W przypadku kobiet widoczne jest znaczne utrudnienie w dostępie do specjalistów – z oczekiwania przez 3,4 miesiąca w zeszłym roku do 5,9 miesiąca w obecnym. Według danych Barometru WHC dla całej populacji, bez podziału na płeć, w zeszłym roku Polacy czekali na wizytę u specjalisty średnio 3,7 miesiąca.

Pół roku w kolejkach do lekarza

Wizyty specjalistyczne są często dopiero początkiem drogi diagnozowana i leczenia zaawansowanych jednostek chorobowych.

Najwięcej cierpliwości wymaga oczekiwanie na wizytę u endokrynologa – to obecnie aż 18 mies. (w zeszłym roku 11 mies.). Wśród najdłuższych kolejek znajdują się też te do chirurga naczyniowego (wydłużyły się z 6,4 mies. do 11,9 mies.) oraz neurochirurga (wydłużyły się z 6,2 mies. do 11 mies.). Niepokojąco wzrosła też kolejka do ginekologa-onkologa – o 4,7 (z 0,5 mies. do 5,2 mies.). Ponad 5 mies. (5,6 mies.) trzeba też zaczekać na wizytę u chirurga-bariatry – to nowe świadczenie objęte monitoringiem Fundacji, obok m.in. wizyty u diabetologa, do którego pacjentka czekać musi 4,3 mies.

Trudny do akceptacji jest również czas oczekiwania na konsultację u psychiatry. Pacjentka posiadająca skierowanie od psychologa, niezależnie od powodu skierowania, musi spędzić bez dostępu do pomocy lekarza średnio ponad trzy miesiące, przy czym dokładny czas oczekiwania w wybranych placówkach ma bardzo szeroki rozrzut i może wynosić od kilku do nawet kilkuset dni.

Badania diagnostyczne – w endokrynologii najtrudniej

Niezwykle istotne dla powodzenia przyszłego leczenia jest możliwie szybkie wykonanie niezbędnych badań. Wyniki uzyskane przez Fundację WHC wskazują, że na badanie diagnostyczne polskie pacjentki czekają średnio 2,4 mies. (2,5 mies. z uwzględnieniem analizowanych od 2024 r. świadczeń z zakresu leczenia chorób metabolicznych) – w zeszłym roku czekały 2,3 mies.

Wśród wszystkich zweryfikowanych przez Fundację WHC świadczeń diagnostycznych najdłuższy czas oczekiwania odnotowano w przypadku USG tarczycy (6,9 mies.), scyntygrafii tarczycy (5,8 mies.), kolposkopii (5,8 mies.), biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej tarczycy (5,4 mies.) wykonywanej u pacjentki z widocznym wolem tarczycy oraz badania w kierunku 5 najczęstszych mutacji genu BRCA1 wykonywanego u pacjentki, której matka zmarła na nowotwór piersi (4,2 mies.). Niewiele krócej (4 mies.) poczekają pacjentki, które otrzymały skierowanie na USG Doppler kończyn dolnych oraz gastroskopię.

Z kobiecymi schorzeniami trudniej o pomoc

Analiza 31 świadczeń przeznaczonych wyłącznie dla kobiet pokazuje, że średni czas oczekiwania na świadczenia wyłącznie kobiece wynosi 2,8 miesiąca (w zeszłym roku wynosił 2,5 mies.). W tej kategorii znalazły się w szczególności choroby związane z narządami rodnymi, porodem i połogiem. Na potrzeby analizy zaliczono do niej także raka piersi. Raport pokazuje, że – podobnie jak w poprzednim roku – na rekonstrukcję piersi pacjentki muszą czekać rok. W wielu przypadkach mastektomii można byłoby uniknąć, gdyby dostęp do nowoczesnej diagnostyki był lepszy. W onkologii większość nowoczesnych terapii to tzw. terapie celowane, czyli skupione na konkretnej mutacji w genie. Dotyczy to także raka piersi. Niestety w Polsce nadal wykonuje się zbyt mało badań molekularnych, dodatkowo dostęp do nich jest utrudniony, bo można je wykonywać tylko przy okazji hospitalizacji.

Wśród świadczeń przeznaczonych dla kobiet, znaczne utrudnienia w dostępności odnotowano także w przypadku: operacji nietrzymania moczu metodą TOT (6,7 mies.), kolposkopii (5,8 mies.) czy operacji wypadania macicy (5,7 mies.) Z kolei pacjentka z obniżonymi ścianami pochwy po porodzie, odczuwająca silny dyskomfort i ból podczas stosunku, na zabieg waginoplastyki musi poczekać 4,8 mies.

Odyseja diagnostyczno-lecznicza pacjentek coraz większa

Fundacja WHC poświęca także uwagę problematyce etapowości leczenia. Bazując na dostępnych danych, wskazano kilka przykładów ograniczeń, w których sumujący się czas oczekiwania do kolejnych etapów leczenia jest szczególnie bolesny dla pacjentki i decyduje o jej szansie na powrót do zdrowia bądź o przeżyciu. Spośród analizowanych ośmiu ścieżek leczniczych wydeptywanych przez pacjentki, sześć uległa wydłużeniu, a dwie skróciły się. Analiza objęła także dwie nowe ścieżki z zakresu chorób metabolicznych.

W tym roku najdłuższa okazała się ścieżka pacjentki zgłaszającej lekarzowi POZ utrzymujące się od kilku miesięcy uczucie ciężkości i bólu nóg, czasem pojawiający się obrzęk. Musi ona przejść przez proces diagnostyczno-terapeutyczny obejmujący dwie konsultacje specjalistyczne, jedno badanie diagnostyczne i jeden zabieg. Zajęło jej to 1046 dni (w zeszłym roku trwało to 774 dni). 256 dni czekała na wizytę u angiologa, 120 dni na USG Doppler kończyn dolnych, 358 dni na  wizytę u chirurga naczyniowego i  312 dni na zabieg usunięcia żylaków metodą klasyczną.

Z kolei pacjentka w wieku 45 lat, z BMI powyżej 40 oraz ze stwierdzonymi nadciśnieniem i cukrzycą typu II, u której konsultacja dietetyka klinicznego trwająca ponad rok nie przyniosła utraty wagi, będzie czekać na konsultację w poradni chirurgii bariatrycznej 167 dni. Następnie 121 dni na gastroskopię, 83 dni na USG jamy brzusznej i wreszcie 185 dni na operację bariatryczną. Jej łączny czas oczekiwania na pomoc wyniesie więc 556 dni.

System widziany oczami pacjenta

Fundacja WHC od niemal 15 lat analizuje dostępność do świadczeń zdrowotnych podkreślając, że kolejka jest technologią o udowodnionej szkodliwości: człowiek, który czeka w kolejce na pomoc, cierpi, może zostać wykluczony z życia społecznego i zawodowego, może nie doczekać skutecznego leczenia. Weryfikacja czasu oczekiwania ma miejsce w około 450 placówkach medycznych posiadających kontrakt z NFZ – ankieterzy dzwonią do nich przestawiając się jako pacjenci z konkretnymi problemami i potrzebami zdrowotnymi.

– Czekamy z niecierpliwością na przejrzysty system centralnej rejestracji, który kontrolowany będzie m.in. w taki sposób, w jaki my zbieramy dane, czyli oczami pacjenta – mówi prezes Fundacji WHC. – Od lat na wyniki naszych raportów powołują się eksperci. Jeśli chodzi o polityków – na nasze dane, jako że nie są zbyt pozytywne, chętnie powołują się politycy opozycyjni, a gdy zdobywają władzę, nagle nasze raporty okazują się dla nich niewiarygodne. Jestem ciekawa, jak będzie teraz – dodaje.

Więcej: podsumowanie_wyników_Kobieta_w_kolejce

żródło: korektorzdrowia.pl

Chcemy edukować Polaków w kwestii brania odpowiedzialności społecznej za nieodwoływanie wizyty u lekarza. Jak? Przede wszystkim przez pokazanie skali problemu (te liczby robią wrażenie!) i jego bezpośrednich konsekwencji dla pacjenta oraz systemu ochrony zdrowia. Nieodwołanie wizyty to z jednej strony wydłużenie czasu oczekiwania na konsultację u specjalisty dla innego pacjenta, a w konsekwencji opóźnienie postawienia diagnozy i rozpoczęcia leczenia. Z drugiej strony to wielkie obciążenie finansowe dla całego systemu ochrony zdrowia i marnowanie potencjału lekarzy, których mamy deficyt. Każda wizyta powinna być traktowana jako zasób, o który powinniśmy dbać. Podsumowując, odwołanie wizyty powinno stać się normą, której musimy przestrzegać – wyjaśnia Paweł Walicki, inicjator akcji i Prezes Zarządu Centrum Medycznego CMP.

Żeby dobrze zobrazować, jak wygląda liczba nieodwoływanych wizyt, przytoczę przykład Poradni Ortopedycznej działającej w naszym szpitalu. Według szacunków te 17 milionów niezrealizowanych konsultacji w ciągu całego roku przekłada się w tym konkretnym przypadku na miesiąc „wolnego” dla całego zespołu, gdzie infrastruktura, lekarze, pielęgniarki i pracownicy rejestracji są w pełnej gotowości i oczekują na pacjenta. W tym czasie nie wykorzystują swojego potencjału, nie pomagają potrzebującym pacjentom – mówi Piotr Gołaszewski, Dyrektor ds. Zarządzania Filiami, Rzecznik Mazowieckiego Szpitala Bródnowskiego.

Jak dodaje Aneta Pocheć – Pełnomocnik Dyrektora ds. organizacji, marketingu i kontraktów medycznych SZPZLO Warszawa Praga-Północ: Nieodwoływanie wizyt dezorganizuje pracę całej placówki. Trzeba mieć na uwadze to, że lekarze, którzy pracują na umowie kontraktowej i mają wypłacany procent za punkt z kontraktu NFZ, nie otrzymują wynagrodzenia. Jeśli zaś są na umowie godzinowej lub umowie o pracę, to za niewykorzystany czas pracy personelu medycznego starty ponosi placówka. Bardzo często lekarze pracują razem z personelem pielęgniarskim, w związku z tym czas niewykorzystany dotyczy obu grup zawodowych.

Już teraz wiemy, że voiceboty to prawdziwa rewolucja w procesie zarządzania rejestracją w placówkach ochrony zdrowia. Naszą misją jest dotarcie z tym rozwiązaniem do jak największej liczby podmiotów medycznych, a tym samym – pacjentów. Wierzę, że edukacja społeczeństwa oraz nowe technologie mogą w niedalekiej przyszłości rozwiązać jeden z największych problemów, z jakimi mierzy się nasz system – mówi Daniel Nowocin, Prezes Zarządu firmy Medidesk.

Chcemy edukować Polaków w kwestii brania odpowiedzialności społecznej za nieodwoływanie wizyty u lekarza. Jak? Przede wszystkim przez pokazanie skali problemu (te liczby robią wrażenie!) i jego bezpośrednich konsekwencji dla pacjenta oraz systemu ochrony zdrowia. Nieodwołanie wizyty to z jednej strony wydłużenie czasu oczekiwania na konsultację u specjalisty dla innego pacjenta, a w konsekwencji opóźnienie postawienia diagnozy i rozpoczęcia leczenia. Z drugiej strony to wielkie obciążenie finansowe dla całego systemu ochrony zdrowia i marnowanie potencjału lekarzy, których mamy deficyt. Każda wizyta powinna być traktowana jako zasób, o który powinniśmy dbać. Podsumowując, odwołanie wizyty powinno stać się normą, której musimy przestrzegać – wyjaśnia Paweł Walicki, inicjator akcji i Prezes Zarządu Centrum Medycznego CMP.

Żeby dobrze zobrazować, jak wygląda liczba nieodwoływanych wizyt, przytoczę przykład Poradni Ortopedycznej działającej w naszym szpitalu. Według szacunków te 17 milionów niezrealizowanych konsultacji w ciągu całego roku przekłada się w tym konkretnym przypadku na miesiąc „wolnego” dla całego zespołu, gdzie infrastruktura, lekarze, pielęgniarki i pracownicy rejestracji są w pełnej gotowości i oczekują na pacjenta. W tym czasie nie wykorzystują swojego potencjału, nie pomagają potrzebującym pacjentom – mówi Piotr Gołaszewski, Dyrektor ds. Zarządzania Filiami, Rzecznik Mazowieckiego Szpitala Bródnowskiego.

Jak dodaje Aneta Pocheć – Pełnomocnik Dyrektora ds. organizacji, marketingu i kontraktów medycznych SZPZLO Warszawa Praga-Północ: Nieodwoływanie wizyt dezorganizuje pracę całej placówki. Trzeba mieć na uwadze to, że lekarze, którzy pracują na umowie kontraktowej i mają wypłacany procent za punkt z kontraktu NFZ, nie otrzymują wynagrodzenia. Jeśli zaś są na umowie godzinowej lub umowie o pracę, to za niewykorzystany czas pracy personelu medycznego starty ponosi placówka. Bardzo często lekarze pracują razem z personelem pielęgniarskim, w związku z tym czas niewykorzystany dotyczy obu grup zawodowych.

Już teraz wiemy, że voiceboty to prawdziwa rewolucja w procesie zarządzania rejestracją w placówkach ochrony zdrowia. Naszą misją jest dotarcie z tym rozwiązaniem do jak największej liczby podmiotów medycznych, a tym samym – pacjentów. Wierzę, że edukacja społeczeństwa oraz nowe technologie mogą w niedalekiej przyszłości rozwiązać jeden z największych problemów, z jakimi mierzy się nasz system – mówi Daniel Nowocin, Prezes Zarządu firmy Medidesk.