„ Często jestem pytany czy nas system opieki zdrowotnej, czy w ogóle my jako społeczeństwo dostrzegamy choroby z otyłością i odpowiedź moim zdaniem jest jednoznaczna, że nie.  Jeżeli nawet spojrzymy na opiekę zdrowotną, to proszę zwrócić uwagę na to, że tak naprawdę otyłość zawsze znajduje się na końcu wszelkich rozpoznań. Najpierw są wymieniane powikłania otyłości a dopiero na samym końcu otyłość. Sam ten fakt powoduje, że ta choroba jest lekceważona i to doprowadza do sytuacji gdzie tak naprawdę chorych leczymy paliatywne, czyli łagodzimy przebieg choroby poprzez leczenie powikłań a niestety nie leczymy przyczynowo. Na studiach już uczą, że powinniśmy każdą chorobę leczyć przyczynowo.   Kluczem do poprawy w chwili obecnej, jeżeli chodzi o los chorych na otyłość ich możliwości leczenia, jest dostrzeżenie tej choroby, która często jest określana jako choroba przeźroczysta niby najłatwiejsza do rozpoznania a jednak nie jest rozpoznawana.

Czy chorzy na otyłość sięgając po leki które, są zarejestrowane również do leczenia cukrzycy zabieramy chorym na cukrzycę możliwości skutecznego leczenia otyłości.

Takie pytanie jest absolutnie moim zdaniem nieuprawnione, ponieważ jest to pytanie komponujące się w dyskryminację chorych na otyłość. Dlaczego my chorym na otyłość odbieramy możliwość skutecznego leczenia tej choroby?

Musimy pamiętać o tym, że w chwili obecnej sytuacja jest o tyle trudna, że leki które zawierają tą samą cząsteczkę, która jest w lekach przeciwcukrzycowych, również są to leki zarejestrowane do leczenia otyłości. W związku z tym, że liczba chorych na otyłość na świecie jest gigantyczna i zapotrzebowanie jest gigantyczne stąd wynikają braki w dostępie tych leków, a leki są skuteczne. To jest sytuacja w której po raz pierwszy mierzymy się jako ludzkość gdzie mamy skuteczne leki a jednocześnie tak dużą liczbę chorych, którzy wymagają leczenia.

Podstawą leczenia cukrzycy typu drugiego jest leczenie otyłości,  w związku z czym nie ma innej drogi musimy tak naprawdę zapewnić wszystkim tym chorym odpowiedni dostęp do leków.”

Źródło informacji: PAP MediaRoom

Cukrzyca to stan, w którym organizm nie jest w stanie efektywnie kontrolować poziomu cukru we krwi ze względu na nieprawidłowe wydzielanie lub działanie insuliny. Według Narodowego Testu Zdrowia Polaków przeprowadzonego przez Medonet pod patronatem strategicznym Nationale-Nederlanden już 9 proc. Polaków ma zdiagnozowaną tę chorobę. Co więcej, wiele osób nie jest świadomych, że choruje, więc liczba cukrzyków w Polsce może przekraczać 3 mln osób. Chorych przybywa wraz z wiekiem. Zgodnie z wynikami NTZP w grupie 45-54-latków cukrzycę ma 7 proc. osób, w grupie 55-64-latków 14 proc., a w grupie powyżej 65. roku życia aż 23 proc. Globalnie sytuacja również nie przedstawia się optymistycznie. Cukrzyca została uznana za pierwszą niezakaźną epidemię na świecie. Zgodnie z danymi WHO ponad 440 mln ludzi na całym świecie cierpi na to schorzenie i bezpośrednio z jego powodu rocznie umiera ponad 1,5 mln osób.

Cukrzyca dotyka coraz większej liczby Polaków, a osób ze stanem przedcukrzycowym jest 2-4 krotnie więcej niż samych diabetyków. O ile nie istnieje żadna skuteczna metoda zapobiegania cukrzycy typu 1, to cukrzycy typu 2 można uniknąć. W profilaktyce kluczową rolę odgrywa prawidłowa dieta, a także odpowiednia dawka aktywności. Wczesne rozpoznanie choroby, a także odpowiednie leczenie jest kluczowe dla zachowania zdrowia. Oprócz dbania o nawyki żywieniowe i częsty ruch nie powinniśmy ignorować wagi regularnych badań laboratoryjnych. Tymczasem co czternasty dorosły Polak nigdy w swoim życiu nie sprawdził stężenia glukozy we krwi. Zalecenia diabetologiczne dla osób po 45. roku życia rekomendują pomiar cukru we krwi raz na trzy lata, jeśli nie występują czynniki ryzyka lub raz w roku, gdy takowe występują. Tegoroczny Narodowy Test zdrowia Polaków pokazuje, że odsetek osób badających poziom glukozy rośnie wraz z wiekiem, a powyżej 65. r.ż. wykonuje go zdecydowana większość badanych. Taki wynik świadczy o zwiększonej świadomości zdrowotnej wśród najbardziej obciążonej grupy.

Osoby cierpiące na cukrzycę ze względu na charakter choroby są obarczone stałym stresem o swoje zdrowie. Muszą mierzyć poziom cukru we krwi kilka razy dziennie, brać leki i cyklicznie uczęszczać do diabetologa. Ponadto, powinny regularnie się ruszać i zdrowo odżywiać. Konieczność nieustannego dbania o siebie wymaga dużej dyscypliny i wiąże się z obciążeniem psychicznym. Co istotne, wizyty lekarskie i farmakoterapia często wiążą się z wysokimi kosztami. W przypadku zachorowania można poszukać rozwiązań, które obniżą wydatki na sprzęt czy lekarstwa, a jeśli w rodzinie cukrzyca występowała już wcześniej, to warto ubezpieczyć się na wypadek zachorowania. Często taką możliwość oferuje pracodawca.

– Chorzy często czują się osamotnieni w swojej walce i pozostawieni bez pomocy. Potrzebują kogoś, kto zadba o nich już w momencie otrzymania diagnozy. Wsparcie ze strony bliskich jest nieocenione, istotna okazuje się także pomoc ze strony pracodawcy. Może on wesprzeć swoich pracowników oferując dodatek do ubezpieczenia grupowego, który zapewnia zaplecze finansowe i pomoc w codziennym funkcjonowaniu z cukrzycą, w tym stałą opiekę specjalistów czy pokrycie kosztów leków. Poczucie bezpieczeństwa w chorobie jest bardzo ważne, a odpowiednia polisa może je skutecznie zapewnić. Nikt nie musi i nie powinien sam przechodzić przez wyzwania, z którymi wiąże się choroba – podkreśla Anna Kwiatkowska, menedżerka ds. rozwoju produktów grupowych w Nationale-Nederlanden.