Medicalpress

Blisko 1500 pacjentów objętych wsparciem i ponad 3000 konsultacji – to skala działalności Poradni Chorób Metabolicznych Narodowego Instytutu Onkologii. To także liczby, za którymi stoją indywidualne potrzeby chorych i doświadczenie zespołu, który rozwija opiekę żywieniową, współtworzy rekomendacje oraz kształci specjalistów. Okazją do dzielenia się tą wiedzą będzie kolejna edycja konferencji „Nowości i trendy w żywieniu klinicznym w onkologii”, zaplanowana na 19–20 listopada 2026 roku w NIO. W programie znalazły się najnowsze rekomendacje, sześć bloków warsztatowych i sesje poświęcone aktualnym wyzwaniom klinicznym. Dzień wcześniej odbędą się praktyczne szkolenia specjalistyczne sygnowane przez European Society for Clinical Nutrition and Metabolism – ESPEN, czyli Europejskie Towarzystwo Żywienia Klinicznego i Metabolizmu.

Doświadczenie, za którym stoją potrzeby pacjentów

Uruchomiona w kwietniu 2018 roku Poradnia Chorób Metabolicznych stała się ważnym ogniwem kompleksowej opieki onkologicznej w Instytucie. Każda z przeprowadzonych dotychczas konsultacji, to czas na ocenę stanu odżywienia, rozmowę o trudnościach i wyjaśnienie wątpliwości pacjenta. To także poszukiwanie rozwiązań możliwych do zastosowania w codziennym życiu. Eksperci opracowują indywidualne zalecenia, a podczas kolejnych wizyt monitorują efekty i dostosowują postępowanie do zmieniających się potrzeb chorego.

– Pacjent może potrzebować wsparcia żywieniowego w bardzo różnych momentach: przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie terapii, podczas rekonwalescencji czy w opiece paliatywnej. Naszym zadaniem jest odpowiednio wcześnie rozpoznać te potrzeby i zaproponować pomoc dostosowaną do jego sytuacji. Doświadczenia codziennej pracy w NIO pokazują też, jak ważna jest współpraca specjalistów. Dlatego podczas konferencji tak duży nacisk kładziemy na praktykę – wspólną analizę przypadków, ćwiczenie umiejętności i podejmowanie decyzji, z którymi mierzymy się przy pacjencie – podkreśla dr hab. n. med. Aleksandra Kapała, prof. NIO – kierująca Kliniką Diagnostyki Onkologicznej i Medycyny Paliatywnej oraz Działem Żywienia Klinicznego NIO, przewodnicząca Komitetu Naukowego konferencji.

Codzienna praca z chorymi pozwala dostrzegać zarówno indywidualne trudności, jak i obszary wymagające uporządkowanych zasad postępowania. Dlatego ważną częścią działalności ekspertów NIO jest współtworzenie rekomendacji, które pomagają przekładać aktualną wiedzę na opiekę nad pacjentami. Podczas konferencji najnowsze rekomendacje z zakresu dietetyki w onkologii przedstawi dr Katarzyna Różycka, ekspertka NIO.

– Pacjenci często pytają, co mogą jeść, jak poradzić sobie z brakiem apetytu albo, co zrobić, gdy dotychczasowy sposób odżywiania staje się zbyt trudny. Odpowiedź wymaga uwzględnienia rodzaju leczenia, objawów i możliwości konkretnej osoby. Rekomendacje tworzą wspólną podstawę takiego postępowania: pomagają specjalistom ocenić sytuację i zaplanować kolejne kroki zgodnie z aktualną wiedzą. Ważne, aby przekładały się na odpowiednio wcześnie wdrażaną, spójną i dostosowaną do potrzeb chorego opiekę żywieniową – wyjaśnia dr Katarzyna Różycka.

Sześć warsztatów, konkretne umiejętności

Tegoroczna konferencja, poza zdobywaniem wiedzy teoretycznej, stwarza wiele możliwości praktycznej nauki. Sześć bloków warsztatowych obejmie problemy, z którymi zespoły opiekujące się pacjentami spotykają się na różnych etapach leczenia.

Podczas zajęć z żywienia pozajelitowego uczestnicy przeanalizują, jak ocenić zapotrzebowanie chorego, obliczyć podaż składników i dobrać mieszaninę do jego stanu klinicznego. Warsztaty żywienia dojelitowego umożliwią natomiast ćwiczenie zakładania PEG, czyli przezskórnej endoskopowej gastrostomii, oraz innych dostępów na modelach z wykorzystaniem żołądków świńskich. Osobny blok zostanie poświęcony doborowi doustnych preparatów odżywczych (ONS) do potrzeb konkretnego pacjenta.

Ważnym tematem dyskusji będzie również dysfagia, czyli zaburzenia połykania. Uczestnicy poznają praktyczne zastosowanie standardów IDDSI (ang. International Dysphagia Diet Standardisation Initiative, pol. Międzynarodowa Inicjatywa Standaryzacji Diety w Dysfagii) dotyczących konsystencji pokarmów i płynów oraz omówią planowanie bezpiecznego odżywiania. Warsztat z prehabilitacji i gojenia ran połączy przygotowanie żywieniowe, aktywność fizyczną i opiekę okołooperacyjną z analizą rzeczywistych przypadków. Z kolei zajęcia dotyczące probiotykoterapii pomogą uporządkować wiedzę o potencjalnych korzyściach, ograniczeniach i bezpieczeństwie jej stosowania w onkologii.

Mięśnie, metabolizm i nowe wyzwania w leczeniu

Jednym z istotnych obszarów konferencji będzie sarkopenia, czyli utrata siły i masy mięśniowej, która może ograniczać sprawność i utrudniać codzienne funkcjonowanie. Jej rozpoznawanie, współwystępowanie z otyłością oraz znaczenie dla wyników i tolerancji leczenia onkologicznego. Tematy te podejmą m.in. prof. Stanisław Kłęk, dr n. med. Agnieszka Dąbek i dr Konrad Tałasiewicz.

Zagadnienia te łączą się z kolejnym ważnym pytaniem: jak prowadzić leczenie choroby otyłościowej u osoby z rozpoznaniem nowotworu, uwzględniając ochronę mięśni i stan odżywienia? Podczas sesji poświęconej lekom stosowanym w leczeniu otyłości, działającym na receptory GLP-1/GIP, eksperci omówią, u których pacjentów onkologicznych można je zastosować oraz jak zadbać o bezpieczeństwo terapii, odpowiednie odżywienie i ochronę mięśni.

Na nowotworach przewodu pokarmowego skoncentruje się też rozbudowany panel poświęcony chirurgii. Przygotowanie do operacji, żywienie okołooperacyjne i postępowanie po zabiegach będą punktem wyjścia do rozmowy o ciągłości opieki oraz współpracy chirurgów, onkologów, dietetyków i pozostałych członków zespołu.

Rzetelna wiedza wobec nowych możliwości i fałszywych obietnic

Program konferencji obejmie także zagadnienia mikrobioty jelitowej, jej zmiany po operacjach oraz możliwości i ograniczenia przeszczepienia mikrobioty w kontekście leczenia onkologicznego. Uczestnicy przyjrzą się również zastosowaniom sztucznej inteligencji w żywieniu klinicznym – jej potencjałowi we wspomaganiu pracy specjalistów i potrzebie krytycznej oceny uzyskiwanych odpowiedzi.

Szczególne znaczenie będzie miała dezinformacja żywieniowa. Rozmowa o niesprawdzonych dietach i fałszywych obietnicach stanie się okazją do zastanowienia, jak skuteczniej docierać do pacjentów z przystępną, wiarygodną informacją. Konferencja pozwoli też poznać doświadczenia innych polskich ośrodków onkologicznych i wymienić się rozwiązaniami dotyczącymi organizacji opieki żywieniowej.

– Pacjenci szukają informacji o żywieniu, ponieważ chcą aktywnie uczestniczyć w leczeniu i zrobić dla siebie coś dobrego. Dlatego tak ważne jest, aby mogli otwarcie zapytać o dietę czy suplement, o których przeczytali w Internecie. Naszą rolą jest wysłuchać, wyjaśnić wątpliwości i pomóc odróżnić zalecenia oparte na wiedzy naukowej od obietnic bez pokrycia. Rzetelna informacja powinna dawać choremu poczucie bezpieczeństwa i wskazywać, gdzie może uzyskać pomoc dostosowaną do swoich potrzeb – mówi dr. hab n. med. Aleksandra Kapała.

Szkolenia ESPEN LLL – dodatkowa możliwość rozwoju

W dniu poprzedzającym konferencję odbędą się warsztaty praktyczne obejmujące dwa moduły programu Life Long Learning (LLL), czyli ustawicznego kształcenia w zakresie żywienia klinicznego i metabolizmu, sygnowane przez ESPEN.

Pierwszy, będzie dotyczył żywienia doustnego i dojelitowego u dorosłych. Drugi, poświęcono żywieniu pozajelitowemu. Każdy potrwa cztery godziny i zakończy się testem oraz wydaniem certyfikatu

– To niepowtarzalna możliwość uporządkowania wiedzy o wskazaniach, technikach prowadzenia żywienia, doborze preparatów, monitorowaniu i postępowaniu w przypadku powikłań – podkreśla dr hab. n .med.  Aleksandra Kapała, certyfikowany wykładowca ESPEN.

Rozwój kompetencji w służbie pacjentom

Rozwijanie wiedzy specjalistów ma bezpośredni cel: zapewnienie choremu odpowiedniej pomocy wtedy, gdy jej potrzebuje. W NIO trudności z odżywianiem można zgłosić lekarzowi prowadzącemu, który może wystawić skierowanie do Poradni Chorób Metabolicznych. Jeśli konieczna jest pilna konsultacja, lekarz podczas wizyty w Instytucie może skierować pacjenta do gabinetu dietetycznego w trybie „na cito”, aby otrzymał wsparcie jeszcze tego samego dnia.

Źródło: NIO

Otyłość dotyczy 21 proc. dorosłych Polaków, a kolejne 39 proc. ma nadwagę – wynika z najnowszego badania WOBASZ3. W leczeniu choroby otyłościowej coraz większe znaczenie ma nie tylko redukcja masy ciała, ale przede wszystkim poprawa stanu zdrowia i ograniczenie ryzyka powikłań. Dostępnych jest też coraz więcej możliwości terapii, które można dopasować do stanu zdrowia, stylu życia i potrzeb konkretnego pacjenta.

Jak wynika z ogólnopolskiego badania stanu zdrowia WOBASZ3, którego wyniki opublikowano we wrześniu 2026 roku, problem nadmiernej masy ciała dotyczy ponad 18 mln osób. Zespół metaboliczny stwierdzono u 27,6 proc. badanej populacji, co odpowiada ok. 7,6 mln Polaków. Oznacza on współwystępowanie kilku czynników zwiększających ryzyko chorób sercowo-naczyniowych.

– Chorobę otyłościową, tak jak każdą chorobę przewlekłą, należy leczyć. Jeżeli nie będzie objęta leczeniem, będziemy widzieć postęp tej choroby i jej powikłania – podkreśla w rozmowie z agencją Newseria dr hab. n. med. Anna Jeznach-Steinhagen, diabetolożka i obesitolożka. – Nieleczona choroba otyłościowa wiąże się z rozwojem ponad 200 powikłań. Wśród nich są bardzo powszechne schorzenia, jak cukrzyca typu 2, choroby sercowo-naczyniowe, zawał, udar, niewydolność serca, niepłodność, choroba zwyrodnieniowa stawów, stłuszczenie wątroby czy bezdech senny.

Z badania „Społeczny obraz otyłości”, przeprowadzonego w 2025 roku przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, wynika, że 85 proc. dorosłych Polaków uważa otyłość za chorobę, a 86 proc. – za ważny problem zdrowotny. Znacznie mniejsza jest jednak wiedza o możliwościach jej leczenia. O zastosowaniu farmakoterapii wie 35 proc. badanych, o chirurgii bariatrycznej – 52 proc., a o wsparciu psychologa lub psychodietetyka – 43 proc. Najwięcej badanych wskazuje na zdrową dietę i zwiększenie aktywności fizycznej – po 87 proc.

Mimo rosnącej świadomości, że otyłość jest chorobą, wciąż obecne są stereotypy dotyczące osób, które na nią chorują. W badaniu „Społeczny obraz otyłości” 43 proc. respondentów uznało otyłość za powód do wstydu, a 44 proc. zgodziło się ze stwierdzeniem, że wynika ona z braku zainteresowania własnym zdrowiem. Zdaniem 46 proc. badanych osoby z otyłością mniej dbają o zdrowie niż osoby z prawidłową masą ciała.

– Jeszcze kilka lat temu pacjenci uważali otyłość za defekt kosmetyczny, niewymagający żadnej interwencji systemu ochrony zdrowia, lekarza czy dietetyka. Natomiast od pewnego czasu pacjenci już wiedzą, że jest to choroba. Niestety nie zawsze idzie za tym działanie – mówi Wojciech Gryta, dyrektor ds. relacji zewnętrznych w firmie Novo.

– Oprócz diety, aktywności fizycznej, dobrego snu i unikania stresu bardzo ważnym elementem wspomagającym leczenie choroby otyłościowej może być farmakoterapia. Liczne towarzystwa naukowe – Polskie Towarzystwo Leczenia Otyłości, Polskie Towarzystwo Diabetologiczne, Polskie Towarzystwo Kardiologiczne i szereg innych – odnoszą się do tego, aby farmakoterapia mogła wspomagać wybranych pacjentów. Na pewno będą to pacjenci z BMI powyżej 27 i chorobami towarzyszącymi bądź pacjenci, u których BMI wynosi powyżej 30. Tacy pacjenci mogą odnieść dodatkową korzyść z farmakoterapii – wskazuje dr hab. Anna Jeznach-Steinhagen.

Farmakoterapię dobiera się indywidualnie do pacjenta. Bierze się pod uwagę m.in. przebieg choroby, stan zdrowia, choroby współistniejące i występujące już powikłania. Znaczenie mają także mechanizmy, które u konkretnej osoby wpływają na rozwój i przebieg otyłości.

– Pacjenci z chorobą otyłościową różnią się od siebie; mówimy o fenotypowaniu otyłości. Wytyczne towarzystw naukowych pomagają dobrać leczenie indywidualnie do konkretnego pacjenta. Inne leczenie wybierzemy dla pacjenta, u którego dominują kompulsywne zachowania związane z jedzeniem, a inne zaproponujemy pacjentowi o dużym ryzyku sercowo-naczyniowym bądź z rozwiniętymi już powikłaniami choroby otyłościowej, takimi jak stłuszczenie wątroby czy obturacyjny bezdech senny – tłumaczy diabetolożka.

W ostatnich latach zwiększyły się możliwości farmakologicznego leczenia otyłości, a rozwój terapii dotyczy nie tylko nowych substancji i ich połączeń, lecz także sposobu podawania leków. Obecnie polscy pacjenci mogą korzystać z największej zatwierdzonej dawki semaglutydu – 7,2 mg stosowanego w leczeniu choroby otyłościowej u osób dorosłych. W lipcu 2026 roku w Unii Europejskiej zarejestrowano semaglutyd w dawce 25 mg – pierwszy lek z grupy GLP-1 stosowany w formie doustnej w leczeniu otyłości. Tabletka przyjmowana raz dziennie jest alternatywą dla zastrzyku podawanego raz w tygodniu. Różne formy podania pozwalają lepiej dopasować leczenie do potrzeb pacjenta, jednak farmakoterapia pozostaje tylko jednym z elementów kompleksowego leczenia choroby otyłościowej.

– Spodziewamy się dużego rozwoju w zakresie farmakologii leczenia otyłości, ale także leków, które będą zmniejszały ryzyko rozwoju powikłań bądź ograniczały już istniejące powikłania. Spodziewamy się nowych cząsteczek, ich połączeń, ale też nowych form podania, chociażby doustnej. To bardzo ważne dla pacjentów, bo nie każdy będzie akceptował formę iniekcyjną leczenia, a zastrzyk należy wykonać samodzielnie – podkreśla dr hab. n. med. Anna Jeznach-Steinhagen.

Badania nad leczeniem otyłości dotyczą nie tylko redukcji masy ciała, ale także wpływu terapii na ryzyko innych problemów zdrowotnych. W badaniu SELECT z udziałem ponad 17,6 tys. osób z nadwagą lub otyłością i rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową, ale bez cukrzycy, stosowanie semaglutydu wiązało się ze zmniejszeniem względnego ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 20 proc. w porównaniu z placebo.

– Zmieniło się podejście do leczenia otyłości. W tej chwili leczy się ją nie ze względu na chęć uzyskania wyłącznie utraty masy ciała, ale również w celu przeciwdziałania efektom zdrowotnym, które są groźne dla pacjenta: udarom mózgu, zawałom serca i wielu innym. Odchodzi się w tej chwili od wagocentryczności, czyli, mówiąc inaczej, nie patrzymy już na to, żeby utrata masy ciała była maksymalna, ale żeby był maksymalny efekt leczniczy – mówi Wojciech Gryta.

W Polsce trwają prace nad zmianami w organizacji opieki nad pacjentami z otyłością. W 2026 roku rozpoczęto prace nad Narodową Strategią Redukcji Otyłości, która ma skoordynować działania państwa w tym obszarze. Do końca czerwca trwał też pilotaż programu KOS-BAR, w ramach którego pacjenci z otyłością olbrzymią kwalifikujący się do leczenia chirurgicznego byli objęci kompleksową opieką. W lipcu Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (AOTMiT) zarekomendowała zakwalifikowanie kompleksowej opieki specjalistycznej nad tą grupą pacjentów jako świadczenia gwarantowanego.

– System w Polsce nie jest jeszcze do końca przygotowany na to, żeby leczyć pacjentów z otyłością. Szczególnie jeżeli chodzi o pacjentów poniżej 18. roku życia, gdzie nie ma określonej drogi pacjenta. Ośrodków, które mogłyby się zajmować pacjentami poniżej 18. roku życia, jest bardzo niewiele. W przypadku osób dorosłych jest ich więcej, natomiast nadal jest to problem – wskazuje dyrektor ds. relacji zewnętrznych w firmie Novo.

Czas oczekiwania na leczenie zależy od ścieżki pacjenta. Z raportu Fundacji Watch Health Care „miniBarometr WHC – otyłość i cukrzyca 2026” wynika, że w przypadku osoby z niepowikłaną otyłością, niespełniającej kryteriów leczenia bariatrycznego, od wizyty u lekarza POZ do objęcia leczeniem otyłości i opieką specjalistyczną mija średnio 3,3 miesiąca. U pacjenta z powikłaną otyłością, która ze względu na chorobę współistniejącą nie kwalifikuje się do leczenia bariatrycznego, od pierwszej wizyty w POZ do wdrożenia farmakoterapii mija średnio 3,2 miesiąca. Najdłuższa z analizowanych ścieżek dotyczy pacjenta z cukrzycą typu 2 kwalifikującego się do leczenia bariatrycznego – od pierwszej wizyty w POZ do operacji mija 24,9 miesiąca.

Barierą w dostępie do leczenia są także koszty. Farmakoterapia choroby otyłościowej nie jest obecnie w Polsce objęta refundacją, dlatego pacjenci pokrywają jej koszt z własnej kieszeni. Niektóre substancje wykorzystywane w farmakoterapii są natomiast refundowane w innych wskazaniach, m.in. u określonych grup pacjentów z cukrzycą typu 2.

Źródło: Newseria

Leki stosowane w leczeniu otyłości i cukrzycy zaczynają wpływać na rynek daleko poza gabinetami lekarskimi i aptekami. Osoby przyjmujące preparaty z grupy GLP-1 jedzą mniej, częściej wybierają mniejsze porcje i zwracają większą uwagę na zawartość białka. Dla branży spożywczej to sygnał, że wraz ze spadkiem apetytu milionów konsumentów może zmienić się również model biznesowy oparty przez lata na coraz większych porcjach, przekąskach i dodatkowych produktach. Do nowej rzeczywistości dostosowuje się nawet McDonald’s.

Jeszcze kilka lat temu dyskusja o semaglutydzie czy tirzepatydzie była przede wszystkim dyskusją medyczną. Dziś GLP-1 stają się również zjawiskiem ekonomicznym. W Stanach Zjednoczonych około 10 proc. dorosłych przyjmuje obecnie leki z tej grupy – wynika z danych przytoczonych przez McDonald’s podczas Investor Day we wrześniu 2026 roku. Firma uważnie obserwuje, co ta grupa klientów robi po wejściu do restauracji.

– 84 proc. gospodarstw domowych, w których są użytkownicy GLP-1, odwiedza McDonald’s. To szansa – mówiła inwestorom Skye Anderson, prezes McDonald’s USA.

Fast food w epoce mniejszego apetytu

Według Anderson osoby stosujące leki na otyłość i cukrzycę sięgają w McDonald’s m.in. po Chicken McNuggets, Filet-O-Fish czy Happy Meals. Firma dostrzega jednak zainteresowanie jedzeniem, które zapewnia sytość bez konieczności spożywania dużej porcji. Dlatego rozważa rozwinięcie oferty bardziej skoncentrowanej na białku, m.in. o sałatkowe miski z kurczakiem, grillowanego kurczaka czy jajka.

Nie chodzi wyłącznie o chwilową modę. GLP-1 zmieniają fizjologię apetytu, a wraz z nią zachowania konsumentów. Leki z tej grupy zwiększają uczucie sytości i ograniczają spożycie energii. W przypadku części pacjentów oznacza to, że dotychczasowa restauracyjna logika „więcej za niewiele więcej” zaczyna tracić atrakcyjność.

Badania Circana pokazują, że użytkownicy GLP-1 nie tyle całkowicie rezygnują z restauracji, ile zmieniają sposób zamawiania. Wybierają więcej dań głównych, a mniej dodatków, przekąsek i pieczywa. Z kolei według National Restaurant Association częstymi zmianami są mniejsze porcje, wybór produktów bogatszych w białko oraz większa ilość warzyw.

Mniej chipsów, słodyczy i fast foodów

Skalę zmiany dobrze pokazują dane dotyczące zakupów spożywczych. Badacze z Cornell University połączyli informacje o stosowaniu GLP-1 z rzeczywistymi transakcjami gospodarstw domowych. Wyniki opublikowano w „Journal of Marketing Research”.

W ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia terapii gospodarstwa domowe ograniczały wydatki na żywność w sklepach średnio o 5,3 proc. W gospodarstwach o wyższych dochodach spadek przekraczał 8 proc. O około 8 proc. zmniejszały się również wydatki w restauracjach szybkiej obsługi, w tym fast foodach i kawiarniach.

Największe spadki dotyczyły kalorycznej, wysoko przetworzonej żywności. Wydatki na słone przekąski zmniejszały się o około 10 proc., a wyraźne spadki obserwowano również w przypadku słodyczy, wypieków i ciastek. Nieliczne kategorie notowały wzrosty należały do nich m.in. jogurty, świeże owoce i batony odżywcze.

Nowsze badania konsumenckie PwC pokazują podobny kierunek. W 2026 roku już 21 proc. badanych amerykańskich gospodarstw domowych deklarowało obecność aktualnego użytkownika GLP-1. Wydatki na zakupy spożywcze były w tej grupie niższe, a konsumenci przesuwali je m.in. z przekąsek, słodzonych napojów i alkoholu w stronę świeżych produktów, białka i suplementów.

Białko staje się nowym polem walki o klienta

Dlaczego McDonald’s mówi akurat o białku?

Pacjent stosujący GLP-1 może spożywać znacznie mniej jedzenia, dlatego znaczenie ma nie tylko liczba kalorii, ale również jakość tego, co znajduje się w mniejszej porcji. Podczas redukcji masy ciała tracona jest bowiem nie tylko tkanka tłuszczowa, ale również część beztłuszczowej masy ciała. Zbyt mała podaż białka przy silnie ograniczonym apetycie może dodatkowo utrudniać zachowanie masy mięśniowej.

Wspólne stanowisko American College of Lifestyle Medicine, American Society for Nutrition, Obesity Medicine Association i The Obesity Society wskazuje więc na konieczność zwracania uwagi na odpowiednią podaż białka. Eksperci zaznaczają jednocześnie, że samo zwiększenie ilości białka nie wystarcza do ochrony mięśni – istotny jest także trening oporowy. Preferowane źródła to m.in. ryby, jaja, nabiał, rośliny strączkowe czy chudy drób.

To ważne zastrzeżenie w kontekście nowej marketingowej mody. Napis „high protein” nie sprawia automatycznie, że produkt staje się optymalnym wyborem dla osoby leczonej z powodu otyłości.

Big Food już znalazł nowego klienta

McDonald’s nie jest pierwszą firmą, która zauważyła zmianę. Nestlé już w 2024 roku wprowadziło w USA markę Vital Pursuit stworzoną z myślą m.in. o osobach stosujących leki GLP-1. Mrożone dania mają mniejsze, dopasowane do apetytu porcje, zwiększoną zawartość białka, błonnika i wybranych składników odżywczych.

W 2026 roku koncern nadal rozwija produkty adresowane do tej grupy konsumentów. Inni producenci również próbują zagospodarować nową kategorię – pojawiają się produkty oznaczane jako „GLP-1 friendly”, mniejsze porcje oraz żywność eksponująca zawartość białka i błonnika.

Badania ekonomiczne sugerują, że nie jest to wyłącznie marketingowa intuicja. Analiza opublikowana w 2026 roku w „Food Policy” wskazuje, że stosowanie GLP-1 może zwiększać gotowość konsumentów do płacenia za część produktów białkowych.

Rynek dostał więc dość czytelny sygnał: jeśli klient zjada mniej, trzeba sprawić, aby właśnie tę mniejszą porcję kupił od konkretnej marki.

Czy „GLP-1 friendly” znaczy zdrowe?

Dostosowanie wielkości porcji czy zwiększenie zawartości białka może odpowiadać realnym potrzebom osób, których apetyt podczas leczenia znacząco się zmniejszył. Nie oznacza to jednak, że każdy produkt reklamowany w kontekście GLP-1 jest automatycznie zdrowy.

W USA określenie „GLP-1 friendly” nie stanowi regulowanej przez FDA kategorii żywności. Eksperci zwracają uwagę, że konsument powinien patrzeć na cały skład i wartość odżywczą produktu, a nie wyłącznie na hasło marketingowe czy zawartość białka. Część żywności kierowanej do tej grupy nadal może zawierać dużo sodu, tłuszczu czy kalorii.

Także zalecenia dla pacjentów nie sprowadzają się do „jedz więcej białka”. Obejmują odpowiednią jakość diety, warzywa i owoce, błonnik, nawodnienie oraz dostosowanie posiłków do tolerancji leczenia. Przy nudnościach zaleca się m.in. unikanie bardzo tłustych i smażonych potraw.

Dlatego wysokobiałkowa kanapka czy porcja kurczaka w restauracji może być elementem diety, ale nie staje się przez samą zawartość białka produktem „leczniczym” ani koniecznym dodatkiem do farmakoterapii.

Ozempic zmienia więcej niż obwód pasa

Przez dziesięciolecia duża część rynku spożywczego rozwijała się w kierunku zwiększania konsumpcji: większych opakowań, większych porcji, zestawów, przekąsek i dodatkowych produktów kupowanych między posiłkami. GLP-1 uderzają dokładnie w mechanizm, na którym ten model korzystał czyli apetyt.

PwC wylicza, że po 6–8 miesiącach stosowania GLP-1 wydatki gospodarstw domowych w restauracjach szybkiej obsługi spadają o 8,7 proc. Jednocześnie 35 proc. użytkowników oczekuje od restauracji mniejszych porcji za proporcjonalnie niższą cenę.

Dlatego 84 proc. gospodarstw domowych z użytkownikami GLP-1 odwiedzających McDonald’s jest dla firmy ważną informacją. Klienci nie zniknęli. Zmieniło się natomiast pytanie, jak sprzedać im posiłek, kiedy chcą zjeść mniej.

Odpowiedzią branży stają się białko, błonnik, mniejsze porcje i większa koncentracja składników odżywczych. To, co zaczęło się jako rewolucja w farmakologicznym leczeniu otyłości i cukrzycy, coraz wyraźniej staje się więc także rewolucją konsumencką.

I być może jednym z najbardziej wymownych dowodów jej skali jest to, że do ery GLP-1 swoje menu zaczyna dostosowywać największa sieć fast foodów na świecie.