Medicalpress

Prezydent Karol Nawrocki podpisał ustawę o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami. Nowe przepisy mają zastąpić system doraźnych programów stałym, finansowanym z budżetu państwa wsparciem, które pozwoli osobom z niepełnosprawnościami prowadzić bardziej niezależne życie. Docelowo przewidziano nawet 240 godzin bezpłatnej asystencji miesięcznie. Nie wszyscy jednak skorzystają z nowych rozwiązań od razu, a część osób pozostanie poza systemem.

17 listopada 2026 roku prezydent Karol Nawrocki podpisał ustawę z 22 października 2026 roku o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami. To istotny krok w kierunku zmiany sposobu organizowania wsparcia dla osób, które ze względu na niepełnosprawność potrzebują pomocy w codziennym funkcjonowaniu. Dotychczas dostęp do asystencji w dużej mierze zależał od okresowych programów, dostępnych środków finansowych i miejsca zamieszkania. Nowe przepisy mają stworzyć trwały system, w którym pomoc nie będzie uzależniona wyłącznie od kolejnej edycji programu czy decyzji o przyznaniu lokalnego finansowania.

Znaczenie tej zmiany wykracza jednak poza kwestie organizacyjne. Asystencja osobista nie jest bowiem jedynie formą pomocy w wykonywaniu codziennych obowiązków. Jej podstawowym założeniem jest umożliwienie osobie z niepełnosprawnością samodzielnego decydowania o swoim życiu, podejmowania aktywności zawodowej, utrzymywania relacji społecznych i uczestniczenia w życiu publicznym.

W praktyce może to oznaczać możliwość dotarcia do pracy, uczelni czy placówki medycznej, załatwienia spraw urzędowych, zrobienia zakupów lub uczestnictwa w wydarzeniach społecznych. Asystent ma wspierać osobę z niepełnosprawnością zgodnie z jej potrzebami i wolą, a nie podejmować decyzje w jej imieniu. To ważna różnica, ponieważ fundamentem nowego rozwiązania jest niezależność, a nie wyłącznie zapewnienie opieki.

Ustawa ma również służyć realizacji artykułu 19 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, który dotyczy prawa do niezależnego życia i włączenia w społeczność.

Kto będzie mógł skorzystać z asystencji osobistej? Nowe przepisy przewidują wsparcie przede wszystkim dla osób od 18. do ukończenia 65. roku życia, które posiadają decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia na co najmniej 80 punktów. System obejmie także młodzież od 13. do ukończenia 18. roku życia, posiadającą określone w ustawie orzeczenia o niepełnosprawności.

Prawo do bezpłatnej asystencji będzie ustalane indywidualnie. Pod uwagę zostaną wzięte nie tylko formalne dokumenty, ale również samoocena osoby z niepełnosprawnością, przeprowadzony z nią wywiad oraz rzeczywiste potrzeby związane z codziennym funkcjonowaniem.

Dla dorosłych przewidziano od 20 do 240 godzin wsparcia miesięcznie, natomiast dla osób niepełnoletnich od 20 do 80 godzin. Ostateczny wymiar pomocy ma wynikać z indywidualnej oceny potrzeb, a nie wyłącznie z liczby punktów przyznanych w procesie orzekania.

To rozwiązanie pozwala uwzględnić fakt, że osoby z podobnym stopniem niepełnosprawności mogą potrzebować zupełnie innego zakresu pomocy. Jedna osoba będzie wymagała przede wszystkim wsparcia w przemieszczaniu się, inna w komunikowaniu się z otoczeniem, a jeszcze inna w wykonywaniu czynności samoobsługowych czy prowadzeniu gospodarstwa domowego.

Najważniejsze pytanie dotyczy jednak tego, kiedy osoby uprawnione rzeczywiście otrzymają pomoc. Chociaż ustawa została podpisana w listopadzie 2026 roku, jej wdrażanie będzie stopniowe. W pierwszej kolejności z nowego systemu skorzystają dorośli z najwyższym poziomem potrzeby wsparcia, wynoszącym co najmniej 90 punktów. Następnie uprawnienia zostaną rozszerzone na osoby z wynikiem co najmniej 85 punktów. Dorośli, którzy uzyskali od 80 do 84 punktów, będą mogli składać wnioski od 1 września 2028 roku, a korzystać z asystencji od 1 stycznia 2029 roku.

Również maksymalna liczba godzin będzie zwiększana etapami. W 2028 roku wyniesie 200 godzin miesięcznie, w 2029 roku 220 godzin, a dopiero od 1 stycznia 2030 roku osiągnie docelowe 240 godzin.

Oznacza to, że podpisanie ustawy nie jest równoznaczne z natychmiastowym uruchomieniem powszechnie dostępnej asystencji osobistej. Dla części osób oczekiwanie na możliwość skorzystania z nowego rozwiązania potrwa jeszcze kilka lat.

Warto zwrócić uwagę także na ograniczenia wynikające z kryteriów wieku i poziomu potrzeby wsparcia. Nowy system nie obejmie automatycznie wszystkich osób posiadających orzeczenie o niepełnosprawności. Szczególnie istotna pozostaje sytuacja osób powyżej 65. roku życia, które nie zostały uwzględnione w podstawowej grupie uprawnionych dorosłych. Tymczasem potrzeba pomocy w codziennym funkcjonowaniu nie znika wraz z osiągnięciem określonego wieku. To jeden z obszarów, które mogą wymagać dalszej dyskusji o dostępności i kompleksowości wsparcia.

Nowe przepisy określają również zasady organizacji asystencji. Za zapewnienie usług na swoim terenie odpowiadać będą powiaty, a ich realizacją będą mogły zajmować się także uprawnione gminy i organizacje pozarządowe. Asystenci zostaną objęci systemem rejestracji, szkoleń i nadzoru. Przewidziano również funkcję koordynatora, którego zadaniem będzie między innymi pomoc w wyborze asystenta oraz organizowanie zastępstwa w przypadku jego nieobecności.

Istotną zmianą jest finansowanie systemu z budżetu państwa. Ma ono ograniczyć problem braku ciągłości usług, który dotychczas utrudniał planowanie codziennego życia osobom korzystającym z asystencji. Sama gwarancja finansowania nie przesądza jednak jeszcze o sprawności całego systemu.

W praktyce powodzenie reformy będzie zależało od przygotowania administracji, dostępności odpowiednio przeszkolonych asystentów, funkcjonowania systemów informatycznych oraz możliwości organizacyjnych samorządów i innych realizatorów usług. Nawet najlepiej zaprojektowane uprawnienie może okazać się niewystarczające, jeżeli osoba z niepełnosprawnością nie będzie mogła znaleźć asystenta lub skorzystać z przyznanych godzin w dogodnym dla siebie czasie.

Znaczenie ma również sposób zatrudniania osób świadczących wsparcie. Ustawa przewiduje kontrakty trójstronne, do których odpowiednio stosowane będą przepisy dotyczące zlecenia, a nie zatrudnienie asystentów na podstawie umowy o pracę. Jednocześnie wprowadzono wybrane gwarancje zbliżone do pracowniczych, w tym płatny czas wolny oraz okres wypowiedzenia. To rozwiązanie, którego praktyczne funkcjonowanie będzie wymagało obserwacji, szczególnie w kontekście stabilności zatrudnienia i dostępności wykwalifikowanej kadry.

Z perspektywy systemu ochrony zdrowia asystencja osobista może mieć znaczenie również dla dostępu do świadczeń medycznych. Trudności z przemieszczaniem się, komunikacją czy organizacją codziennych czynności mogą stanowić dodatkową barierę w korzystaniu z diagnostyki, leczenia i rehabilitacji. Odpowiednio zorganizowane wsparcie może pomóc te bariery ograniczać, choć nie zastąpi świadczeń zdrowotnych ani profesjonalnej opieki medycznej.

Podpisana ustawa tworzy zatem podstawy do istotnej zmiany w polityce społecznej. Po raz pierwszy asystencja osobista ma funkcjonować jako stałe rozwiązanie ustawowe, a nie przede wszystkim jako wsparcie zależne od czasowych programów.

Prawdziwym sprawdzianem reformy nie będzie jednak samo wejście przepisów w życie, lecz to, czy osoby z niepełnosprawnościami rzeczywiście odczują większą niezależność w codziennym funkcjonowaniu. O sukcesie zdecydują dostępność asystentów, ciągłość pomocy, możliwość wyboru osoby świadczącej wsparcie oraz zdolność systemu do odpowiadania na indywidualne potrzeby. Dopiero wtedy będzie można ocenić, czy długo oczekiwana zmiana prawna przełożyła się na realną poprawę jakości życia.

Źródło: Kancelaria Prezydenta RP, komunikat z 17 listopada 2026 r. oraz informacja w sprawie ustawy z 22 października 2026 r. o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami.

Indywidualne doradztwo zawodowe, wsparcie psychologa i trenera pracy oraz możliwość odbycia stażu w jednej z 25 instytucji administracji publicznej – tak działa program „Rekrut 1.0”, realizowany przez Fundację Szklane Domy i Karkonoski Sejmik Osób Niepełnosprawnych. Inicjatywa finansowana ze środków PFRON ma pomóc osobom z niepełnosprawnościami przełamać bariery zawodowe, zdobyć doświadczenie i zwiększyć szanse na stabilne zatrudnienie.

Program „Rekrut 1.0” to jedna z kluczowych inicjatyw realizowanych wspólnie przez Fundację Szklane Domy oraz Karkonoski Sejmik Osób Niepełnosprawnych (KSON), finansowana ze środków PFRON w ramach Konkursu 1/2026 „Stażysta Plus”. Celem jest pomoc osobom z niepełnosprawnościami w zdobyciu kwalifikacji, cennego doświadczenia zawodowego oraz stałego zatrudnienia w administracji publicznej. Program skierowany jest do osób ze wszystkimi stopniami niepełnosprawności, które pragną wejść lub powrócić na rynek pracy.

Aby dołączyć do projektu, należy posiadać aktualne orzeczenie o niepełnosprawności, mieścić się w przedziale wiekowym (kobiety od 18 do 60 lat, mężczyźni od 18 do 65 lat) oraz w momencie przystąpienia nie pozostawać w zatrudnieniu ani nie uczestniczyć w innym projekcie aktywizacyjnym. Zwieńczeniem procesu są staże zawodowe w 25 renomowanych instytucjach administracji rządowej i służby publicznej – takich jak ministerstwa, urzędy wojewódzkie czy urzędy centralne.

Współpraca z podopiecznymi Fundacji w ramach projektu „Rekrut” rozpoczyna się od dokładnego zbadania ich potrzeb, aby upewnić się, że są one spójne z oferowanym wsparciem.

„Szczególnie ważne jest dla nas zbudowanie relacji z beneficjentami, tak aby czuli nie tylko wsparcie, ale także przestrzeń do mówienia o swoich obawach i trudnościach” – mówi psycholog i trener pracy, Paweł Zamojć.

„Sam proces przygotowania w projekcie „Rekrut” obejmuje spotkania poświęcone stworzeniu indywidualnego planu drogi zawodowej. Na ten etap składa się kompleksowy wywiad i analiza poprzednich miejsc pracy, testy predyspozycji zawodowych weryfikujące deklaracje uczestnika oraz obiektywna obserwacja prowadzona przez doradcę zawodowego lub trenera pracy. Połączenie tych trzech perspektyw pozwala na wyznaczenie jasnych celów: pomyślne przejście stażu, sprawne wdrożenie w obowiązki oraz znalezienie stabilnego zatrudnienia w strukturach administracji lub na otwartym rynku pracy” – zaznacza ekspert.

Jak dodaje, przed rozpoczęciem stażu uczestnik otrzymuje również  kompleksowe doradztwo zawodowe, realizowane podczas kolejnych czterech spotkań.

„Omawiamy wtedy przyszłe obowiązki, zasady funkcjonowania w miejscu pracy, komunikację z zespołem i sposoby radzenia sobie z trudnościami, które mogą pojawić się w przyszłym miejscu pracy” – wskazuje Zamojć.

Jak mówi, osoby zgłaszające się do projektu mają bardzo różne doświadczenia i wykształcenie. Dla jednych udział w programie to kolejny krok w pracy biurowej lub instytucjach publicznych, dla innych – debiut w administracji. Często okazuje się, że dotychczasowe, nawet bardziej praktyczne doświadczenie uczestnika kryje w sobie kompetencje idealnie odpowiadające wymogom urzędu, co pozwala na naturalne przejście do nowej roli. W przypadku osób stawiających pierwsze kroki w biurze, po opracowaniu indywidualnego planu drogi zawodowej przechodzi się do kompleksowego doradztwa – uczestnicy są zapoznawani z obowiązkami, standardami zachowania, a kadra projektowa pełni rolę przewodnika po dobrych praktykach w pracy.

Przełamywanie barier i kompetencje miękkie

Zdaniem psychologa, największym wyzwaniem w procesie aktywizacji rzadko okazują się braki kompetencyjne czy kwestie formalne. Najtrudniej opanować kompetencje miękkie: umiejętność zaprezentowania się oraz gotowość na mierzenie się z trudniejszymi sytuacjami. Osoby z niepełnosprawnościami mają czasem skłonność do wycofywania się z obawy przed porażką.

„Naszym zadaniem jest uczyć proaktywnego podejścia do poszukiwania pracy i rozwiązywania problemów. Często barierą nie są otwarte konflikty, lecz trudności w komunikacji – zespół nie wie, jak rozmawiać z osobą z niepełnosprawnością, a sama osoba boi się mówić o swoich potrzebach, obawiając się, że zostaną one odebrane jako minus i powiązane z jej stanem zdrowia. Tymczasem trudności na rynku pracy wynikają z zupełnie innych przyczyn. Pokazujemy, że o niepełnosprawności i trudnościach warto mówić otwarcie, bo prędzej czy później temat ten i tak się pojawi” – podkreśla Paweł Zamojć.

Jak wyjaśnia, cały proces aktywizacji zawodowej ma charakter ciągły i nie kończy się z chwilą rozpoczęcia stażu przez uczestnika. Ścieżka obejmuje indywidualny plan drogi zawodowej, kompleksowe doradztwo, warsztaty, pomoc asystenta, a także stałe wsparcie trenera pracy podczas samego stażu. Uczestnik nie zostaje sam z problemami.

„Większość napięć w nowym miejscu wynika ze zwykłego lęku przed nieznanym środowiskiem. Nazwanie tych obaw, danie człowiekowi przestrzeni na szczerość i normalizacja jego emocji przynoszą ogromną ulgę” – mówi ekspert.

Jak program widzą uczestnicy? “Czuję, że ktoś czuwa nad moim rozwojem”

O tym, jak teoria przekłada się na rzeczywistość, opowiada pani Małgorzata, która niedawno rozpoczęła trzymiesięczny staż biurowo-administracyjny w Wojewódzkim Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Szczecinie. Jak podkreśla, kluczem do sukcesu okazało się zaangażowanie organizatorów:

„Wcześniej brałam udział w innej inicjatywie tego typu i moje wrażenia były zupełnie inne – tam pomoc opiekunów była marginalna, a cała odpowiedzialność za znalezienie stażu spoczywała w zasadzie wyłącznie na mnie. W Fundacji Szklane Domy jest zupełnie inaczej: organizatorzy dysponują szerokimi bazami pracodawców, sami aktywnie dzwonią i sondują możliwości zatrudnienia dla swoich podopiecznych. Mój stały kontakt z trenerem pracy odbywa się m.in. w formie cyklicznych spotkań online. Daje mi to poczucie bezpieczeństwa i świadomość, że ktoś czuwa nad moim rozwojem” – opowiada uczestniczka.

Dzięki otwartej atmosferze w zespole oraz pełnej dostępności budynku obawy o odnalezienie się w nowym miejscu szybko zniknęły. Co więcej, posiadane przez nią wykształcenie psychologiczne otwiera drzwi do dalszej kariery w tej instytucji:

„Podczas rozmowy rekrutacyjnej otwarcie rozmawialiśmy o moim wykształceniu psychologicznym i o tym, że obecny zakres obowiązków różni się od mojego wykształcenia. Usłyszałam, że po zakończeniu stażu administracyjnego postarają się wdrożyć mnie do komisji orzekających jako psychologa. Daje mi to dużą nadzieję, że zostanę tu na stałe” – zaznacza.

„Historia pani Małgorzaty oraz doświadczenia ekspertów pokazują, że sukces na rynku pracy to nie kwestia przypadku, tylko efekt mądrze zaprojektowanego systemu wsparcia. Program „Rekrut 1.0” udowadnia, że przy odpowiednim przygotowaniu, fachowej pomocy doradców oraz otwartości ze strony pracodawców administracji publicznej, można pokonać najtrudniejsze bariery. I na tym zależy ekspertom, twórcom oraz założycielom Fundacji Szklane Domy” – podkreśla Wojciech Kosarski, Prezes FSD.

Źródło: inf pras

Powrót na rynek pracy po długiej przerwie może być szczególnie trudny dla osób z niepełnosprawnościami. Program „Fabryka Talentów” ma ułatwić ten proces poprzez szkolenia, doradztwo, wsparcie psychologiczne i płatne staże. Historia jednej z uczestniczek pokazuje, że aktywizacja zawodowa może oznaczać nie tylko nowe zatrudnienie, ale również odzyskanie samodzielności i poczucia, że jest się potrzebnym.

Projekt skierowany jest do osób z całej Polski, z orzeczeniem o niepełnosprawności w różnym stopniu, które pozostają bezrobotne lub chcą podnieść swoje kwalifikacje zawodowe. Celem jest odkrycie potencjału uczestników w wybranych dziedzinach. Wykwalifikowany zespół doradców i trenerów oferuje kompleksowe wsparcie merytoryczne i psychologiczne na każdym etapie, dzięki czemu cały proces jest mniej stresujący. Do dyspozycji uczestników pozostaje wiele form wsparcia oraz warsztatów grupowych.

“Specjaliści pomagają na przykład przeredagować CV, organizowane są warsztaty z autoprezentacji oraz szkolenia zawodowe – od kompetencji cyfrowych po kursy na rejestratorki medyczne. Prowadzone są również płatne staże. Bardzo pomocne jest to, że program bierze pod uwagę indywidualne umiejętności i doświadczenia, a także potrzeby.” – tłumaczy Sylwia, praktykantka.

Sama ma na swoim koncie udział w kilku takich stażach, m.in. w Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, Głównym Inspektoracie Farmaceutycznym oraz Inspektoracie Transportu Drogowego, gdzie po odbyciu stażu otrzymała umowę o pracę na rok.

“Świetnie sprawdziłam się przy reorganizacji i porządkowaniu archiwów. Bardzo lubiłam to robić. Czasem podejście pracodawców bywa różne – słyszałam nawet, że jestem zbyt nadgorliwa, bo ciągle prosiłam o nowe zadania. Po prostu nie lubię siedzieć bezczynnie. Moje doświadczenie pokazuje jednak, że jeśli stażysta jest zaangażowany, jest to bardzo dobrze widziane” – przyznaje.

Udział w projekcie Fabryka Talentów dla Sylwii zupełnie nowe doświadczenie zawodowe. Przez większość życia pracowała w handlu i usługach, jednak problemy zdrowotne oraz przebyte operacje kręgosłupa wykluczyły ją z tej branży.

“Kiedyś, pracując przy kasie w supermarkecie, patrzyłam przez okno i marzyłam o pracy w terenie – żeby gdzieś pojechać, coś załatwić, do kogoś dotrzeć. I taką pracę sobie wymarzyłam. Uwielbiam być w ruchu” – mówi.

Dzięki pomocy fundacji udało się – Sylwia nadal pracuje wśród ludzi, jednak teraz może realnie im pomagać. Każdy dzień jej pracy wygląda trochę inaczej i stwarza nowe wyzwania.

Obecnie w ramach praktyk Sylwia zajmuje się promowaniem działań fundacji i docieraniem do kolejnych potencjalnych beneficjentów. Odwiedza urzędy dzielnicowe, ośrodki pomocy społecznej, Caritas oraz przychodnie rehabilitacyjne.

Praca przynosi jej dużą satysfakcję. Przykładem sukcesu było nawiązanie współpracy z urzędem pracy, który początkowo odmawiał kontaktu, a ostatecznie zaproponował zorganizowanie wspólnych spotkań dla osób najbardziej potrzebujących.

“Wtedy człowiek się cieszy i czuje, że to, co robi, ma sens. Mam poczucie, że jestem potrzebna. Identyfikuję się z tą działalnością, bo taka pomoc jest niezwykle ważna, a wiele osób z niepełnosprawnościami wciąż nie wie, że może z niej skorzystać, dlatego tak istotne jest dotarcie do nich” – podkreśla.

Powrót do aktywności i wyjście z domu

Program „Fabryka Talentów” to dla uczestników nie tylko szansa na poprawę sytuacji finansowej, ale również impuls do zmiany życia społecznego, co wcześniej dla wielu było niemożliwe. Jak przyznaje Sylwia, najtrudniej jest na początku, ale program to szansa na rozwój i poznanie swoich mocnych stron.

“Mój kolega ze stażu przez długi czas był bezrobotny z powodu kontuzji kolana. Musiał polegać na finansowym wsparciu partnerki i mimo jej wyrozumiałości, nie czuł się z tym dobrze jako mężczyzna. Ostatnio powiedział mi, jak bardzo cieszy się, że może rano wstać i wyjść z domu do biura. Praca i możliwość zarobienia własnych pieniędzy to pierwszy krok ku wielkiej zmianie”  – podsumowuje praktykantka.

Fabryka Talentów 1.0 jest skierowana do osób, które obecnie pozostają bez zatrudnienia, chcą rozwinąć swoje kompetencje i nie uczestniczą w innych projektach aktywizacji zawodowej.  Dokumenty rekrutacyjne można pobrać ze strony i przesłać drogą mailową na adres fabrykatalentow@fundacjaszklanedomy.pl lub wysłać na adres ul. Włodarzewska 69/2, 02-384 Warszawa, albo przyjechać osobiście.

Żródło: inf pras

Widząc cel daleko, możemy mieć wrażenie, że nie uda nam się do niego dotrzeć. Prawda jest taka, że wystarczy wstać rano i zacząć od pierwszego kroku – powiedział podczas spotkania dotyczącego programu “Stabilne Zatrudnienie”, Michał Leksiński, alpinista, zdobywca 7 z 9 szczytów Korony Ziemi, zmotywował uczesyników do podejmowania wyzwań i realizacji celów mimo przeciwieństw.

W siedzibie Fundacji Szklane Domy odbyło się wyjątkowe spotkanie dotyczące programu Stabilne Zatrudnienie. Gościem specjalnym był alpinista Michał Leksiński, manager projektu i rzecznik prasowy Zimowej Narodowej Wyprawy na K2 17/18. Autor książki Projekt: Wyprawa o PR i projektowaniu komunikacyjnym wypraw. Opowiedział on zebranym, jak wyglądała jego historia. Zdaniem alpinisty, najlepiej sprawdza się metoda małych kroków.

Jak zaznaczył, do realizacji celów najbardziej potrzebna jest przede wszystkim konsekwencja.

Leksiński ma na swoim koncie 7 z 9 szczytów Korony Ziemi na 7 kontynentach. Karierę wspinaczkową rozpoczynał od kursów wysokogórskich, przechodząc przez wyprawy w Alpy, Pamir i Andy. Zdobył m.in. Pik Lenina w Kirgistanie (7 120 m n.p.m.), Damavand w Iranie (5 624 m n.p.m.) oraz uznawany za jeden z najtrudniejszych europejskich czterotysięczników Ząb Giganta we Francji. Na liście jego osiągnięć są też najwyższe szczyty Słowenii (Triglav) i Austrii (Großglockner).

„Stabilne Zatrudnienie” – profesjonalne wsparcie

Odpowiedzią na potrzeby osób poszukujących swojej zawodowej ścieżki jest realizowany przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) program „Stabilne Zatrudnienie – osoby niepełnosprawne w administracji i służbie publicznej”. Jego celem jest zwiększenie zatrudnienia beneficjentów w sektorze publicznym poprzez kompleksową pomoc – zarówno dla kandydatów, jak i samych pracodawców.

Inicjatywa opiera się na dwóch filarach. Moduł „Instytucje” oferuje dofinansowanie dla jednostek zatrudniających osoby z niepełnosprawnościami na co najmniej 12 miesięcy (m.in. na wyposażenie stanowisk, adaptację przestrzeni, zakup technologii wspomagających oraz szkolenia kadry). Moduł „Staże zawodowe” jest skierowany do organizacji pozarządowych, które przygotowują uczestników do pracy w administracji rządowej i publicznej poprzez szkolenia, doradztwo, płatne staże oraz opiekę asystenta.

W tę misję aktywnie włącza się Fundacja Szklane Domy, która nie tylko organizuje spotkania motywacyjne z wyjątkowymi gośćmi, ale też na co dzień wdraża konkretne narzędzia aktywizacji. W ramach programu PFRON fundacja realizuje projekt „Rekrut 1.0” (a także inicjatywę „Praktykant 2.0”), umożliwiając beneficjentom podnoszenie kwalifikacji, zdobywanie praktycznego doświadczenia na płatnych stażach, korzystanie ze wsparcia asystentów pracy, uczestnictwo w warsztatach z kompetencji cyfrowych oraz w warsztatch z autoprezentacji, podczas których uczestnicy pracują nad pewnością siebie oraz sposobem prezentowania swoich kompetencji i doświadczenia.

Źródło: inf pras