Na łamach czasopisma „Annals of Internal Medicine” przeanalizowali oni dane z dużych badań populacyjnych i na ich podstawie oszacowali, jak różne poziomy docelowego ciśnienia krwi wpływają na ryzyko chorób serca i długość życia. Sprawdzili m.in., jak zmieniało się ryzyko zawału i niewydolności serca oraz udaru mózgu przy wartościach ciśnienia poniżej 120, 130 i 140 mm Hg.

W analizie uwzględnili również działania niepożądane związane z leczeniem nadciśnienia i błędy pomiaru, które często występują w praktyce klinicznej i mogą wpływać na decyzje terapeutyczne.

Okazało się, że najbardziej intensywne leczenie, prowadzące do obniżenia ciśnienia poniżej 120 mm Hg, pozwalało zapobiec największej liczbie zdarzeń sercowo-naczyniowych. Korzyści te utrzymywały się nawet po uwzględnieniu niedokładności pomiarów.

Naukowcy przyznali, że bardziej agresywna terapia wiąże się z większym ryzykiem działań niepożądanych, takich jak niebezpieczne spadki ciśnienia, omdlenia, zaburzenia pracy serca czy uszkodzenie nerek. Wymaga też częstszych wizyt lekarskich i stosowania większej liczby leków, co podnosi koszty leczenia.

Mimo tego uznali, że płynące z niej korzyści wyraźnie przeważają nad zagrożeniami.

– Nasze badanie powinno dać pacjentom z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym i ich lekarzom większą pewność przy wdrażaniu bardziej intensywnego leczenia nadciśnienia – powiedziała główna autorka, dr Karen Smith.

Dodała jednak, że uzyskane wyniki bazowały na badaniach populacyjnych, dlatego taki sposób leczenia może nie być odpowiedni dla każdego pacjenta. – Decyzje dotyczące intensywności terapii powinny być podejmowane indywidualnie, z uwzględnieniem ryzyka działań niepożądanych i preferencji chorego – podsumowała.

Obecne wytyczne zalecają, by u większości dorosłych obniżać ciśnienie poniżej 130 mm Hg. U części pacjentów, zwłaszcza starszych lub obciążonych chorobami, dopuszcza się wyższe wartości, w zakresie 130-139 mm Hg.

Źródło: Naukawpolsce