Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) przy Europejskiej Agencji Leków pozytywnie ocenił stosowanie enfortumabu vedotin w skojarzeniu z pembrolizumabem u pacjentów z rakiem naciekającym mięśniówkę pęcherza (MIBC), którzy kwalifikują się do operacji, ale nie mogą otrzymać standardowej chemioterapii opartej na cisplatynie.

Zgodnie z rekomendacją terapia miałaby być stosowana zarówno przed operacją usunięcia pęcherza moczowego, jak i po zabiegu, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu choroby. Ostateczną decyzję o dopuszczeniu leczenia do stosowania w Unii Europejskiej podejmie Komisja Europejska.

Rak pęcherza naciekający mięśniówkę – choroba o wysokim ryzyku nawrotu

Rak pęcherza moczowego należy do najczęstszych nowotworów urologicznych. W Europie każdego roku rozpoznaje się go u ponad 200 tys. osób. Około 30 proc. przypadków stanowi tzw. rak naciekający mięśniówkę pęcherza (ang. muscle-invasive bladder cancer, MIBC), w którym nowotwór wrasta w warstwę mięśniową ściany pęcherza lub ją przekracza.

Standardowym leczeniem w tej grupie chorych jest chemioterapia oparta na cisplatynie stosowana przed operacją, a następnie radykalne leczenie chirurgiczne. Problem polega jednak na tym, że nawet połowa pacjentów nie kwalifikuje się do leczenia cisplatyną – najczęściej z powodu współistniejących chorób, funkcji nerek lub ogólnego stanu zdrowia.

W takich przypadkach sama operacja nie zawsze pozwala skutecznie ograniczyć ryzyko nawrotu choroby lub jej rozsiewu.

Leczenie przed i po operacji

Pozytywna opinia CHMP dotyczy stosowania skojarzenia dwóch leków: enfortumabu vedotin (PADCEV) i pembrolizumabu (Keytruda).

Enfortumab vedotin jest tzw. koniugatem przeciwciało–lek (ADC), czyli terapią ukierunkowaną na komórki nowotworowe. Lek rozpoznaje białko obecne na powierzchni komórek raka pęcherza i dostarcza do nich substancję przeciwnowotworową. Pembrolizumab należy natomiast do immunoterapii i wspiera układ odpornościowy w rozpoznawaniu oraz zwalczaniu komórek nowotworowych.

Zgodnie z proponowanym wskazaniem leczenie miałoby rozpoczynać się przed operacją, a następnie być kontynuowane po radykalnym usunięciu pęcherza moczowego.

Co pokazało badanie EV-303?

Pozytywna opinia CHMP opiera się na wynikach badania III fazy EV-303 (KEYNOTE-905), w którym porównano leczenie enfortumabem vedotin i pembrolizumabem ze standardowym postępowaniem polegającym na samej operacji.

W badaniu uczestniczyli pacjenci z naciekającym mięśniówkę rakiem pęcherza, którzy nie kwalifikowali się do leczenia cisplatyną lub z niego zrezygnowali.

Wyniki pokazały, że zastosowanie terapii przed i po operacji zmniejszało ryzyko nawrotu choroby, jej progresji lub zgonu o 60 proc. w porównaniu z samą operacją.

Odnotowano również zmniejszenie ryzyka zgonu o 50 proc. względem leczenia chirurgicznego bez dodatkowej terapii systemowej.

Profil bezpieczeństwa terapii

Jak podano, profil bezpieczeństwa skojarzenia enfortumabu vedotin i pembrolizumabu był zgodny z wcześniejszymi obserwacjami dotyczącymi obu leków i nie odnotowano nowych sygnałów bezpieczeństwa.

Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należały świąd skóry, wypadanie włosów, biegunka, zmęczenie i niedokrwistość.

Co dalej?

Obecnie skojarzenie enfortumabu vedotin i pembrolizumabu jest już stosowane w leczeniu miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego raka urotelialnego. Jeśli Komisja Europejska zatwierdzi nową rekomendację, terapia mogłaby być dostępna także na wcześniejszym etapie choroby – u pacjentów kwalifikowanych do leczenia operacyjnego, ale nie mogących otrzymać cisplatyny.

Źródło: komunikat firmy Astellas, wyniki badania EV-303/KEYNOTE-905