Medicalpress
Jeśli osoba z cukrzycą typu 1 straciła przytomność, możesz jej uratować życie. Tacy pacjenci mają przy sobie glukagon – hormon podawany przy silnym niedocukrzeniu, objawiającym się właśnie utratą przytomności, której mogą towarzyszyć drgawki. Sporządzony preparat podaje się domięśniowo lub podskórnie. Lek znajdziesz w pomarańczowym pudełku, który diabetyk powinien mieć przy sobie. Jak go podać, wyjaśnia Sylwia Dybkowska, pielęgniarka oddziałowa Oddziału Klinicznego Diabetologii Dziecięcej i Pediatrii Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego WUM.
 
 

GlucaGen, czyli preparat zawierający hormon białkowy – glukagon i rozpuszczalnik  może być podawany nie tylko przez personel medyczny, ale również osoby, które nie posiadają wykształcenia medycznego, ale są świadkami ciężkiego niedocukrzenia (hipoglikemii).

Jeśli osoba z cukrzycą typu 1 ma niedocukrzenie, ale jest przytomna, należy natychmiast dać jej do wypicia lub zjedzenia węglowodany proste – doskonale sprawdzą się tu (glukoza, cukier, osłodzona herbata lub inny słodki napój.

 
Jeśli jednak straciła przytomność, to należy jak najszybciej zrobić zastrzyk. Lek w pomarańczowym pudełku osoba chorująca na cukrzycę typu 1 powinna zawsze nosić przy sobie, podobnie jak bransoletkę informującą o chorobie. Warto wiedzieć, że lek nie wywołuje działań niepożądanych, a podanie zastrzyku jest czynnością ratującą życie, podobnie jak masaż serca w razie zawału.

Jak go użyć?
Zdejmujemy pomarańczową osłonkę z ampułki. Następnie ściągamy nasadkę ze strzykawki, która zawiera sól fizjologiczną – rozpuszczalnik leku. Przestrzykujemy sól fizjologiczną do ampułki. Powoli mieszamy, nie wstrząsamy. Następnie nabieramy lek do strzykawki. Gdy mamy pełną strzykawkę z rozpuszczonym lekiem, podajemy go pacjentowi domięśniowo lub podskórnie – poinstruowała pielęgniarka. 
Diabetyk powinien odzyskać przytomność w ciągu 10 minut. Gdy ją odzyska, to powinien przyjąć doustnie węglowodany, aby uzupełnić zapasy glikogenu wątrobowego i zapobiec nawrotowi hipoglikemii. Każdy taki ciężki stan należy skonsultować z lekarzem.
 
Objawy niedocukrzenia (hipoglikemii):
Przy ciężkim niedocukrzeniu dochodzi do utraty przytomności.
 
 
 
 
źródło: Serwis Zdrowie
Jeśli osoba z cukrzycą typu 1 straciła przytomność, możesz jej uratować życie. Tacy pacjenci mają przy sobie glukagon – hormon podawany przy silnym niedocukrzeniu, objawiającym się właśnie utratą przytomności, której mogą towarzyszyć drgawki. Sporządzony preparat podaje się domięśniowo lub podskórnie. Lek znajdziesz w pomarańczowym pudełku, który diabetyk powinien mieć przy sobie. Jak go podać, wyjaśnia Sylwia Dybkowska, pielęgniarka oddziałowa Oddziału Klinicznego Diabetologii Dziecięcej i Pediatrii Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego WUM.
 
 

GlucaGen, czyli preparat zawierający hormon białkowy – glukagon i rozpuszczalnik  może być podawany nie tylko przez personel medyczny, ale również osoby, które nie posiadają wykształcenia medycznego, ale są świadkami ciężkiego niedocukrzenia (hipoglikemii).

Jeśli osoba z cukrzycą typu 1 ma niedocukrzenie, ale jest przytomna, należy natychmiast dać jej do wypicia lub zjedzenia węglowodany proste – doskonale sprawdzą się tu (glukoza, cukier, osłodzona herbata lub inny słodki napój.

 
Jeśli jednak straciła przytomność, to należy jak najszybciej zrobić zastrzyk. Lek w pomarańczowym pudełku osoba chorująca na cukrzycę typu 1 powinna zawsze nosić przy sobie, podobnie jak bransoletkę informującą o chorobie. Warto wiedzieć, że lek nie wywołuje działań niepożądanych, a podanie zastrzyku jest czynnością ratującą życie, podobnie jak masaż serca w razie zawału.

Jak go użyć?
Zdejmujemy pomarańczową osłonkę z ampułki. Następnie ściągamy nasadkę ze strzykawki, która zawiera sól fizjologiczną – rozpuszczalnik leku. Przestrzykujemy sól fizjologiczną do ampułki. Powoli mieszamy, nie wstrząsamy. Następnie nabieramy lek do strzykawki. Gdy mamy pełną strzykawkę z rozpuszczonym lekiem, podajemy go pacjentowi domięśniowo lub podskórnie – poinstruowała pielęgniarka. 
Diabetyk powinien odzyskać przytomność w ciągu 10 minut. Gdy ją odzyska, to powinien przyjąć doustnie węglowodany, aby uzupełnić zapasy glikogenu wątrobowego i zapobiec nawrotowi hipoglikemii. Każdy taki ciężki stan należy skonsultować z lekarzem.
 
Objawy niedocukrzenia (hipoglikemii):
Przy ciężkim niedocukrzeniu dochodzi do utraty przytomności.
 
 
 
 
źródło: Serwis Zdrowie
Cukrzyca typu 1 może rozwijać się miesiącami, a nawet latami. Na początku objawy mogą być niezauważalne, ale gdy dojdzie do wyniszczenia większości komórek odpowiadających za wydzielanie insuliny, pojawiają się typowe objawy: wilczy apetyt, pragnienie, wielomocz, apatia, mocny spadek wagi, bóle brzucha, wymioty, kwaśny zapach z ust – wyjaśnia dr n. med. Lidia Groele, endokrynolog i diabetolog dziecięcy z UCK Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.
„Powstawanie cukrzycy może trwać wiele miesięcy, a nawet lat. Objawy mogą być niezauważalne. Natomiast jeśli w organizmie zostaje już tylko 20 proc. komórek, które wydzielają insulinę pojawiają się objawy kliniczne. Dziecko zaczyna być bardziej apatyczne. Zaczyna więcej pić, częściej chodzi do toalety, bo oddaje większą ilość moczu. Zaczyna też chudnąć, mimo, że apetyt ma. Tylko jedzenie, które przyjmuje nie jest przyswajane. Do tego, potrzebna jest insulina” – mówi lekarka z Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.


Im dłużej – jak wyjaśnia dalej dr Groele – ten proces niedoboru insuliny trwa, tym więcej dodatkowych symptomów, jak przy zatruciu ciałami ketonowymi. To bóle brzucha, nudności, wymioty, zapach „kwaśnych jabłek” z ust (acetonu).

Źródło: Serwis Zdrowie

Cukrzyca typu 1 może rozwijać się miesiącami, a nawet latami. Na początku objawy mogą być niezauważalne, ale gdy dojdzie do wyniszczenia większości komórek odpowiadających za wydzielanie insuliny, pojawiają się typowe objawy: wilczy apetyt, pragnienie, wielomocz, apatia, mocny spadek wagi, bóle brzucha, wymioty, kwaśny zapach z ust – wyjaśnia dr n. med. Lidia Groele, endokrynolog i diabetolog dziecięcy z UCK Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.
„Powstawanie cukrzycy może trwać wiele miesięcy, a nawet lat. Objawy mogą być niezauważalne. Natomiast jeśli w organizmie zostaje już tylko 20 proc. komórek, które wydzielają insulinę pojawiają się objawy kliniczne. Dziecko zaczyna być bardziej apatyczne. Zaczyna więcej pić, częściej chodzi do toalety, bo oddaje większą ilość moczu. Zaczyna też chudnąć, mimo, że apetyt ma. Tylko jedzenie, które przyjmuje nie jest przyswajane. Do tego, potrzebna jest insulina” – mówi lekarka z Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.


Im dłużej – jak wyjaśnia dalej dr Groele – ten proces niedoboru insuliny trwa, tym więcej dodatkowych symptomów, jak przy zatruciu ciałami ketonowymi. To bóle brzucha, nudności, wymioty, zapach „kwaśnych jabłek” z ust (acetonu).

Źródło: Serwis Zdrowie