Medicalpress

Zaburzenia poznawcze obejmują nieprawidłowości w zakresie procesów umysłowych takich, jak uwaga, koncentracja, pamięć, myślenie, planowanie, adekwatne reagowanie, mowa i/lub zdolność do efektywnej komunikacji niewerbalnej. Zaburzenie wyższych funkcji korowych skutkuje zmniejszeniem zdolności uczenia się, zaburzeniami orientacji i komunikacji oraz utratą zdobytych umiejętności. Konsekwencjami mogą być również zmiany zachowania przejawiające się impulsywnością oraz obniżoną zdolnością przewidywania konsekwencji swoich działań.  

Łagodne zaburzenia funkcji poznawczych są związane z wiekiem, ale mogą też sygnalizować początek zaburzeń demencyjnych, wyrażonych znacznym obniżeniem funkcji poznawczych w wyniku uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. U osób młodszych zaburzenia te mogą mieć podłoże genetyczne, być powikłaniem chorób przewlekłych (np. wieloletniej niekontrolowanej cukrzycy, zaburzeń czynności tarczycy), czy też przebytych urazów czaszkowo-mózgowych. 

Prace wymagające szczególnej sprawności funkcji poznawczych obejmują m.in. wykonywanie czynności na stanowiskach decyzyjnych, pod presją czasu, przy obsłudze maszyn (narzędzi, pojazdów, broni palnej), na wysokości, w ruchu ulicznym. Rozpoznanie zaburzeń neuropoznawczych może stanowić przeciwwskazanie do podjęcia lub kontynuowania pracy w narażeniu na czynniki neurotoksyczne. Choć nie wynika to z obowiązujących przepisów prawa, w przypadku podejrzenia zaburzeń funkcji poznawczych u pracownika w czasie badań profilaktycznych można wykonać testy przesiewowe, zwłaszcza w przypadku stanowisk związanych z narażeniem zawodowym opisanym powyżej. Łatwo dostępnym narzędziem przesiewowym jest Test Rysowania Zegara (TRZ; wersja Sunderlanda jest rekomendowaną przez Polskie Towarzystwo Alzheimerowskie), który bada orientację wzrokowo-przestrzenną, praksję konstrukcyjną oraz zdolność do abstrakcyjnego myślenia. Drugim powszechnie stosowanym przesiewowym narzędziem diagnostycznym w kierunku zaburzeń neuropoznawczych jest krótka ocena stanu psychicznego (MMSE) rekomendowana przez interdyscyplinarną Grupę Ekspertów Rozpoznawania Otępienia Sekcji Psychogeriatrii i Choroby Alzheimera Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Test MMSE bada orientację w czasie i miejscu, pamięć świeżą, ocenia uwagę i zdolność do liczenia, funkcje językowe oraz praksję konstrukcyjną. Przy interpretacji wyniku testu należy uwzględnić wykształcenie pacjenta, ponieważ wynik uznany jeszcze za referencyjny dla osoby z niższym wykształceniem może sugerować potrzebę pogłębienia diagnostyki w kierunku wczesnego stadium otępienia u osób z wyższym wykształceniem. 

Profilaktyka pierwotna zaburzeń neuropoznawczych podczas badań profilaktycznych pracowników obejmuje edukację w zakresie prozdrowotnego stylu życiu. W ramach profilaktyki drugorzędowej, ukierunkowanej na wczesne wykrywanie zaburzeń, zaleca się zastosowanie narzędzi przesiewowych. W przypadku wysunięcia podejrzenia zaburzeń neuropoznawczych pacjent powinien zostać skierowany do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej i/ lub opieki specjalistycznej (psychologicznej, psychiatrycznej, neurologicznej) celem wykrycia przyczyny i wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Pacjent-pracownik powinien otrzymać pisemne zalecenia. Kontynuacja pracy na dotychczasowym stanowisku jest możliwa, jeśli zaburzenia te nie wpłyną na zmniejszenie bezpieczeństwa samego pracownika i jego otoczenia oraz narażenie zawodowe (np. czynniki neurotoksyczne) nie pogorszy stanu zdrowia pracownika. Ocena jakości pracy wykonywanej przez pracownika jest natomiast w gestii pracodawcy i nie skutkuje wydaniem orzeczenia o przeciwwskazaniach zdrowotnych do pracy. 

Współpraca lekarza medycyny pracy z pracodawcą obejmuje doradztwo w zakresie dostosowania stanowiska pracy do pracownika. U pracowników z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi związanymi z wiekiem w celu podtrzymania aktywności zawodowej należy rozważyć takie modyfikacje w organizacji pracy, aby zwiększyć bezpieczeństwo i poprawić jej jakość, np. poprzez zapewnienie jasnych instrukcji, wsparcia technicznego, aktywny mentoring i dostosowanie stanowiska pracy.

Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera zaprasza do skorzystania z bezpłatnych konsultacji ekspertów dotyczących zdrowia, bezpieczeństwa i aktywności zawodowej pracowników w różnym wieku. Zapisy: https://pracanazdrowie.pl/konsultacje/ 

Źródło: PAP MediaRoom

Czy rehabilitacja może przypominać grę? Naukowcy z Katedry Medycyny Rodzinnej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu sprawdzili, jak na sprawność seniorów wpływa trening, w którym tradycyjne ćwiczenia połączono z interaktywnymi grami ruchowymi. Po sześciu tygodniach zaobserwowali poprawę wybranych parametrów sprawności fizycznej. Szczególnie interesujące okazały się efekty u osób zagrożonych rozwojem zespołu kruchości. Wyniki badania UMW nabierają szczególnego znaczenia w kontekście obchodzonego 1 października Międzynarodowego Dnia Osób Starszych, który zwraca uwagę m.in. na zdrowie, samodzielność i jakość życia seniorów.

Starzenie nie musi oznaczać zespołu kruchości. Frailty, czyli zespół kruchości, to stan zmniejszonej rezerwy organizmu, który sprawia, że starszy człowiek staje się bardziej podatny na skutki chorób i innych obciążeń. Wiąże się m.in. ze zwiększonym ryzykiem pogorszenia sprawności, upadków i utraty samodzielności. Co ważne, kruchość nie pojawia się z dnia na dzień. Wcześniej może wystąpić stan określany jako pre-frailty – moment, w którym pierwsze oznaki osłabienia są już widoczne, ale pełny zespół kruchości jeszcze się nie rozwinął. To właśnie ten etap szczególnie interesuje naukowców poszukujących sposobów na jak najdłuższe zachowanie sprawności seniorów.

Rehabilitacja zamieniona w grę

Jednym z ważnych elementów przeciwdziałania utracie sprawności jest odpowiednio dobrana aktywność fizyczna, obejmująca m.in. ćwiczenia wzmacniające mięśnie, równowagę i elastyczność. Wyzwaniem bywa jednak utrzymanie regularności ćwiczeń przez dłuższy czas.

I tu pojawia się exergaming. Pod tą nazwą kryją się interaktywne gry ruchowe, w których ruch ciała służy do sterowania tym, co dzieje się na ekranie. Zamiast wykonywać kolejne powtórzenia wyłącznie według instrukcji, ćwiczący ma do wykonania konkretne zadanie i na bieżąco widzi efekty swoich ruchów.

W badaniu UMW wykorzystano platformę rehabilitacyjną ActivLife oraz czujnik Kinect śledzący ruchy uczestnika. Seniorzy ćwiczyli w pozycji stojącej, a ruchami ciała sterowali przebiegiem terapeutycznych gier. Platforma zapewniała im przy tym dodatkową stabilizację dzięki uprzęży wyposażonej w siedzisko.

Sześć tygodni treningu

W badaniu uczestniczyło 111 osób w wieku od 65 do 89 lat. Naukowcy ocenili, czy uczestnicy byli sprawni, znajdowali się w stanie pre-frailty, czy rozwinął się już u nich pełnoobjawowy zespół kruchości. Po sześciu tygodniach treningu średni wynik w skali kruchości nieznacznie, ale istotnie statystycznie się poprawił. Pozytywne zmiany zaobserwowano również w konkretnych obszarach sprawności.

U osób w stanie pre-frailty poprawiły się wyniki testów oceniających siłę mięśni, chód i wytrzymałość oraz równowagę. W grupach pre-frail i frail zmniejszyło się również ryzyko upadków oceniane za pomocą testu Tinetti.

– Przeprowadzone badania wykazały także, że exergaming wpływa korzystnie nie tylko na parametry sprawności funkcjonalnej, ale również istotnie poprawia funkcje poznawcze, w tym pamięć, nastrój i jakość życia seniorów – podkreśla główna autorka badania, dr hab. Maria Bujnowska-Fedak z Katedry Medycyny Rodzinnej UMW, która łączy pracę naukową z praktyką lekarza rodzinnego. – Exergaming okazał się najbardziej skuteczny w grupie pacjentów z wczesnym zespołem kruchości (pre-frailty). Grupa ta również ćwiczyła znacznie chętniej, a seniorzy istotnie rzadziej rezygnowali z ćwiczeń z powodów zdrowotnych lub logistycznych, m.in. potrzeby wsparcia rodziny w dotarciu na zajęcia. To właśnie obiecujące wyniki osób znajdujących się pomiędzy pełną sprawnością a zespołem kruchości zwracają naszą szczególną uwagę. Rodzą pytanie, czy jest to moment, w którym odpowiednio dobrana aktywność może mieć szczególne znaczenie dla dalszego funkcjonowania seniora.

Technologia zamiast tradycyjnych ćwiczeń?

Niekoniecznie. Exergaming nie zmienia podstawowej zasady: najważniejszy pozostaje ruch. Technologia może natomiast zmienić sposób, w jaki ćwiczenia są wykonywane – i sprawić, że trening stanie się bardziej angażujący.

Gra stawia przed ćwiczącym kolejne zadania, dostarcza mu informacji zwrotnej i pozwala obserwować efekty własnych działań. Może to mieć znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy barierą dla regularnej aktywności stają się monotonia, spadek motywacji czy obawa przed utratą równowagi i urazem.

– Na podstawie tego badania nie można jeszcze powiedzieć, że trening z ActivLife jest skuteczniejszy od tradycyjnych ćwiczeń – dodaje dr hab. Maria Bujnowska-Fedak, prof. UMW. – Uczestników nie porównywano z formalną grupą kontrolną, która realizowałaby inny program lub nie korzystała z platformy. Wiadomo natomiast, że po sześciu tygodniach treningu poprawiła się większość ocenianych parametrów funkcjonalnych, funkcje poznawcze i jakość życia seniorów.

Dla naukowców i lekarzy to punkt wyjścia do kolejnych pytań: jak wykorzystać nowe technologie, by zachęcać osoby starsze do ruchu, jak długo utrzymują się uzyskane efekty i którzy seniorzy mogą skorzystać z takiej formy treningu najbardziej. Badania będą kontynuowane.

– W starzejącym się społeczeństwie potrzebujemy nie tylko skutecznych, ale także atrakcyjnych i angażujących sposobów pomagania seniorom w utrzymaniu sprawności – podsumowuje dr hab. Maria Bujnowska-Fedak, prof. UMW. –. Być może właśnie w tym tkwi jeden z największych potencjałów exergamingu. Aktywność ruchowa połączona z grą może być przy tym czymś więcej niż tylko formą rehabilitacji. Może stać się również okazją do spotkania i wspólnego spędzania czasu. Wyobraźmy sobie seniora, który zamiast ćwiczyć samotnie przed ekranem, zaprasza do wspólnej gry wnuczkę lub wnuka. Dla jednej osoby jest to sposób na ruch i trening pamięci czy równowagi, dla drugiej – zabawa, a dla obu – okazja do bycia razem. Być może przyszłość exergamingu to więc nie tylko połączenie ruchu z technologią, ale także połączenie pokoleń.

Wrocławskie badanie wpisuje się w szerszy światowy trend poszukiwania nowych sposobów wspierania sprawności osób starszych. Coraz większe zainteresowanie naukowców budzą rozwiązania, które łączą ruch z jednoczesnym angażowaniem pamięci, uwagi i koordynacji. Szczególnie istotna jest przy tym wczesna interwencja – zanim osłabienie zacznie prowadzić do trwałej utraty sprawności i samodzielności.

Wyniki badań zostały opublikowane w czasopiśmie Scientific Reports: „The ActivLife exergame rehabilitation program improves functional abilities in pre-frail and frail older adults: a clinical trial”, Maria Magdalena Bujnowska-Fedak, Mateusz Sobieski, Aleksandra Fedak i Joanna Waligóra, Scientific Reports, vol. 16, Article number: 12637 (2026).

Źródło: inf pras