dietetyk, psychodietetyk, MindHealth Centrum Zdrowia Psychicznego.

Co powinno być dla nas sygnałem do podjęcia leczenia otyłości? Przede wszystkim to jak się czujemy, ale także wyniki różnych badań, bo otyłość to choroba sama w sobie, ale także czynnik ryzyka innych chorób. Podwyższony poziom cukru czy cholesterolu, zwiększa ryzyko różnych chorób – np. cukrzycy typu II, ale także zespołu metabolicznego, hipercholesterolemii, nadciśnienia tętniczego. Więc jak nasze wyniki badań nie są w porządku, a powinniśmy się kontrolować przynajmniej raz w roku, to powinniśmy podjąć decyzję o odchudzaniu, leczeniu otyłości. – mówi dr Agnieszka Chruścikowska.

Jak przekonać „ciałopozytywne” społeczeństwo do leczenia? Przede wszystkim mówić o zagrożeniach związanych z nadmierną masą ciała. Bardzo ważna jest w tym wszystkim edukacja. Dziś tej edukacji tak naprawdę jest bardzo mało. My, jako społeczeństwo, nie znamy bardzo często powiązań, jak np. nieprawidłowe żywienie i brak aktywności fizycznej wpływa na nasze zdrowie. Więc tu też bardzo ważna jest edukacja – co robi nam nadmierna masa ciała, a co niedobór. Jakie mogą być konsekwencje. – podkreśla dr Agnieszka Chruścikowska.

Od kilku lat na popularności zyskuje ruch „body positivity”, szczególnie w social mediach, gdzie często mamy do czynienia ze skrajnościami. Ruch body positivity, ciałopozytywność to postrzeganie ciała – własnego i cudzego – bez nienawiści. To dostrzeganie piękna w różnorodności – nie aprobata dla otyłości. Otyłość to choroba, z którą według danych WHO zmaga się ok. 800 mln osób na całym świecie. 22 maja  obchodzony jest Europejski Dzień Walki z Otyłością, która jest chorobą cywilizacyjną i realnym zagrożeniem dla życia i zdrowia.

Ciałopozytywność to akceptowanie swojego ciała. Ten ruch odpowiada za akceptację wszystkich ciał bez względu na to, jak te ciała wyglądają, bez względu na ich rozmiar. Celem tego ruchu jest przeciwstawienie się nierealistycznym standardom urody. Kochamy wszystkie ciała, kochamy wszystkich ludzi. To są założenia body positivity – tłumaczy ​​dr n. o zdr. Agnieszka Chruścikowska, dietetyk, psychodietetyk, MindHealth Centrum Zdrowia Psychicznego.

Co powinno być dla nas sygnałem do podjęcia leczenia otyłości? Przede wszystkim to jak się czujemy, ale także wyniki różnych badań, bo otyłość to choroba sama w sobie, ale także czynnik ryzyka innych chorób. Podwyższony poziom cukru czy cholesterolu, zwiększa ryzyko różnych chorób – np. cukrzycy typu II, ale także zespołu metabolicznego, hipercholesterolemii, nadciśnienia tętniczego. Więc jak nasze wyniki badań nie są w porządku, a powinniśmy się kontrolować przynajmniej raz w roku, to powinniśmy podjąć decyzję o odchudzaniu, leczeniu otyłości. – mówi dr Agnieszka Chruścikowska.

Jak przekonać „ciałopozytywne” społeczeństwo do leczenia? Przede wszystkim mówić o zagrożeniach związanych z nadmierną masą ciała. Bardzo ważna jest w tym wszystkim edukacja. Dziś tej edukacji tak naprawdę jest bardzo mało. My, jako społeczeństwo, nie znamy bardzo często powiązań, jak np. nieprawidłowe żywienie i brak aktywności fizycznej wpływa na nasze zdrowie. Więc tu też bardzo ważna jest edukacja – co robi nam nadmierna masa ciała, a co niedobór. Jakie mogą być konsekwencje. – podkreśla dr Agnieszka Chruścikowska.

U osób w wieku 18–24 lata częstość występowania stanów depresyjnych, poczucia bezradności, a także zniechęcenia i znużenia osiągnęła w obliczu pandemii najwyższe poziomy na przestrzeni ostatnich dwóch dekad – wynika z badań przeprowadzonych przez Centrum Badań Opinii Społecznej. Psycholodzy potwierdzają, że to najmłodsze osoby najbardziej ucierpiały psychicznie w tym trudnym okresie, m.in. dlatego że nie miały zaspokajanych podstawowych potrzeb związanych z poczuciem bezpieczeństwa i przynależności. Jednocześnie eksperci zalecają, by w okresie popandemicznym w szczególności zadbać o zdrowie psychiczne, m.in. poprzez relaksację, medytację czy psychologię pozytywną.

Pandemia COVID-19 wpłynęła źle na zdrowie psychiczne właściwie nas wszystkich, jednakże w większości badań właśnie wśród młodych osób widać największe pogorszenie samopoczucia. W badaniach opinii publicznej w 2021 roku właśnie w grupie wiekowej 18–24 lata zauważono najwięcej stanów depresyjnych, poczucia bezradności, zniechęcenia, znużenia i były to właściwie najgorsze wyniki od ostatnich dwóch lat. Tak samo widać w raporcie UNICEF z 2020 roku: 27 proc. osób odczuwało niepokój, 15 proc. osób czuło depresję w ostatnich siedmiu dniach, a 46 proc. osób było zniechęconych do robienia rzeczy, które wcześniej właściwie lubiły robić – mówi agencji Newseria Biznes Anastazja Mołodecka, psycholożka z Centrum Badań Młodzieży przy Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie.

Najważniejsze dla każdego z nas są potrzeby fizjologiczne. W trakcie pandemii COVID-19 nawet ta podstawowa potrzeba została trochę zachwiana, ponieważ nagle ludzie zaczęli się bać, czy będą mieli pracę, czy będą mogli zapłacić za podstawowe rzeczy, takie jak jedzenie. Można było zaobserwować wykupywanie podstawowych produktów w sklepach. Kolejna potrzeba – poczucie bezpieczeństwa. To chyba najbardziej zostało zachwiane, ponieważ ludzie bali się o życie swoje i swoich bliskich. Nie wiedzieliśmy, czy będzie lekarstwo, czy będą szczepienia. Kolejna potrzeba to poczucie przynależności. Szukamy miejsca przynależności w grupie rówieśniczej. W momencie, kiedy nie możemy wychodzić z domu, zajęcia są online, nie ma możliwości poczucia, że przynależymy do czegoś – wymienia Anastazja Mołodecka.

W okresie dojrzewania, około 8–12 lat, jest konflikt pracowitość a poczucie niższości, a cnota, którą się nabywa, to jest kompetencja. Dzieci w tym momencie uczą się własnej skuteczności, wychodzą ze swojej strefy komfortu, sprawdzają siebie. W momencie kiedy jest COVID-19, jesteśmy w domu, nie mamy możliwości nauczenia się, co potrafimy – wyjaśnia psycholożka. – W okresie młodzieńczym, 13–22 lata, mamy konflikt tożsamość a niepewność ról, a umiejętnością jest wierność. I tutaj chodzi o poznanie samego siebie, o zobaczenie, że różnię się od swojej rodziny, o poznanie nowych osób, odnalezienie samego siebie. W momencie, kiedy jesteśmy zamknięci w domu, tylko z rodziną swojego pochodzenia, nie mamy możliwości znalezienia siebie. Nie możemy zobaczyć, co nam odpowiada, nie mamy grupy rówieśniczej, żeby zobaczyć, co jest dla nas odpowiednie.

ode osoby miały olbrzymie problemy z trzymaniem się tych ograniczeń i jest to w pełni zrozumiałe. Okres dojrzewania sam w sobie jest okresem buntu, więc połączenie z brakiem możliwości realizacji podstawowych potrzeb rozwojowych sprawiło, że zdrowie psychiczne młodych osób było najbardziej narażone na gorsze samopoczucie – zauważa psycholożka z Centrum Badań Młodzieży.

obszar psychologii, który bada naukowo nasze poczucie szczęścia, co na nie wpływa, jak możemy je zmieniać. W psychologii pozytywnej zbadano, że w 50 proc. nasze szczęście zależy od genów, czyli to jest coś, na co absolutnie nie mamy wpływu, nie możemy tego zmienić. W 10 proc. zależy ono od wydarzeń, które się dzieją, czyli w sumie bardzo mało, a 40 proc. to jest nasza codzienna, regularna aktywność, czyli rzeczy, na które mamy wpływ, które możemy intencjonalnie zmieniać, starać się wprowadzać nowe nawyki. Przykładowo mindfulness, medytację, aktywność fizyczną, dbanie o odpoczynek, sen, relacje międzyludzkie, życie z naszymi wartościami, spotykanie się z bliskimi – wymienia Anastazja Mołodecka.

U osób w wieku 18–24 lata częstość występowania stanów depresyjnych, poczucia bezradności, a także zniechęcenia i znużenia osiągnęła w obliczu pandemii najwyższe poziomy na przestrzeni ostatnich dwóch dekad – wynika z badań przeprowadzonych przez Centrum Badań Opinii Społecznej. Psycholodzy potwierdzają, że to najmłodsze osoby najbardziej ucierpiały psychicznie w tym trudnym okresie, m.in. dlatego że nie miały zaspokajanych podstawowych potrzeb związanych z poczuciem bezpieczeństwa i przynależności. Jednocześnie eksperci zalecają, by w okresie popandemicznym w szczególności zadbać o zdrowie psychiczne, m.in. poprzez relaksację, medytację czy psychologię pozytywną.

Pandemia COVID-19 wpłynęła źle na zdrowie psychiczne właściwie nas wszystkich, jednakże w większości badań właśnie wśród młodych osób widać największe pogorszenie samopoczucia. W badaniach opinii publicznej w 2021 roku właśnie w grupie wiekowej 18–24 lata zauważono najwięcej stanów depresyjnych, poczucia bezradności, zniechęcenia, znużenia i były to właściwie najgorsze wyniki od ostatnich dwóch lat. Tak samo widać w raporcie UNICEF z 2020 roku: 27 proc. osób odczuwało niepokój, 15 proc. osób czuło depresję w ostatnich siedmiu dniach, a 46 proc. osób było zniechęconych do robienia rzeczy, które wcześniej właściwie lubiły robić – mówi agencji Newseria Biznes Anastazja Mołodecka, psycholożka z Centrum Badań Młodzieży przy Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie.

Najważniejsze dla każdego z nas są potrzeby fizjologiczne. W trakcie pandemii COVID-19 nawet ta podstawowa potrzeba została trochę zachwiana, ponieważ nagle ludzie zaczęli się bać, czy będą mieli pracę, czy będą mogli zapłacić za podstawowe rzeczy, takie jak jedzenie. Można było zaobserwować wykupywanie podstawowych produktów w sklepach. Kolejna potrzeba – poczucie bezpieczeństwa. To chyba najbardziej zostało zachwiane, ponieważ ludzie bali się o życie swoje i swoich bliskich. Nie wiedzieliśmy, czy będzie lekarstwo, czy będą szczepienia. Kolejna potrzeba to poczucie przynależności. Szukamy miejsca przynależności w grupie rówieśniczej. W momencie, kiedy nie możemy wychodzić z domu, zajęcia są online, nie ma możliwości poczucia, że przynależymy do czegoś – wymienia Anastazja Mołodecka.

W okresie dojrzewania, około 8–12 lat, jest konflikt pracowitość a poczucie niższości, a cnota, którą się nabywa, to jest kompetencja. Dzieci w tym momencie uczą się własnej skuteczności, wychodzą ze swojej strefy komfortu, sprawdzają siebie. W momencie kiedy jest COVID-19, jesteśmy w domu, nie mamy możliwości nauczenia się, co potrafimy – wyjaśnia psycholożka. – W okresie młodzieńczym, 13–22 lata, mamy konflikt tożsamość a niepewność ról, a umiejętnością jest wierność. I tutaj chodzi o poznanie samego siebie, o zobaczenie, że różnię się od swojej rodziny, o poznanie nowych osób, odnalezienie samego siebie. W momencie, kiedy jesteśmy zamknięci w domu, tylko z rodziną swojego pochodzenia, nie mamy możliwości znalezienia siebie. Nie możemy zobaczyć, co nam odpowiada, nie mamy grupy rówieśniczej, żeby zobaczyć, co jest dla nas odpowiednie.

ode osoby miały olbrzymie problemy z trzymaniem się tych ograniczeń i jest to w pełni zrozumiałe. Okres dojrzewania sam w sobie jest okresem buntu, więc połączenie z brakiem możliwości realizacji podstawowych potrzeb rozwojowych sprawiło, że zdrowie psychiczne młodych osób było najbardziej narażone na gorsze samopoczucie – zauważa psycholożka z Centrum Badań Młodzieży.

obszar psychologii, który bada naukowo nasze poczucie szczęścia, co na nie wpływa, jak możemy je zmieniać. W psychologii pozytywnej zbadano, że w 50 proc. nasze szczęście zależy od genów, czyli to jest coś, na co absolutnie nie mamy wpływu, nie możemy tego zmienić. W 10 proc. zależy ono od wydarzeń, które się dzieją, czyli w sumie bardzo mało, a 40 proc. to jest nasza codzienna, regularna aktywność, czyli rzeczy, na które mamy wpływ, które możemy intencjonalnie zmieniać, starać się wprowadzać nowe nawyki. Przykładowo mindfulness, medytację, aktywność fizyczną, dbanie o odpoczynek, sen, relacje międzyludzkie, życie z naszymi wartościami, spotykanie się z bliskimi – wymienia Anastazja Mołodecka.