Podczas debaty, zorganizowanej 14 października w Warszawie, eksperci rozmawiali o tym, jak różne etapy życia kobiety – od pierwszych lat pracy po okres menopauzalny – wpływają na potrzeby zdrowotne, motywacje i aspiracje zawodowe. Zaprezentowano także dobre praktyki Bayer Digital Hub, jednostki rozwijającej innowacyjne rozwiązania cyfrowe w medycynie, farmacji i rolnictwie. Wprowadzono tam polityki elastycznego czasu pracy, mentoringu i przebranżowienia, a pracowniczki angażują się w inicjatywy wspierające kobiety w rozwoju kariery w sektorze technologii, m.in. GROW Women in IT oraz Women in STEM. W efekcie 25% zespołu stanowią kobiety – to znacznie więcej niż średnia w polskim IT (14-17%[4]).

 

Dr n. med. Monika Łukasiewicz, ginekolog, podkreśla:

• Zdrowie intymne i hormonalne realnie wpływa na aktywność i decyzje zawodowe milionów kobiet. Od pierwszych miesięczek w okresie edukacji, przez wyzwania związane z ciążą i macierzyństwem oraz z powrotem na rynek pracy, aż po objawy menopauzy, które dla wielu stają się realną barierą w karierze: każdy z tych etapów niesie inne obciążenia. To endometrioza, która może występować już u młodych kobiet, obfite krwawienia miesiączkowe, zaburzenia snu i spadek energii w okresie menopauzalnym.

 

Szacuje się, że jedna na trzy kobiety na świecie może doświadczać obfitego krwawienia miesiączkowego[5]. Wśród nich 80% zauważa wpływ silnych krwawień na swoją wydajność w pracy[6]. Endometrioza natomiast może dotykać 15% kobiet w wieku rozrodczym na świecie[7]; jej głównym objawem jest przejmujący, przewlekły ból, który może się wiązać z obniżoną zdolnością do pracy i zwiększoną liczbą dni zwolnień chorobowych[8]. W związku z menopauzą nawet do 80% kobiet na świecie może doświadczyć uderzeń gorąca, stanów niepokoju oraz zaburzeń snu[9]. W Polsce z powodu związanych z menopauzą dolegliwości 42% kobiet rozważało ograniczenie lub zakończenie aktywności zawodowej[10].

 

Lek. Maja Herman, psychiatrka i psychoterapeutka, zaznacza:

• Troska o zdrowie psychiczne kobiet powinna być integralnym elementem wspierania ich ścieżki zawodowej. Na każdym etapie kobiety mierzą z wyzwaniami – od presji stabilizacji w młodym wieku, przez stres związany z łączeniem ról rodzinnych i zawodowych, aż po lęk o własne zdrowie i miejsce na rynku pracy w okresie menopauzy. Te doświadczenia wpływają na poczucie wartości, motywację i energię życiową.

Nowoczesne narzędzia cyfrowe pozwalają na dostęp do telemedycyny czy aplikacji monitorujących zdrowie, jak również do elastycznych rozwiązań pracy zdalnej. Dzięki nim kobiety mogą dbać o siebie bez rezygnacji z aspiracji zawodowych. Technologie wspierają także edukację i rozwój w dowolnym momencie życia, pomagając łączyć ambicje zawodowe z wyzwaniami zdrowotnymi.

 

Joanna Pruszyńska-Witkowska, ekspertka kompetencji cyfrowych, zauważa:

• Kobiety coraz odważniej wkraczają w obszary zawodowe kojarzone dotychczas raczej z aktywnością mężczyzn, takie jak IT czy technologie. Warto je wspierać i zachęcać, tworząc środowisko pracy, które szanuje ich potrzeby – od zdrowia po elastyczne formy pracy. Wówczas ich potencjał może w pełni rozkwitnąć, a kompetencje cyfrowe stać się realnym atutem w karierze.

Potwierdza to Ewa Krupa – ekspertka analityki danych i liderka w Bayer Digital Hub:

• Super jest pracować w środowisku, gdzie możesz być sobą i w pełni wykorzystywać swój potencjał. W miejscu, w którym rozwijasz kompetencje, a jednocześnie czujesz, że różnorodność doświadczeń i perspektyw pracowników są naprawdę doceniane. To środowisko szanuje potrzeby wszystkich, w tym potrzeby zdrowotne kobiet na różnych etapach życia.

Bogusław Tobiasz, szef Digital Hub w Bayer, podsumowuje:

• Firmy, które wprowadzają nowoczesne oraz elastyczne rozwiązania dostosowane do cyklu życia kobiet i uwzględniają zmiany w ich zdrowiu i życiu zawodowym, zyskują większe zaangażowanie i motywację pracowniczek. Takie podejście pozwala kobietom rozwijać się w satysfakcjonujący dla nich sposób, a organizacjom – budować silniejsze i bardziej innowacyjne zespoły.

Badania wykazały, że tkanka tłuszczowa w centralnej części ciała jest silniej powiązana z ryzykiem wystąpienia łuszczycy niż tkanka tłuszczowa w całej objętości ciała. Odkrycie to może pomóc we wczesnym przewidywaniu ryzyka i ukierunkowaniu spersonalizowanych strategii profilaktyki łuszczycy.

Badacze z King’s College London przeanalizowali dane z ponad 330 000 uczestników UK Biobank, w tym ponad 9 000 osób z rozpoznaną łuszczycą. Wzięli pod uwagę 25 różnych miar adipności – od prostych wskaźników, takich jak obwód talii i stosunek talii do bioder, po more zaawansowane pomiary obrazowe. Wynik: miary związane z tłuszczem centralnym – np. obwód talii, stosunek talii do bioder, objętość tłuszczu trzewnego – były silniej powiązane z ryzykiem łuszczycy niż całkowita tkanka tłuszczowa.

Szczególnie interesujący jest fakt, że ten związek utrzymywał się niezależnie od obciążenia genetycznego. Oznacza to, że nawet jeśli ktoś ma niskie ryzyko łuszczycy w oparciu o geny, wysoki poziom tłuszczu brzusznego może podnieść to ryzyko znacząco. Ponadto u kobiet efekt był mocniejszy – czynniki hormonalne, metaboliczne czy immunologiczne mogą odgrywać tu rolę.

Co to oznacza praktycznie?

• Pomiar obwodu talii, stosunku talii do bioder i inne wskaźniki tłuszczu centralnego powinny być rutynowo stosowane w dermatologii jako część oceny ryzyka łuszczycy – obok tradycyjnych wskaźników, jak BMI.
• Interwencje związane z redukcją tłuszczu brzusznego („centralnego”) – dieta, aktywność fizyczna, unikanie siedzącego trybu życia – mogą nie tylko poprawiać ogólne zdrowie, lecz także zmniejszać ryzyko zachorowania na łuszczycę lub łagodzić przebieg choroby.
• Terapie ogólnoustrojowe oraz leczenie chorób współistniejących (np. insulino-oporności, zaburzeń metabolicznych) mogą zyskać na znaczeniu w zarządzaniu łuszczycą, głównie u osób z otyłością brzuszną.
• Edukacja pacjentów powinna uwzględniać, że nie liczy się tylko waga ciała, ale gdzie tłuszcz jest zlokalizowany – brzuch, okolice trzewne to znacznie większe ryzyko.

Nowe dane dostarczają jasnego komunikatu: lokalizacja tkanki tłuszczowej ma znaczenie, a tłuszcz brzuszny to czynnik ryzyka łuszczycy niezależny od ogólnego poziomu tkanki tłuszczowej i obciążenia genetycznego. Szczególnie u kobiet występuje silniejszy związek między obwodem talii i tłuszczem centralnym a prawdopodobieństwem zachorowania na łuszczycę.

To odkrycie podkreśla konieczność zmiany podejścia zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu: dermatolodzy, lekarze pierwszego kontaktu i pacjenci powinni brać pod uwagę nie tylko BMI, ale także wskaźniki centralnej otyłości. Zdrowy styl życia, działania zmierzające do utraty tłuszczu okołotrzewnego, dieta i aktywność fizyczna – to elementy, które mogą realnie wpłynąć na ograniczenie ryzyka oraz poprawę jakości życia chorych.

Źródło: King’s College London

Przełomem w diagnostyce i leczeniu jest badanie kliniczne POL PRENATAL CMV, realizowane w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie. Kobiety objęte programem mogą bezpłatnie wykonać test i – w przypadku świeżego zakażenia – rozpocząć terapię przeciwwirusową walacyklowirem. To daje realną szansę na ochronę zdrowia rozwijającego się dziecka.

Historia Magdaleny i Katarzyny, dwóch uczestniczek badania, pokazuje, jak ogromne znaczenie ma dostęp do diagnostyki i leczenia. Magdalena, u której zakażenie wykryto przypadkowo, usłyszała początkowo, że „w Polsce nic się z tym nie robi”. Nie zgodziła się jednak czekać i trafiła do zespołu specjalistów w IMiD. Była pierwszą pacjentką w kraju, której w ramach badania podano walacyklowir. Kilka tygodni później badania wykazały, że wirus nie przeniknął do płodu. – „Wszystko jest w porządku, po urodzeniu Jaś został przebadany od A do Z i jest okazem zdrowia” – podsumowuje.

Podobną historię przeżyła Katarzyna, u której test serologiczny również wykazał zakażenie mimo braku objawów. – „Nigdy wcześniej nie słyszałam o cytomegalii. Kiedy zaczęłam szukać informacji, byłam zaskoczona, jak poważne mogą być jej skutki” – mówi. Dzięki leczeniu jej córka Kaja urodziła się zdrowa. – „Wiem, że miałam ogromne szczęście, bo większość kobiet w Polsce nie jest badana pod kątem CMV i nie ma pojęcia, że ten wirus może zagrażać ich dziecku” – dodaje.

Jak tłumaczy dr hab. n. med. prof. IMiD Tadeusz Issat, kierownik Kliniki Położnictwa i Ginekologii: – „To infekcja bardzo powszechna, ale pomijana w opiece okołoporodowej. Tymczasem pierwotne zakażenie CMV w ciąży może mieć bardzo poważne skutki dla zdrowia dziecka. Dzięki naszemu programowi kobiety mogą być diagnozowane i leczone, zanim dojdzie do uszkodzeń rozwijającego się płodu. Ale to wciąż za mało – potrzebne są zmiany systemowe”.

CMV przenosi się przez kontakt ze śliną, moczem czy innymi wydzielinami. Zakażenie w ciąży często przebiega bezobjawowo lub przypomina łagodne przeziębienie, co utrudnia rozpoznanie. Dlatego tak istotna jest edukacja kobiet i lekarzy oraz wprowadzenie testów diagnostycznych do standardowej opieki nad ciężarną.

Badanie POL PRENATAL CMV to pierwszy tego rodzaju program w Polsce i drugi na świecie. Oferuje nie tylko bezpłatną diagnostykę, ale także możliwość wdrożenia leczenia jeszcze w czasie ciąży. Walacyklowir, lek z potencjałem do zmiany standardów postępowania, może okazać się kluczowy w walce z wirusem, który dotąd pozostawał niemal niezauważony w systemie opieki zdrowotnej.

Czy cytomegalia przestanie być „cichym zagrożeniem” polskich ciąż? Odpowiedź zależy nie tylko od wyników badań, ale i od decyzji systemowych. Dziś wiadomo jedno – świadomość i wczesna diagnostyka mogą uratować zdrowie i życie wielu dzieci.

Źródło:Komunikat Prasowy

Nowe wytyczne rekomendują objęcie programem przesiewowym kobiet w wieku od 25 do 64 lat. Jako podstawowe badanie wskazano test DNA wykrywający obecność wysokoonkogennych typów wirusa HPV (HPV HR). Tym samym nie zaleca się już stosowania klasycznej cytologii ani badań łączonych (HPV i cytologia) jako testów pierwotnych w ramach skriningu.

To istotna zmiana, która potwierdza kierunek obrany już wcześniej przez polski program profilaktyki. Jak podkreśla Narodowy Instytut Onkologii, zmiany wprowadzone w ostatnich latach są w pełni zgodne z nowym podejściem Unii Europejskiej. Test HPV jako badanie przesiewowe jest dokładniejszy i umożliwia wcześniejsze wykrycie ryzyka rozwoju raka, jeszcze zanim pojawią się zmiany komórkowe.

Publikacja zaleceń unijnych wywołała ponownie pytania dotyczące kryteriów wiekowych, zwłaszcza górnej granicy 64 lat. W odpowiedzi prof. Andrzej Nowakowski wyjaśnia:

„Kobieta, która regularnie wykonywała badania w kierunku HPV, nie była leczona z powodu zmian przedrakowych szyjki macicy i uzyskała ujemny wynik testu w wieku 64 lat, ma minimalne ryzyko zachorowania na raka szyjki macicy w dalszym życiu”.

Ekspert zaznacza, że nie ma dziś wiarygodnych dowodów naukowych potwierdzających konieczność kontynuowania badań przesiewowych po tym wieku – oczywiście w przypadku kobiet spoza grupy ryzyka. Zastrzega jednak, że to dotyczy wyłącznie pacjentek, które przez ostatnie lata były regularnie objęte profilaktyką i uzyskiwały ujemne wyniki. Dla pozostałych kobiet
ważna jest indywidualna ocena lekarska: „Należy jednak podkreślić, że mówimy tu o pacjentkach, które regularnie korzystają z programu profilaktycznego i w ciągu ostatnich 10 lat otrzymywały ujemne wyniki badań w kierunku raka szyjki macicy i stanów przedrakowych. Pozostałe Panie mogą, a nawet powinny, pozostać pod stałą opieką lekarza ginekologa, do którego w Polsce jest powszechny dostęp”.

Zalecenia KE i IARC dają wyraźny sygnał państwom członkowskim: skuteczna profilaktyka raka szyjki macicy nie może bazować na przestarzałych metodach. Przejście na testy HPV jako standard oznacza lepszą wykrywalność zagrożenia i szansę na realne zmniejszenie liczby zachorowań i zgonów z powodu tego nowotworu.

W tym kontekście Polska nie pozostaje w tyle. Wręcz przeciwnie – nasz krajowy program, oparty na wynikach pilotaży i analiz naukowych, okazuje się być przykładem dobrze wdrożonej reformy. W dobie nieustannie rosnącego znaczenia medycyny precyzyjnej i profilaktyki opartej na dowodach, to dobra wiadomość dla pacjentek, ale też wyzwanie – aby utrzymać ten kierunek, zapewnić wysoką jakość badań i aktywnie promować udział kobiet w programach skriningowych.

Źródło: NIO

Czy można leczyć raka piersi u pacjentek powyżej 75. roku życia równie skutecznie i bezpiecznie jak u młodszych kobiet? Przez lata odpowiedź na to pytanie bywała niejednoznaczna – standardy terapii nie zawsze uwzględniały potrzeby najstarszych pacjentek, a decyzje terapeutyczne częściej niż oparte na faktach, bywały podyktowane stereotypami. Dziś to się zmienia. W Narodowym Instytucie Onkologii w Warszawie uruchomiono pierwszy w Polsce Pododdział Onkologii Geriatrycznej. To pionierska odpowiedź na rosnącą grupę kobiet 75+, które stanowią już 15% nowych rozpoznań raka piersi.

W strukturach Kliniki Nowotworów Piersi i Chirurgii Rekonstrukcyjnej powstało interdyscyplinarne miejsce, w którym geriatrzy i onkolodzy opracowują nowy, zintegrowany model opieki. Projekt ONKOger, który towarzyszy tej inicjatywie, to przełomowy program – pierwszy tak kompleksowy w Polsce. Zakłada indywidualną ocenę stanu zdrowia każdej pacjentki, z uwzględnieniem nie tylko chorób współistniejących, ale również sprawności fizycznej, funkcjonowania w życiu codziennym, pamięci czy poziomu wsparcia społecznego.

Kluczowe znaczenie ma tu personalizacja terapii. Jak pokazują wyniki pilotażu przeprowadzonego od września 2024 do stycznia 2025 roku, połowa z 95 zakwalifikowanych pacjentek miała zmodyfikowany plan leczenia w oparciu o ocenę geriatryczną. To realnie przełożyło się na zmniejszenie liczby powikłań, rzadsze hospitalizacje i wyższą jakość życia.

W skład zespołu terapeutycznego wchodzą nie tylko onkolodzy i geriatrzy, ale także chirurdzy, kardiolodzy, dietetycy i pielęgniarki. Decyzje terapeutyczne podejmowane są wspólnie, po dokładnej analizie wszystkich aspektów zdrowotnych i społecznych pacjentki. Ocenę ułatwiają standaryzowane narzędzia, m.in. skala VES-13 oraz autorskie kwestionariusze funkcjonalne, dopasowane do potrzeb kobiet w podeszłym wieku.

Nie chodzi wyłącznie o wydłużenie życia. Chodzi o jego jakość – podkreślają twórcy projektu. Seniorzy nie mogą być wykluczani z pełnego dostępu do leczenia tylko dlatego, że ich wiek nie mieści się w dotychczasowych schematach terapeutycznych. ONKOger pokazuje, że możliwe jest leczenie skuteczne, bezpieczne i empatyczne – oparte na faktach i doświadczeniu klinicznym.

Efekty pracy zespołu NIO już teraz spotykają się z dużym uznaniem środowiska medycznego. Liderki projektu zaproszono do prac Krajowej Sieci Onkologicznej i międzynarodowych grup roboczych ESMO. Działania te mają szansę stać się podstawą dla wytycznych krajowych w zakresie opieki nad starszymi pacjentami onkologicznymi.

Nowy model leczenia pacjentek onkologicznych 75+ zapoczątkowany przez NIO-PIB w Warszawie to nie tylko ważny krok w kierunku nowoczesnej, spersonalizowanej medycyny, ale również wyraz szacunku i troski o tych, którzy często zbyt długo pozostawali na marginesie systemu. W dobie starzejącego się społeczeństwa, takie rozwiązania powinny stać się standardem.

Źródło: NIO

Jak wynika z najnowszego raportu OECD „Krajowe profile dotyczące nowotworów 2025”, współczynnik umieralności z powodu raka piersi w Polsce wynosi 20 na 100 tysięcy kobiet –
o 5% więcej niż średnia w UE. Tymczasem wczesne wykrycie i nowoczesne terapie pozwalają w większości przypadków na skuteczne leczenie. Polska wypada gorzej także w odniesieniu do innych nowotworów kobiecych:

• rak trzonu macicy: 38 przypadków na 100 tys. kobiet (UE: 27);
• rak jajnika: 23 przypadki na 100 tys. kobiet (UE: 16);
• rak szyjki macicy: 19 przypadków na 100 tys. kobiet (UE: 12);

Niepokojące są też dane dotyczące innych nowotworów – np. liczba możliwych do uniknięcia zgonów z powodu raka płuc w Polsce wynosi 27 na 100 tys. kobiet i jest aż o 30% wyższa niż średnia unijna.

To nie jest dyskusja o statystykach, tylko o życiu naszych matek, żon, przyjaciółek i córek – podkreśla Anna Kupiecka, prezes Fundacji OnkoCafe oraz inicjatorka powołania Koalicji Onkozdrowia Kobiet – Polki czekają na diagnostykę i leczenie onkologiczne znacznie dłużej niż kobiety w innych krajach UE – w praktyce nawet dwukrotnie dłużej. Dodatkowo dostęp do nowoczesnych narzędzi diagnostycznych i terapii, które są standardem w Europie Zachodniej, w Polsce wciąż bywa ograniczony. To się musi zmienić w ciągu najbliższych lat. Równie istotna jak leczenie jest jednak profilaktyka – a tu statystyki dotyczące zgłaszalności są jeszcze bardziej alarmujące. Musimy intensyfikować działania edukacyjne: informować, uświadamiać i budować w kobietach nawyk dbania o własne zdrowie. To właśnie profilaktyka daje największą szansę na wczesne wykrycie nowotworu, co znacząco zwiększa możliwości skutecznego leczenia.

Cel Koalicji: wyrównanie szans Polek
Koalicja Onkozdrowia Kobiet dąży do tego, by każda kobieta w Polsce miała takie same możliwości walki z nowotworem jak mieszkanka Berlina, Paryża czy Madrytu. By to osiągnąć, potrzebne są konkretne zmiany: szybsza i skuteczniejsza diagnostyka, dostęp do nowoczesnych terapii zgodnych z europejskimi standardami, lepsza organizacja leczenia i realne wsparcie na każdym etapie choroby.

Koalicja zapowiada podjęcie działań na rzecz:

• stworzenia zintegrowanej ścieżki pacjentki – od profilaktyki przez diagnostykę po leczenie i rehabilitację;
• wdrożenia systemu monitorowania jakości oraz efektywności opieki onkologicznej;
• zapewnienia maksymalnej zbieżności dostępu do skutecznych terapii, zgodnych z aktualną wiedzą medyczną;
• skrócenie czasu diagnostyki i rozpoczęcie leczenia;
• wdrożenia powszechnej, rzetelnej edukacji zdrowotnej oraz wsparcia psychoonkologicznego;
• budowania świadomość społeczna dotycząca kluczowego znaczenia profilaktyki nowotworowej, która ogranicza skuteczność działań zapobiegawczych.

W przypadku raka szyjki, trzonu macicy i jajnika kluczowa jest także centralizacja leczenia. Pacjentki powinny trafiać do ośrodków specjalistycznych, które realizują leczenie kompleksowo i zgodnie ze standardami. Choć dostęp do leków i radioterapii jest niezły, system nie działa spójnie — pacjenci często zaczynają leczenie w miejscach niedostosowanych do leczenia nowotworów, co obniża skuteczność terapii. Podobnie jak nikt nie przeszczepia serca w powiatowym szpitalu, tak leczenie onkologiczne powinno odbywać się w wyspecjalizowanych ośrodkach. Liczymy, że Krajowa Sieć Onkologiczna to uporządkuje, ale potrzebne jest też aktywne wspieranie racjonalnych decyzji systemowych – wskazał kluczowe do podjęcia działania prof. Radosław Mądry, prezes-elekt Zarządu Polskiego Towarzystwa Ginekologii Onkologicznej.

Edukacja, wsparcie, wdrażanie nowoczesnych standardów
Koalicja planuje działania edukacyjne na temat profilaktyki i leczenia nowotworów, wsparcie pacjentek i ich rodzin w zrozumieniu procesu leczenia oraz budowanie motywacji do aktywnego udziału w terapii i rehabilitacji. Ważnym celem jest też zwiększenie wpływu organizacji pacjenckich na kształtowanie systemu opieki zdrowotnej i doprowadzenie do wdrożenia nowoczesnych standardów leczenia.

– W ostatnich latach polska onkologia w zakresie leczenia raka piersi prezentuje coraz to wyższy standard terapeutyczny (BCU), a pacjentki z tą diagnozą mają dostęp do zaawansowanych celowanych terapii w różnych jego obszarach. Od lat organizacje pacjenckie intensywnie działają na rzecz poprawy i poszerzenia dostępu do skutecznych leków oraz wyrównania szans w jakości wykonywanych usług medycznych. Dążymy do tego, aby każda kobieta w Polsce była zaopiekowana na najwyższym poziomie. I żeby to kod genetyczny, a nie kod miejsca zamieszkania stanowił o jej sposobie leczenia. Jako lider organizacji pacjentów onkologicznych, dostrzegam istotne braki w opiece, diagnostyce, dostępie do pogłębionych badań genetycznych oraz różnicy pomiędzy standardem opieki i wytycznymi towarzystw naukowych. Wieloletnie zaniedbania w tym obszarze przekładają się na fatalne rokowania naszych podopiecznych. W tym kontekście, kluczowe jest zapewnienie pacjentkom z nowotworami ginekologicznymi dostępu do skutecznych terapii, które są standardem w Europie. To pozwoli na poprawę wyników leczenia, ale także na zminimalizowanie kosztów związanych z leczeniem zaawansowanych stadiów choroby. Skandalicznie wysoki poziom, bo ponad 78% pacjentek nie ma wykonywanych badań genetyczne w ginekologii onkologicznej. Chcemy wyrównać te nierówności w zdrowiu, zwracając bacznie uwagę na białe plamy w kraju. Według danych NFZ, dostęp do specjalistycznej opieki ginekologicznej jest ograniczony w wielu regionach Polski, szczególnie w mniejszych miastach i na obszarach wiejskich. Pacjentki w tych rejonach często muszą pokonywać znaczne odległości, aby otrzymać niezbędną diagnostykę i leczenie. Ponadto, czas oczekiwania na wizytę u specjalisty jest nieakceptowalnie długi w wielu miejscach. To wszystko prowadzi do opóźnień w diagnozie i leczeniu, co negatywnie wpływa na rokowania pacjentek z nowotworami ginekologicznymi. Musimy pilnie działać, aby uratować te kobiety – mówi Magdalena Kardynał z Fundacji OmeaLife.

Organizacje założycielskie Koalicji – Fundacja OmeaLife – Rak Piersi Nie Ogranicza, Fundacja OnkoCafe – Razem Lepiej, Stowarzyszenie Eurydyki, Stowarzyszenie na Rzecz Walki z Rakiem Jajnika Niebieski Motyl, Stowarzyszenie Ruch Onkologiczny PARS – podkreślają, że współpraca i wspólne, dobrze zaplanowane działania to jedyny sposób na trwałą poprawę sytuacji kobiet dotkniętych chorobami nowotworowymi w Polsce. W inauguracji działalności Koalicji udział wzięli także Agnieszka Mrozik – Zastępca Dyrektora Departamentu Opieki Koordynowanej w Ministerstwie Zdrowia oraz Marek Hok – poseł na Sejm RP, Przewodniczący Podkomisji stałej ds. onkologii.

Koalicja Onkozdrowia Kobiet to głos wszystkich pacjentek, które zasługują na równe, godne i skuteczne leczenie. Jej powstanie to ważny krok w stronę nowoczesnej, solidarnej onkologii kobiet w Polsce. Edukacja, lepszy dostęp do diagnostyki i terapii oraz współpraca z decydentami mają szansę odmienić przyszłość tysięcy kobiet.

Koalicja zaprasza decydentów, ekspertów i opinię publiczną do współpracy na rzecz poprawy opieki onkologicznej dla kobiet. W realizacji działań wspiera nas patron społeczny – Ogólnopolska Federacja Onkologiczna – oraz partnerzy: GSK, MSD, Novartis, Roche i AstraZeneca.

Od 1 maja 2024 roku funkcjonuje w Polsce program pilotażowy, który umożliwia farmaceutom wystawianie recept na antykoncepcję awaryjną. Przystąpiło do niego ponad 1,3 tys. aptek.

– Dzięki pilotażowi zdrowia reprodukcyjnego, który funkcjonuje w aptekach, Polki miały szansę się dowiedzieć, że można korzystać z antykoncepcji awaryjnej i uzyskać poradę od farmaceuty. Świadomość rośnie, ale cały czas jest niewystarczająca. O ile kobiety w większości wiedzą już o możliwości zapobiegania niezaplanowanej ciąży po stosunku, to nadal są niewyedukowane na temat tego, kiedy można z niej skorzystać oraz jaki jest jej mechanizm działania. Jest wiele niezweryfikowanych mitów, które też czasami blokują kobiety przed sięgnięciem po tę formę antykoncepcji – mówi w wywiadzie dla agencji Newseria Olga Sierpniowska, współautorka wytycznych dla farmaceutów dotyczących antykoncepcji awaryjnej, edukatorka i ekspertka kampanii Poranek PO.

Z danych Ministerstwa Zdrowia wynika, że w Polsce rocznie wystawia się i realizuje między 250 a 300 tys. recept na antykoncepcję awaryjną. Najwięcej zrealizowanych recept przypada na kobiety w wieku 18–25 lat oraz 25–35 lat. W grupie poniżej 18. roku życia stanowią one jedynie około 1–2 proc. wszystkich recept. Celem kampanii Poranek PO jest podnoszenie świadomości na temat dostępnej antykoncepcji awaryjnej. W jej ramach powstały między innymi poradniki, ulotki czy podcasty, adresowane do określonych grup odbiorców: nastolatków, mężczyzn, pacjentek i wszystkich, którzy chcieliby pogłębić swoją wiedzę na ten temat. Inicjatorzy kampanii chcą przełamywać tabu związane z tematem stosowania antykoncepcji awaryjnej przez kobiety i odkłamywanie mitów, jakie wokół niej narosły.

– Absolutnym numerem jeden jest przekonanie, że antykoncepcja awaryjna powoduje przerwanie ciąży, że jest to środek poronny. Mechanizm działania „tabletki po” polega na tym, że hamuje lub blokuje ona owulację, czyli nie dochodzi do jajeczkowania. Mówiąc wprost: nie może dojść do zapłodnienia – wyjaśnia Olga Sierpniowska. – Powtarzanie tego mitu jest bardzo szkodliwe, dlatego że ze względów etycznych wiele osób uznaje to za barierę nie do pokonania. Drugi mit, też w moim przekonaniu blokujący kobiety przed sięgnięciem po tę metodę antykoncepcji, mówi o tym, że jest to bardzo silny środek hormonalny. Istnieje przekonanie, że „tabletka po” może negatywnie wpływać na gospodarkę hormonalną długoterminowo i obniżać płodność w przyszłości. Doustna antykoncepcja awaryjna nie ma takiego działania. Jest skuteczna tylko w tym cyklu, w którym została zastosowana, a płodność wraca bardzo szybko.

– Antykoncepcja ma służyć kobiecie, dając jej możliwość uniknięcia strachu przed niechcianą, w danym momencie niepożądaną, ciążą. Kobieta ma być bezpieczna, co oznacza, że jeśli zaplanuje sobie ciążę za dwa lata, to w nią będzie mogła zajść. Ale też antykoncepcja ma mieć dobre efekty pozaantykoncepcyjne – podkreśla prof. dr hab. n. med. Violetta Skrzypulec-Plinta, specjalistka w dziedzinie ginekologia-położnictwo, seksuolożka, kierowniczka Katedry Zdrowia Kobiety Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. – Dla nas, ginekologów, antykoncepcja to jest jakby trzecia ręka: leczymy w ten sposób cysty, obfite krwawienia, bolesne miesiączki, jakieś drobne torbiele. Współczesna antykoncepcja to przede wszystkim antykoncepcja bezpieczna, taka, którą możemy stosować od pierwszej miesiączki do 50.–55. roku życia.

Inny powszechny mit to przekonanie, że antykoncepcja awaryjna jest szkodliwa dla zdrowia. Eksperci uspokajają, że po przyjęciu antykoncepcji awaryjnej, tak jak w przypadku każdego leku, działania niepożądane mogą, ale nie muszą wystąpić. Wszystkie zaobserwowane skutki uboczne są opisane w ulotce dla pacjenta, co jednak nie oznacza, że każdy z nich na pewno się pojawi.

– Mamy dzisiaj tabletki, które przesuwają cykl, czyli nie działają ani embriotoksycznie, ani teratogennie. Połknięta tabletka przesuwa nam cykl i w ogóle nie dopuszcza do zapłodnienia, bo zmienia się gra hormonalna. Czyli jest bezpieczna? Jest. Przebadana? Jest – podkreśla prof. Violetta Skrzypulec-Plinta.

– Na pewno trzeba edukować społeczeństwo w sposób zgodny z evidence-based medicine, czyli podawać wiarygodne fakty, podkreślać, że należy ufać ekspertom. Dobrze byłoby, żeby antykoncepcja awaryjna i w ogóle płodność, sfera seksualności przestały być tematem tabu w naszym społeczeństwie, żebyśmy zaczęli do tego podchodzić normalnie – dodaje Olga Sierpniowska.

Badanie przeprowadzone na panelu badawczym Ariadna z lutego br. wskazuje, że blisko 37 proc. Polaków uznaje temat seksu za wstydliwy, co powoduje, że rzadko rozmawiamy na ten temat, nawet o kluczowych kwestiach, takich jak koncepcja awaryjna, i nawet z partnerem/partnerką.

– Jeżeli zaczniemy to traktować normalnie, to pacjenci ośmielą się zadawać pytania, a jak będą zadawać pytania i będą uzyskiwać wiarygodne, rzetelne, przekazane prostym językiem odpowiedzi, to świadomość będzie rosła. Dlatego że wyedukowany pacjent, podejmujący świadome decyzje zdrowotne, przekaże tę wiedzę swoim bliskim, znajomym, będzie być może też lepiej przygotowany, żeby rozmawiać na ten temat ze swoimi dziećmi. Krok po kroku znormalizowanie tego, jako po prostu części naszego życia, jest bardzo ważne – ocenia ekspertka kampanii edukacyjnej Poranek PO

Jak wynika z przygotowanego przez Kantar w ubiegłym roku opracowania „Exploring Contraceptive Awareness”, 38 proc. Polek i Polaków nie ma wystarczającej wiedzy na temat antykoncepcji. To najwyższy wynik w Europie. Zaledwie co piąty respondent zna inne metody antykoncepcji niż prezerwatywy. 23 proc. Polaków wciąż postrzega antykoncepcję jako temat tabu. 57 proc. respondentów przyznało, że to internet jest głównym źródłem poszukiwania przez nich informacji o antykoncepcji, a tylko 21 proc. za takie źródło uznaje szkołę.

– Ostatnie badania pokazały, że nastolatki dowiadują się o sprawach związanych z seksem nie od rodziców, nie od nauczycieli, ale od rówieśników. Młodzież wchodzi w dorosłe życie w dużej mierze bez rzetelnej wiedzy i bez przygotowania do jej przyswajania. Sądzę, że to niestety przenosi się w przyszłości na kwestie planowania rodziny. Dużo ostatnio się mówiło o lekcjach o zdrowiu, o edukacji seksualnej, ale ten temat nie może się z różnych powodów przebić. Myślę, że krok po kroku być może uda się zbalansować to jednak w stronę zdroworozsądkowej, rzetelnej edukacji – ocenia Olga Sierpniowska.

Instytut Badań Edukacyjnych w 2015 roku przeprowadził badania, z których wynikało, że 87 proc. osiemnastolatków jest zdania, że zajęcia dotyczące rozwoju psychoseksualnego i seksualności człowieka powinny się odbywać w szkole. Takiej samej odpowiedzi udzieliło 88 proc. ankietowanych rodziców. Edukacja seksualna ma być istotnym komponentem podstawy programowej nowego przedmiotu szkolnego, jakim będzie edukacja zdrowotna. W nowym roku szkolnym zastąpi ona wygaszany przedmiot wychowanie do życia w rodzinie. Wbrew pierwotnym zapowiedziom nie będą to jednak zajęcia obowiązkowe, przez co odsetek uczestniczących w nich, pomimo kampanii promocyjnej, może w praktyce nie być zadowalający. Jak jednak przekonują eksperci, największą rolę w edukacji seksualnej powinna odgrywać nie szkoła, lecz rodzina.

– Szkoła powinna być tylko dopełnieniem tego, czego dziecko nauczyło się w domu. Ma uzupełnić to, czego nie przekazali rodzice, bo na przykład ze względów religijnych w domu nie mówiono o antykoncepcji – wskazuje prof. Violetta Skrzypulec-Plinta.

Opieka farmaceutyczna dla zdrowia kobiet, w tym antykoncepcja awaryjna i profilaktyka prekoncepcyjna, były jednym z tematów Forum Zdrowia Kobiet, które odbyło się 9 czerwca w Katowicach.

Źródło: www.newseria.pl

W Polsce wedle szacunków, na endometriozę cierpi ponad 10 proc. kobiet w wieku rozrodczym. Do tej pory były przez system zdrowia pozostawione same sobie. Mogły liczyć na pomoc fundacji, jak Fundacja Pomagam.pl, będąca organizacją pożytku publicznego (OPP), której misją jest wspieranie dobroczynności i budowanie kultury pomagania w Polsce.

Endometrioza jest chorobą hormonalno-immunologiczną i wiąże się z silnym, uciążliwym bólem. Schorzenie koncentruje się na narządach płciowych, charakteryzując się obecnością komórek błony śluzowej trzonu macicy (endometrium) poza jamą macicy. Najczęściej są umiejscowione na otrzewnej w miednicy mniejszej, na jajnikach, na jajowodzie.

– Decyzja o wprowadzeniu refundacji leczenia endometriozy przez NFZ i powołanie centrów leczenia tej choroby to bardzo ważny i pozytywny krok w stronę poprawy opieki nad pacjentkami – komentuje decyzję resortu zdrowia Gogłoza. Powołując się na badania wskazuje, że koszt leczenia endometriozy w Polsce może wynosić od kilku do kilkunastu tysięcy złotych rocznie. Są to kwoty, które często przekraczają możliwości finansowe kobiet, zmuszając je do szukania wsparcia poza systemem publicznej opieki zdrowotnej. Pomagam.pl to miejsce, które daje kobietom walczącym z endometriozą szansę na pomoc w najtrudniejszych momentach. – Dzięki zbiórkom organizowanym na naszej platformie, pacjentki mogą uzyskać środki na leczenie, rehabilitację, a także na różne formy wsparcia, które nie zawsze są dostępne w ramach publicznej opieki zdrowotnej – wyjaśnia Dobrosława Gogłoza, i dodaje: – Wiele kobiet, które borykają się z endometriozą, zwraca się do nas z prośbą o pomoc w finansowaniu kosztownych terapii, diagnostyki czy leczenia za granicą. Wiadomość o rozwoju centrów leczenia przyjęliśmy z radością, bez wątpienia zwiększy to dostępność leczenia.

Aleksandra Bielak z Fundacji Pokonać Endometriozę zgadza się, że kwestia finansowa leczenia endometriozy to istotny aspekt przy całym złożonym problemie tej choroby. – Pacjentki z endometriozą to w dużej mierze kobiety bardzo świadome – często doskonale poinformowane, samodzielnie szukające wiedzy, badań i skutecznych metod leczenia. – One już dbają o siebie – mimo zmęczenia, bólu i braku zrozumienia – mówi. – Problemem nie jest brak chęci do leczenia, ale bariery finansowe. Prywatne konsultacje, badania diagnostyczne czy zabiegi operacyjne to ogromne koszty, na które nie każda pacjentka może sobie pozwolić. Dlatego możliwość leczenia w ramach NFZ może być dla wielu kobiet ogromnym wsparciem i szansą na realną poprawę jakości życia.

W opinii dr n. med. Bogumiła Pawła Siekierskiego, kierownika Kliniki Ginekologii w Szpitalu Medicover, eksperta w zakresie laparoskopowego leczenia endometriozy, którego medicalpress.pl poprosiło o komentarz, każde instytucjonalne zainteresowanie tematem endometriozy powinno realnie przekładać się na poprawę sytuacji pacjentek. Już samo nagłaśnianie problemu sprzyja zwiększeniu wiedzy o chorobie oraz o wyzwaniach medycznych i organizacyjnych z nią związanych. – Obecnie jednak brakuje konkretnej wiedzy na temat powoływania, organizacji, przydzielania kompetencji i finansowania centrów leczenia endometriozy – wskazuje dr Siekierski. –  Mamy nadzieję, że pojawiła się realna perspektywa obrania właściwego kierunku w walce z tym palącym problemem. Droga ta jest jednak bardzo trudna – i jeszcze na nią nie wkroczyliśmy.

Specjalista podkreśla, że dotychczas działające wysokospecjalistyczne ośrodki leczenia endometriozy to – poza nielicznymi placówkami publicznymi finansowanymi przez NFZ – przede wszystkim jednostki prywatne, funkcjonujące poza systemem kontraktowym i w dużej mierze niezauważane przez państwowy system ochrony zdrowia.

Doktor Bogumił Paweł Siekierski przyznaje, że przez wiele lat endometrioza była lekceważona – zarówno przez lekarzy, jak i instytucje odpowiedzialne za kształcenie w ochronie zdrowia (np. uczelnie medyczne), organizatorów procesu leczenia (Ministerstwo Zdrowia, NFZ, AOTMiT), a także same pacjentki oraz ich rodzinę, środowisko społeczne, bliższe i dalsze otoczenie. Jak tłumaczy: – Choroba ta przynosi długotrwałe cierpienie, przewlekły i często bardzo nasilony zespół bólowy – często o stopniu trudnym do wyobrażenia – oraz niepłodność. Rzadko jednak stanowi bezpośrednie zagrożenie życia, co sprawia, że bywa bagatelizowana przez wszystkie wyżej wymienione strony, stanowiąc „wygodne” wytłumaczenie braku konieczności prędkiego rozwiązania problemu. Stąd bierze się wiele krzywdzących stwierdzeń, które pacjentki słyszą latami: „taka twoja uroda”, „nic ci nie jest”, „nie przesadzaj”, „miesiączka musi boleć”, „nie każdy musi mieć dzieci” – to tylko niektóre z nich.

Aleksandra Bielak z Fundacji Pokonać Endometriozę dodaje, że bagatelizowanie endometriozy przez część lekarzy to nie tylko kwestia braku wiedzy, ale też efekt wieloletnich zaniedbań systemowych i społecznych uprzedzeń. – Związki endometriozy z menstruacją i kobiecym bólem sprawiły, że była traktowana jako coś „normalnego”, wpisanego w bycie kobietą, a nie jako poważne, przewlekłe schorzenie. Dopiero dziś zaczynamy nadrabiać te wieloletnie zaległości, ale potrzebna jest głęboka zmiana – zarówno w edukacji lekarzy, jak i w podejściu systemowym. Endometrioza to choroba, która zasługuje na uwagę, szacunek i realne wsparcie – a nie na unieważnianie jej przez brak wiedzy czy uprzedzenia kulturowe – podsumowuje.

Jak tłumaczy specjalista, zmian chorobowych często nie da się uwidocznić w badaniach obrazowych ani potwierdzić metodami laboratoryjnymi. Przez lata uznawano, że jedynym sposobem diagnostyki pozostaje laparoskopia – procedura inwazyjna, diagnostyczno-lecznicza, która mimo wszystko nie zawsze pozwala jednoznacznie potwierdzić obecność choroby. – Obecnie za najbardziej racjonalne podejście uznaje się zastosowanie tzw. metody ex juvantibus, polegającej na włączeniu hormonoterapii i obserwacji jej skuteczności w redukcji objawów sugerujących endometriozę – mówi dr Siekierski. – Taka ścieżka może istotnie skrócić czas od wystąpienia symptomów do postawienia roboczej diagnozy. Skuteczna odpowiedź na leczenie stanowi potwierdzenie diagnozy klinicznej. Pacjentka pozostaje następnie pod długotrwałą obserwacją i leczeniem, które może być modyfikowane indywidualnie – w zależności od przebiegu choroby i reakcji organizmu na terapię.

Leczenie endometriozy powinno być indywidualnie dopasowane, długofalowe i elastyczne.  – Cel leczenia musi zostać określony, ale może się zmieniać wraz z sytuacją pacjentki. Radykalne leczenie operacyjne bywa niezwykle trudne technicznie. Często obejmuje wiele narządów, wymaga podejścia wysokospecjalistycznego oraz multispecjalistycznego. Co więcej, jego koszt nierzadko przewyższa koszty chirurgicznego leczenia nowotworów złośliwych – i może być nawet bardziej skomplikowane – podsumowuje dr Bogumił Paweł Siekierski.

Redakcja i autor: Katarzyna Redmerska

W Polsce potrzeby kobiet związane ze zdrowiem dotyczą nie tylko samej dostępności specjalnie dedykowanych im terapii. Kobiety często szukają wsparcia w zmaganiach z chorobą i pomocy w codziennym życiu. Odpowiedzią na ich potrzeby jest m.in. konkurs „Grant na zdrowie”, organizowany przez Gedeon Richter Polska we współpracy z Instytutem Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej. Jego celem jest docenienie i promowanie stowarzyszeń realizujących projekty, które przyczyniają się do poprawy jakości życia i zdrowia kobiet.

– Cały czas mamy świadomość jak wiele pozostaje jeszcze do zrobienia w obszarze zdrowia kobiet, dlatego po raz kolejny wspólnie z Gedeon Richter zorganizowaliśmy kolejną edycję konkursu Grant na zdrowie – tłumaczy Igor Grzesiak, Wiceprezes Instytutu Praw Pacjenta  i Edukacji Zdrowotnej. – Inicjatywy takie jak konkurs „Grant na zdrowie” są szczególnie cenne dla niewielkich organizacji pozarządowych. Dzięki środkom z grantu mogą wdrażać projekty, które mają szanse realnie poprawić sytuację pacjentów – dodaje.

Konkurs „Grant na zdrowie” cieszy się od samego początku dużym zainteresowaniem,
a o wygraną co roku walczy kilkadziesiąt organizacji. W zakończonej właśnie piątej edycji przyznano dwa granty w wysokości 20 000 zł na realizację wyjątkowych projektów, poświęconych edukacji i profilaktyce zdrowia kobiet. Otrzymały je:

• EndoEdukacja dla Szkół, czyli program przygotowany przez Fundację Pokonać Endometriozę,
• Macierzyństwo jest możliwe – projekt zainicjowany przez Polskie Towarzystwo Zdrowia Publicznego.

– Spośród wszystkich nadesłanych zgłoszeń Kapituła konkursowa zdecydowała się wybrać dwa, których wdrożenie może istotnie wpłynąć na poprawę jakości życia kobiet w Polsce. Cieszymy się, że po raz kolejny, już piąty, możemy mieć swój udział w realizacji tak wartościowych projektów – mówi Aneta Grzegorzewska, Dyrektor Pionu Korporacyjnego i Relacji Zewnętrznych Gedeon Richter Polska.

Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na tę chorobę cierpi nawet 10 proc. kobiet w wieku rozrodczym na świecie^[1], a wciąż niewiele o niej wiemy. Szansą na wzrost świadomości dotyczącej endometriozy jest nagrodzony w konkursie „Grant na zdrowie” projekt EndoEdukacja dla Szkół, przygotowany przez Fundację „Pokonać Endometriozę”. Jego celem jest edukacja na ten temat wśród uczniów, nauczycieli i rodziców. Poza aspektem edukacyjnym, działanie ma ma promować wczesną diagnostykę, zdrowie reprodukcyjne, budowanie świadomości choroby i wsparcie młodzieży w dostępie do opieki medycznej.

– Endometrioza to choroba dotykająca kobiety w każdym wieku, również nastolatki. Wiele z nas pierwsze objawy choroby odczuwało już w szkole podstawowej. Mamy przykłady zagranicznych programów edukacyjnych prowadzonych w szkołach, takich jak australijski PPEP Talk, które pokazują, jak ważne jest włączenie do edukacji uświadamiania na temat endometriozy i bolesnego miesiączkowania – wyjaśnia Lucyna Jaworska-Wojtas, prezes Fundacji „Pokonać Endometriozę”. – Grant na zdrowie umożliwi nam sfinansowanie przygotowania materiałów edukacyjnych dla szkół, które będą dostosowane do wieku uczniów. Dzięki grantowi będziemy mogły również sfinansować druk i wysyłkę materiałów do wybranych szkół – dodaje.

Fundacja „Pokonać Endometriozę”^[2] to organizacja non-profit, która zwiększa świadomość na temat endometriozy, wspiera osoby dotknięte chorobą oraz promuje wczesną diagnozę i leczenie, zgodnie ze światowymi standardami. Prowadzi działania edukacyjne, informacyjne i pomocowe skierowane do pacjentek, ich bliskich oraz środowiska medycznego. Realizuje projekty przełamujące tabu wokół zdrowia reprodukcyjnego, takie jak kampanie społeczne, warsztaty i webinary – wszystko to w ścisłej współpracy z ekspertami, co zapewnia wysoką jakość inicjatyw. Fundacja angażuje się również w projekty edukacyjne, np. „Świadomość Endometriozy w Szkołach”.

Drugi „Grant na zdrowie” otrzymał projekt „Macierzyństwo jest możliwe”, przygotowany przez Polskie Towarzystwo Zdrowia Publicznego. Jego celem jest rozpowszechnienie wiedzy na temat mało znanej metody leczenia ciężkiej niewydolności szyjki macicy, czyli jej niezdolności do utrzymania ciąży do przewidywanego terminu porodu. Metoda ta polega na założeniu szwu (taśmy) TAC.

– Niewydolność cieśniowo-szyjkowa odpowiedzialna jest za 15-20% poronień i porodów przedwczesnych do 28 tygodnia ciąży. Patogeneza tej dysfunkcji nie jest do końca poznana. Powszechną metodą leczenia niewydolności szyjki macicy jest założenie szwu okrężnego (McDonalda) z dostępu przez pochwę. Niestety, postępowanie to nie jest skuteczne u około 13% pacjentek z ciężką niewydolnością szyjki macicy. W przypadku takich kobiet, będących zazwyczaj po kilku porodach przedwczesnych, szansą na macierzyństwo jest założenie szwu (taśmy) przezbrzusznego (transabdominal cervicoisthmus cerclage–TAC), którego skuteczność wynosi 95% – wyjaśnia Magdalena Konieczny z Polskiego Towarzystwa Zdrowia Publicznego. – Realizacja projektu pozwoli wdrożyć działania edukacyjno-informacyjne na temat tej metody leczenia. Będą one skierowane do kobiet z problemem niewydolności szyjki oraz lekarzy ginekologów, co zwiększy świadomość kobiet i medyków w tym zakresie. Rezultatem projektu będzie udostępnienie i usystematyzowanie w sieci (na stronie www) materiałów zawierających niezbędne informacje na temat możliwości leczenia ciężkiej niewydolności szyjki macicy. Opracowane w ramach grantu broszury z zawartą informacją o miejscach stosowania tej metody zostaną dostarczone do każdego oddziału ginekologiczno-położniczego w Polsce. W ten sposób podjęte działania mogą przyczynić się do osiągnięcia sukcesów macierzyńskich pacjentek, a tym samym poprawy jakości ich życia oraz ich rodzin – dodaje Magdalena Konieczny.

Polskie Towarzystwo Zdrowia Publicznego[3] to organizacja, która zajmuje się promowaniem wiedzy i działań w obszarze zdrowia publicznego, organizując konferencje, projekty badawczo-rozwojowe oraz kampanie edukacyjne. Od 2015 roku organizuje Międzynarodowe Kongresy PTZP. Angażuje się w różne inicjatywy związane z poprawą zdrowia społeczeństwa, w tym m.in. w działania związane z pandemią COVID-19. PTZP jest również partnerem projektu „Sieć Wiedzy – co powinniśmy wiedzieć w czasach epidemii” oraz wspiera kampanię #WezSieZbadaj, promującą badania cholesterolu i glukozy.

 

 

 

– Obserwuję na przestrzeni ostatnich lat, że koniugaty są tą grupą terapeutyczną, która bardzo zmieniła wyniki leczenia naszych pacjentek – podkreśliła dr Katarzyna Pogoda z Kliniki Nowotworów Piersi i Chirurgii Rekonstrukcyjnej Narodowego Instytutu Onkologii w Warszawie. – Tak naprawdę, w mojej ocenie dzisiaj, koniugat jest to terapia, która w chorobie przerzutowej jest dla każdej pacjentki na którymś etapie leczenia – dodała.

– Jesteśmy dumni, że po raz kolejny możemy ogłosić konkurs „Grant na zdrowie”. To inicjatywa, która umożliwia nam realne wspieranie organizacji pacjentów w działaniach na rzecz poprawy jakości życia kobiet w Polsce. Wierzymy, że dzięki tej edycji możliwe będzie dalsze zwiększanie świadomości zdrowotnej i promowanie istotnych standardów leczenia – podkreśla Igor Grzesiak, Wiceprezes Instytutu Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej.