Profesor Piotr Rutkowski, pełnomocnik Dyrektora ds. Narodowej Strategii Onkologicznej i Badań Klinicznych Narodowego Instytutu Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowego Instytutu Badawczego w Warszawie, przypomniał, że strategia rozpoczęła się w 2020 roku i obecnie znajduje się na półmetku realizacji. – „Wyzwań jest dużo. Jak Państwo pamiętają, jesteśmy na półmetku Narodowej Strategii Onkologicznej. Ma ona pięć kluczowych obszarów, z czego część została już zrealizowana – i to trzeba przyznać. Jeżeli pojawiają się stwierdzenia, że to nie jest może najszczęśliwsza ustawa, to chcę zapewnić, że większość tych działań w ogóle nie zostałaby zrealizowana, gdyby nie ona” – mówił.

Co udało się osiągnąć w onkologii

Wśród wymiernych efektów wymienił m.in. wzrost przeżywalności w czerniaku i raku płuca, wdrożenie nowych programów profilaktycznych, modernizację sprzętu diagnostycznego (w tym wymianę wszystkich mammografów na cyfrowe), szkolenia dla lekarzy i koordynatorów oraz uruchomienie Narodowego Portalu Onkologicznego. – „To jest podstawowe źródło wiedzy dla naszych obywateli, jeżeli chodzi również o badania przesiewowe” – podkreślał.

W ramach strategii wdrożono również szczepienia przeciw HPV, program profilaktyki raka szyjki macicy oparty na badaniu HPV DNA, a także działania w zakresie profilaktyki antytytoniowej obejmujące nowatorskie wyroby tytoniowe i e-papierosy. Zrealizowano także działania w obszarze profilaktyki na poziomie POZ, badań genetycznych i diagnostyki nowotworów dziedzicznych, włączono program badań przesiewowych raka jelita grubego do standardowego finansowania, przygotowano i zaktualizowano wytyczne diagnostyczno-terapeutyczne dla najważniejszych typów nowotworów.

Również w Krajowej Sieci Onkologicznej udało się wypracować pozytywne mechanizmy. Profesor Beata Jagielska, dyrektor Krajowego Ośrodka Monitorującego, wskazywała na sukces w budowaniu współpracy między wojewódzkimi ośrodkami monitorującymi (WOM-ami) i grupami roboczymi. – „Wzajemnie nauczyliśmy się rozmawiać, słuchać i działać” – mówiła, opisując regularne spotkania, wymianę doświadczeń i wspólne inicjatywy, np. w zakresie inwestycji, analiz czy koordynacji opieki.

Co wciąż wymaga pilnych działań

Obok osiągnięć pojawiały się jednak wątki krytyczne. Profesor Rutkowski mówił wprost o opóźnieniach, które trudno zrozumieć – w tym o braku wdrożenia lung cancer unitów, które miały być jednym z filarów poprawy opieki nad pacjentami z rakiem płuca. Równie krytycznie ocenił brak uruchomienia testu FIT w programie profilaktyki raka jelita grubego, mimo że dokumentacja i założenia zostały przygotowane przez Krajową Radę Onkologiczną już trzy lata temu.

Prof. Rutkowski zaznaczył także, że od czterech lat toczy się dyskusja między Centrum e-Zdrowia a Ministerstwem Zdrowia na temat proaktywnych działań profilaktycznych w Internetowym Koncie Pacjenta. Dotychczasowe funkcjonalności są ubogie, a przesunięcie wdrożenia elektronicznej karty DILO na 2027 rok opóźnia stworzenie spójnego systemu monitorowania ścieżki pacjenta – kluczowego dla KSO.

Profesor Jagielska zwróciła uwagę na nierówności w dostępie i jakości diagnostyki – pacjenci diagnozowani w Narodowym Instytucie Onkologii kończą proces szybciej niż w innych ośrodkach, a różnica może sięgać nawet trzech miesięcy. W odpowiedzi przygotowano obowiązkowe checklisty mające ujednolicić proces w całej sieci.

Dr Adam Kozierkiewicz, ekspert ochrony zdrowia, mówił o „błędzie założycielskim” ustawy o KSO – braku narzędzi do realnego pomiaru wskaźników, w tym podstawy prawnej dla elektronicznej wersji karty DILO. Zapowiedział jednak, że prace nad nowelizacją trwają, a projekt może trafić do Sejmu jeszcze jesienią.

Eksperci powtarzali, że bez centralnego systemu zbierania danych i monitorowania profilaktyki trudno liczyć na trwałą poprawę jakości opieki. Profesor Rutkowski podkreślał, że wprowadzanie zmian w onkologii to długotrwały i wymagający proces. – „To jest wielki proces przestawiania tankowca na inny kierunek” – mówił.

W drugiej części dyskusji pojawiły się postulaty: egzekwowania obowiązku posiadania karty DILO przez każdego pacjenta w KSO, uporządkowania konsyliów między różnymi poziomami ośrodków, wdrożenia systemu teleinformatycznego oraz rozszerzenia programów profilaktycznych. Padła też zapowiedź, że w przyszłym roku powinny powstać centra kompetencji dla nowotworów rzadkich.

Podsumowując, uczestnicy przyznali, że w ostatnich miesiącach udało się osiągnąć kilka ważnych kamieni milowych. Jednak, jak podkreślono, kluczowe cele Krajowej Sieci Onkologicznej – skuteczne monitorowanie jakości i realne wyrównanie dostępu do opieki – wciąż pozostają daleko w przyszłości.

 

Monitor to narzędzie służące do analizy postępów zmian w systemie profilaktyki, diagnostyki oraz leczenia raka prostaty w Polsce. Porównanie z ubiegłoroczną publikacją nie pozostawia złudzeń – stan realizacji poszczególnych rekomendacji nie uległ znaczącym zmianom. Nie oznacza to jednak, że w obszarze zmian systemowych mamy do czynienia z całkowitą stagnacją.

FPP przypomina, że w odpowiedzi na dynamicznie rosnącą liczbę nowych rozpoznań raka gruczołu krokowego oraz wzrost śmiertelności z powodu tego nowotworu, w 2022 r. zainicjowała projekt „Wprost o prostacie”. Powstała wówczas mapa drogowa potrzebnych reform, opracowana we współpracy z przedstawicielami instytucji publicznych, organizacji pacjentów i ekspertami medycznymi. W maju 2025 r. minęły trzy lata od pierwszego spotkania ekspertów, a w lutym — dwa lata od publikacji mapy drogowej zmian.

Dane Krajowego Rejestru Nowotworów przywołane w raporcie są alarmujące. „W latach 2002-2022 liczba zgonów z powodu raka gruczołu krokowego w Polsce stopniowo wzrastała z poziomu 3 488 do 5 625”. W tym samym okresie wykrywalność nowotworu wzrosła o 321%, a w 2022 r. liczba nowych zachorowań po raz pierwszy przekroczyła 20 tysięcy w ciągu roku.

Eksperci FPP dostrzegają pozytywne zmiany, takie jak wdrożenie ustawy o Krajowej Sieci Onkologicznej, modyfikacje w programie lekowym leczenia raka prostaty czy zastąpienie programu „Profilaktyka 40 Plus” nowym programem „Moje zdrowie” od 1 maja 2025 r. Jednak problemy finansowe Narodowego Funduszu Zdrowia mają bezpośrednie przełożenie na dostępność świadczeń. Liczba pacjentów oczekujących na wizytę w poradni urologicznej w trybie pilnym wzrosła o 33% w ciągu jednego roku — do 23 436 osób, a mediana czasu oczekiwania w trybie pilnym wydłużyła się o 40%, osiągając 28 dni.

Z 19 postulatów zawartych w Mapie Drogowej, obecnie tylko 2 uznano za w pełni zrealizowane, 7 ma status „częściowo zrealizowane”, a aż 10 wciąż czeka na realizację.

„Monitor stanu systemu opieki nad pacjentami z rakiem gruczołu krokowego” to cykliczna publikacja Komitetu ds. Ochrony Zdrowia FPP. Jej celem jest umożliwienie bieżącego śledzenia i weryfikacji działań podejmowanych przez instytucje publiczne na rzecz pacjentów. Kolejna edycja nie pozostawia wątpliwości — rak prostaty w Polsce wciąż wymaga poważnych, systemowych decyzji, a czas działa na niekorzyść chorych.

Cały raport dostępny TU

Źródło: Federacja Przedsiębiorców Polskich

Zespół polskich ekspertów pod kierownictwem prof. Jacka Jassema zakończył właśnie prace nad aktualizacją wytycznych postępowania diagnostyczno-terapeutycznego w raku piersi. Dokument opracowano we współpracy Narodowego Instytutu Onkologii z amerykańską National Comprehensive Cancer Network (NCCN). Jak podano, „stanowi adaptację amerykańskich rekomendacji do realiów polskiego systemu ochrony zdrowia”.

Zmiany obejmują m.in. wprowadzenie nowych refundowanych leków i procedur, aktualizację danych naukowych oraz dostosowanie treści do krajowych standardów klinicznych. Eksperci zadbali o to, aby dokument pozostał zgodny z międzynarodowymi zaleceniami, a jednocześnie był realnie użyteczny w codziennej praktyce klinicznej w Polsce.

„Wytyczne postępowania diagnostyczno-terapeutycznego są niezbędnym narzędziem wspierającym lekarzy w codziennej pracy klinicznej, umożliwiającym im podejmowanie optymalnych decyzji terapeutycznych zgodnych z najnowszą wiedzą medyczną” – czytamy w informacji udostępnionej przez Narodowy Instytut Onkologii. Podkreślono również, że takie podejście pozwala utrzymać najwyższe standardy opieki onkologicznej przy jednoczesnym uwzględnieniu realiów systemu ochrony zdrowia w Polsce.

Dokument został opracowany w ramach prac Krajowego Ośrodka Monitorującego (KOM), funkcjonującego przy NIO-PIB, który odpowiada za tworzenie i aktualizację wytycznych zgodnie z zapisami Ustawy o Krajowej Sieci Onkologicznej. Zgodnie z przyjętą procedurą, „dokumenty opracowane w ramach działań KOM przekazywane są do Krajowej Rady Onkologicznej, która opiniuje je i przedstawia Ministerstwu Zdrowia jako podstawę do zaktualizowania lub opracowania na ich podstawie kluczowych zaleceń ogłaszanych w drodze obwieszczenia”.

Proces aktualizacji odbywa się cyklicznie i jest częścią porozumienia pomiędzy NIO-PIB a NCCN. Najnowsze wytyczne dostępne są na stronie internetowej Narodowego Instytutu Onkologii oraz Krajowego Ośrodka Monitorującego.

Wytyczne NCCN to jeden z najbardziej uznanych i aktualizowanych zestawów zaleceń klinicznych na świecie. Ich celem jest zapewnienie wszystkim pacjentom „dostępu do skutecznych działań profilaktycznych, diagnostycznych, terapeutycznych i wspierających”. Dokumenty te wspierają zarówno lekarzy, jak i pielęgniarki, farmaceutów, płatników, pacjentów, ich rodziny oraz inne podmioty uczestniczące w systemie ochrony zdrowia. Jak czytamy, „tworzenie wytycznych NCCN to dynamiczny i nieustanny proces, oparty na systematycznej analizie najnowszych dowodów naukowych najwyższej jakości oraz na uzgodnionych rekomendacjach wielodyscyplinarnego zespołu ekspertów z zakresu onkologii”.

Wprowadzenie aktualnych, spójnych i krajowo dostosowanych wytycznych postępowania w raku piersi to nie tylko krok ku poprawie jakości leczenia, ale też dowód na rosnącą rolę polskich instytucji w budowaniu systemu onkologii opartego na wiedzy, standardach i odpowiedzialności.

Źródło: NIO

– Koordynator opieki onkologicznej to osoba, która odgrywa fundamentalną rolę w procesie diagnostyki i leczenia pacjentów z chorobami nowotworowymi. Wprowadzenie tej funkcji przez ustawę o KSO to krok milowy w usprawnieniu ścieżki pacjenta onkologicznego, której celem jest zapewnienie pacjentom szybkiej, zintegrowanej i spersonalizowanej opieki. Dzięki pracy koordynatorów, chorzy mogą czuć się pewniej i bezpieczniej w trudnym okresie leczenia onkologicznego. Narodowy Instytut Onkologii, jako Krajowy i Wojewódzki Ośrodek Monitorujący, wspiera koordynatorów poprzez dostarczanie zaawansowanych narzędzi, szkoleń oraz standardów, które służą poprawie jakości opieki w całym kraju. – wyjaśnia prof. Mariusz Bidziński, Pełnomocnik Dyrektora NIO ds. Wdrażania Krajowej Sieci Onkologicznej.

Do najważniejszych zadań koordynatorów należą organizacja i nadzorowanie procesu diagnostyczno-terapeutycznego, wsparcie pacjentów w poruszaniu się po skomplikowanym i często niezrozumiałym, zwłaszcza dla osób starszych, systemie ochrony zdrowia oraz komunikacja między pacjentem, zespołem medycznym oraz instytucjami wspierającymi.

Pełniąc funkcję KOM, Instytut jest odpowiedzialny za zapewnienie najwyższej jakości standardów diagnostyki i leczenia, monitorowanie efektywności systemu oraz rozwój kompetencji personelu medycznego. Jednym z fundamentalnych elementów tej misji jest organizacja szkoleń właśnie dla koordynatorów opieki onkologicznej. Jako instytucja monitorująca, Instytut stoi na straży wdrażania nowych rozwiązań, które poprawiają jakość opieki onkologicznej. Szkolenia kadr to jedno z kluczowych działań, które pozwala podnieść kwalifikacje osób odpowiedzialnych za wsparcie pacjentów w ich drodze przez proces diagnostyczno-terapeutyczny.

 

– Bez koordynatorów nie będzie Krajowej Sieci Onkologicznej (KSO) – podkreśliła prof. Beata Jagielska, dyrektor Narodowego Instytutu Onkologii i przewodnicząca Krajowej Rady Onkologicznej, podczas konferencji poświęconej profilaktyce nowotworów, zorganizowanej w ramach polskiej prezydencji w Radzie UE. – Ogólnopolskie szkolenia koordynatorów już ruszyły i potrwają do czerwca. Następnie prowadzone będą szkolenia ustawiczne. Dla Narodowego Instytutu Onkologii, który jest Krajowym Ośrodkiem Monitorującym w KSO, ważna jest współpraca ze stowarzyszeniem koordynatorów, dzięki której szkolenia, zarówno teoretyczne, jak i warsztaty, mogą być organizowane bez oderwania od realnych potrzeb – wskazywała profesor.

Program szkoleń prowadzonych przez Narodowy Instytut Onkologii został opracowany z myślą o rozwijaniu kompetencji koordynatorów oraz przygotowaniu ich do wyzwań, jakie niesie ze sobą wprowadzenie KSO. W dynamicznie zmieniającym się systemie ochrony zdrowia, profesjonalne wsparcie koordynatorów jest niezbędne do zapewnienia wysokiej jakości świadczeń.

Szkolenia obejmują m.in.:

• Zarządzanie procesem diagnostyki i leczenia,

• Komunikację z pacjentem i jego rodziną,

• Rozwiązywanie problemów organizacyjnych,

• Wykorzystanie nowych technologii w zarządzaniu opieką.

Zakres szkolenia zawiera szerokie spektrum zagadnień związanych z opieką onkologiczną, w tym część teoretyczną, odbywającą się w grupach liczących około 50-60 uczestników, w ramach której omawiane są:

• Podstawy onkologii (etiologia, diagnostyka, klasyfikacja i leczenie nowotworów),

• Profilaktyka nowotworów (zasady profilaktyki pierwotnej i wtórnej, promocja zdrowia, ewaluacja działań),

• Krajowa Sieć Onkologiczna (założenia, dostęp do diagnostyki i leczenia, porty

onkologiczne),

• Organizacja opieki onkologicznej (rola koordynatora, planowanie i koordynacja opieki, współpraca ze specjalistami, zarządzanie przypadkiem pacjenta),

• Monitoring i ocena jakości opieki onkologicznej (ocena jakości opieki, monitorowanie i ocena efektywności terapii, doskonalenie procesów opieki),

• Podejmowanie decyzji w opiece onkologicznej (analiza ryzyka i korzyści diagnostyki i terapii, wspieranie pacjenta w podejmowaniu decyzji, kwestie etyczne),

• Komunikacja z pacjentem onkologicznym i jego rodziną (techniki komunikacji, wspieranie pacjenta, aspekty psychospołeczne),

• Aspekty prawne i organizacyjne opieki onkologicznej (prawa pacjenta, obowiązki personelu, organizacja systemu opieki),

• Nowoczesne metody terapii onkologicznej – możliwości i powikłania (terapie celowane, immunoterapia, terapie genowe i biologiczne),

• Badania kliniczne w onkologii (ich rola, etyka oraz współpraca z ośrodkami prowadzącymi badania),

• Opieka paliatywna w onkologii (zasady, postępowanie w bólu, leczenie objawowe).

Praktyczną część szkolenia, tj. warsztaty stacjonarne, prowadzone w siedzibie Instytutu w Warszawie, poświęcono :

• Praktycznej opiece nad pacjentem,

• Technikom komunikacji z pacjentem i jego rodziną,

• Treningowi umiejętności psychospołecznych,

• Zarządzaniu przypadkiem pacjenta onkologicznego,

• Prowadzeniu dokumentacji medycznej (obsługa karty eDILO),

• Raportowaniu danych.

Plan szkoleń został opracowany przez ekspertów z zakresu medycyny, psychologii i pielęgniarstwa, we współpracy ze Stowarzyszeniem Koordynatorów Opieki Onkologicznej oraz organizacjami pacjenckimi. Jego treść uzyskała akceptację Krajowej Rady Onkologicznej.

Jolanta Meller, Główny specjalista ds. Koordynowanej Opieki Onkologicznej w NIO-PIB podkreśla – Koordynator opieki onkologicznej to nieocenione wsparcie dla pacjenta w trudnej drodze przez proces diagnostyki leczenia. To osoba, która odciąża pacjenta z formalności administracyjnych, dbając o to, aby cała ścieżka diagnostyczno-terapeutyczna przebiegała sprawnie. Tym samym pacjent może skupić się na tym, co najważniejsze – walce z chorobą, mając jednocześnie zapewnione wsparcie emocjonalne i organizacyjne w osobie koordynatora.

Uczestnictwo w szkoleniu to nie tylko okazja do podniesienia kwalifikacji, ale także szansa na wymianę doświadczeń z innymi specjalistami i praktykami z całego kraju.

 

– Ze względu na ogromne zainteresowanie programem, wszystkie miejsca na szkolenia zaplanowane do końca lutego zostały już zarezerwowane. Taka reakcja uczestników jest dla nas powodem do dumy i potwierdzeniem, jak istotną rolę pełnią koordynatorzy w strukturach systemu ochrony zdrowia. Cieszymy się, że możemy wspierać ich rozwój zawodowy, przyczyniając się do podniesienia jakości opieki nad pacjentami onkologicznymi. – podsumowuje prof. Bidziński.

Szkolenia dla koordynatorów to inwestycja w przyszłość polskiej onkologii. Narodowy Instytut Onkologii zaprasza wszystkie osoby zaangażowane w opiekę onkologiczną do wzięcia udziału w tym unikalnym programie. Kolejne edycje szkoleń potrwają do końca maja 2025 roku. Możliwa jest również organizacja spotkań konsultacyjnych zgodnie z potrzebami danej grupy zawodowej.

Narodowy Instytut Onkologii w polskim systemie ochrony zdrowia sprawuje szereg ról. Obok tych podstawowych — leczniczej i naukowo-badawczej, NIO pełni między innymi rolę Wojewódzkiego i Krajowego Ośrodka Monitorującego (WOM i KOM) w ramach Krajowej Sieci Onkologicznej. W tym tygodniu sto osób z całej Polski uczestniczyło w pierwszym tego rodzaju i niezwykle ważnym szkoleniu poprzedzającym, planowane na wiosnę 2025 roku, wdrożenie Krajowej Sieci

Onkologicznej (KSO).

Uruchomienie Krajowej Sieci Onkologicznej to proces złożony, ale i bardzo potrzebny dla zapewnienia pacjentom z chorobą nowotworową jak najlepszej opieki. Podstawą Sieci, co wielokrotnie podkreślała dyrektor NIO dr. hab. n. med. Beata Jagielska, jest współpraca między ośrodkami. Kolejnym, niezwykle ważnym, elementem tego procesu jest wymiana doświadczeń. Dlatego właśnie, stu przedstawicieli kadry zarządzającej i administracyjnej, reprezentujących Wojewódzkie Ośrodki Monitorujące (WOM), uczestniczyło stacjonarnie i zdalnie w pierwszym z cyklu szkoleń organizowanym w NIO przez Krajowy Ośrodek Monitorujący.

Szkolenia nie służą temu, abyśmy narzucali innym co mają robić, jak działać. Spotykamy się i szkolimy po to, aby budować pomosty i więzi między wszystkimi ośrodkami – podkreśla dyrektor Beata Jagielska, tłumacząc także, że ośrodek

przyjmujący 2000 pacjentów rocznie nie będzie funkcjonował jak ten przyjmujący 2000 pacjentów miesięcznie, ale i jeden i drugi będą w Sieci – Sieć to współpraca, i dlatego nie ma tu miejsca na monolog, a jedynie na dialog. My z poziomu NIO

słuchając uczestników szkoleń, także wyciągamy wnioski, i analizując je uczymy się tego, jak dopasować Sieć do potrzeb wszystkich, ponieważ głównym celem jest stworzenie systemu, który niezależnie od miejsca zamieszkania, zapewni każdemu pacjentowi, dostęp do wysokiej jakości opieki onkologicznej – podsumowuje dyrektor Instytutu.

1. Krajowa Sieć Onkologiczna (KSO) – wprowadzenie w środowisko prawne i omówienie podstaw prawnych:

2. Organizacja i podstawowe zasady funkcjonowania KSO

3. Dokumentacja medyczna i sprawozdawanie świadczeń onkologicznych do NFZ

4. Monitorowanie i ocena jakości opieki onkologicznej

5. Finansowanie świadczeń z zakresu leczenia nowotworów

6. Koordynacja świadczeń i rola koordynatora w leczeniu onkologicznym jako przewodnika pacjenta po systemie opieki zdrowotnej

Szkolenia te są niezwykle istotnym elementem przygotowania systemu ochrony zdrowia do efektywnego funkcjonowania w ramach Krajowej Sieci Onkologicznej. To kluczowe, by zarówno kadra zarządzająca, jak i pracownicy administracyjni i medyczni, mieli pełną wiedzę na temat funkcjonowania Sieci – podkreśla prof. Piotr Rutkowski, który z ramienia NIO kieruje Krajowym Ośrodkiem Monitorującym. Profesor Rutkowski zwraca uwagę, że bez odpowiedniego przygotowania oraz

świadomości wśród personelu medycznego i administracyjnego, wprowadzenie i realizacja jednolitych standardów organizacyjnych i klinicznych w całym kraju mogą być utrudnione – ważne jest, aby każdy uczestnik systemu miał jasność co do swojej roli w strukturach Sieci i był przygotowany na wyzwania związane z jej funkcjonowaniem – dodaje profesor. Zdaniem eksperta, inwestowanie w edukację i rozwój kompetencji kadr to fundament sukcesu Krajowej Sieci Onkologicznej, która ma za zadanie nie tylko poprawę jakości leczenia, ale również zapewnienie pacjentom spójności i ciągłości opieki w każdym regionie kraju.

Profesor Piotr Rutkowski zaznacza także, że proces szkoleniowy nie kończy się na etapie wstępnego wdrażania Sieci, lecz musi być kontynuowany i dostosowywany do zmieniających się potrzeb oraz nowych wyzwań w onkologii. Dzięki temu Krajowa Sieć Onkologiczna może nieustannie ewoluować, zapewniając najwyższy poziom opieki zgodny z najnowszymi standardami europejskimi i światowymi. Należy tu podkreślić, że model sieci onkologicznej istnieje w wielu krajach Europy Zachodniej, ale model polski będzie pierwszym wdrażanym w naszej części Europy – podstawą sprawnego jej działania jest właściwa organizacja współpracy pomiędzy WOM/KOM, a regionalnymi ośrodkami w KSO – podsumowuje.

Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy w Warszawie pełni funkcję Krajowego Ośrodka Monitorującego na mocy ustawy o Krajowej Sieci Onkologicznej z 9 marca 2023 roku. W ramach swoich kluczowych zadań w tym obszarze, Instytut odpowiada m.in. za opracowywanie i aktualizację wytycznych diagnostyczno-leczniczych w onkologii, które są przygotowywane przez odpowiednie towarzystwa lub zespoły naukowe i

przekazywane do Krajowej Rady Onkologicznej (KRO). Instytut analizuje także, na poziomie krajowym, stosowanie kluczowych zaleceń organizacyjnych i klinicznych, monitoruje wskaźniki jakości opieki onkologicznej oraz ścieżki pacjentów w ramach publicznie finansowanej opieki zdrowotnej. W porozumieniu z Krajową Radą Onkologiczną, KOM inicjuje także działania mające na celu zapobieganie i zwalczanie chorób nowotworowych.

– Dzięki kompleksowemu podejściu i systematycznemu monitorowaniu kluczowych wskaźników jakości oraz procesów organizacyjnych, Polska wzmacnia fundamenty opieki onkologicznej, koncentrując się na pacjencie i jego potrzebach. Te działania są także spójne z założeniami Narodowej Strategii Onkologicznej, której głównym celem jest redukcja umieralności na nowotwory, poprawa wczesnej wykrywalności chorób oraz zapewnienie równego dostępu do nowoczesnego leczenia dla wszystkich obywateli – podkreśla Beata Biel kierująca biurem Narodowej Strategii Onkologicznej w NIO, której KSO jest integralną cześcią.

Obok roli Ośrodka Krajowego, Narodowy Instytut Onkologii w Warszawie pełni także rolę Wojewódzkiego Ośrodka Monitorującego dla woj. mazowieckiego. Wykaz wszystkich szesnastu Ośrodków Wojewódzkich, w tym NIO, zawarty jest w

rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dn. 10 września 2024 roku, i podobnie jak w przypadku KOM, ich dzialalność reguluje ustawa o Krajowej Sieci Onkologicznej. Z ustawy wynika, że WOM m.in.: współpracuje z podmiotami podstawowej opieki zdrowotnej w zakresie organizacji profilaktyki, diagnostyki i opieki po leczeniu onkologicznym, przygotowuje roczne raporty dotyczące dostępności świadczeń onkologicznych, uwzględniając mapy potrzeb zdrowotnych, oraz analizy danych pozwalające na weryfikację wskaźników jakości opieki w województwie. Jednym z zadań Wojewódzkich Ośrodków Monitorujących jest także szkolenie personelu. Pierwsze szkolenie organizowane przez WOM odbyło się w Narodowym Instytucie Onkologii we wtorek 26 listopada i było skierowane do przedstawicieliSpecjalistycznych Ośrodków Leczenia Onkologicznego (SOLO) I, II i III. Podobnie jak szkolenie realizowane przez przedstawicieli Krajowego Ośrodka Monitorującego, tak i tu skoncentrowano się m.in. na aspektach prawnych i organizacyjnych – niezwykle ważnym tematem jaki pojawia się w Sieci jest rola koordynatora onkologicznego.

– Po pierwszej edycji szkolenia wiemy już, że wymaga ona bardzo szczegółowego dookreślenia i sprecyzowania tak, aby kadra zarządzająca miała jasność jakie zadania koordynatorom należy przydzielić. Nie możemy zapominać, że nadrzędnym zadaniem koordynatorów jest bycie przewodnikiem pacjenta z diagnozą nowotworową po systemie opieki zdrowotnej – wyjaśnia prof. Mariusz Bidziński, Pełnomocnik Dyrektora NIO ds. Wdrażania Krajowej Sieci Onkologicznej, odpowiedzialny za pracę operacyjną mazowieckiego WOM. We wtorkowym szkoleniu uczestniczyło blisko 40 koordynatorów. Dyskusje merytoryczne z uczestnikami spotkania były dla organizatorów z ramienia WOM, cennym materiałem do dalszych prac budowania ścisłych relacji w ramach tworzonej sieci.

Już w przyszłym tygodniu w Narodowym Instytucie Onkologii im. Marii Skłodowskiej- Curie rozpocznie się kolejny cykl szkoleń, tym razem skierowanych do koordynatorów opieki onkologicznej – chcemy, aby każdy koordynator był doskonale

przygotowany do swojej roli. To niezwykle ważne, by każda z osób, która podejmie się tego zadania miała pełną świadomość zarówno wymogów prawnych, jak i praktycznych aspektów zarządzania ścieżką pacjenta onkologicznego – tłumaczy Jolanta Meller odpowiedzialna za pracę koordynatorów w NIO. Planowane szkolenia będą miały wymiar zarówno teoretyczny jak i praktyczny co sprawi, że osoby pełniące rolę koordynatorów będą mogły skuteczniej pomagać pacjentom, zapewniając im nie tylko wsparcie merytoryczne, ale także poczucie bezpieczeństwa w trudnym procesie leczenia.

Wnioski składać może ponad 270 placówek ze wszystkich regionów kraju  – To oznacza, że szpitale z każdego regionu Polski mają szansę na te środki – powiedziała w czwartek, 3 października, minister zdrowia Izabela Leszczyna.

W sumie ze środków KPO na zdrowie przeznaczonych jest 18 mld zł. Pieniądze mogą być wykorzystane przez szpitale na szeroko pojętą modernizację placówek zakwalifikowanych do Krajowej Sieci Onkologicznej. Szpitale iporadnie przyszpitalne mogą się ubiegać o środki na budowę, rozbudowę, remonty, doposażenie sprzętowe

W jednym wniosku można będzie się ubiegać o różne formy wsparcia.
Maksymalna wartość projektów to:

• 60 mln zł dla placówek zakwalifikowanych do poziomu SOLO 1
• 80 mln zł  dla placówek zakwalifikowanych do poziomu SOLO 2
• 125 mln z dla placówek zakwalifikowanych do poziomu SOLO 3

Konkurs ruszył 3 października, wnioski przyjmowane będą od 17 października do 2 grudnia br. Czas realizacji inwestycji do 30 czerwca 2026 r.

Szczegóły orłoszonego naboru:

https://www.gov.pl/web/zdrowie/d111-rozwoj-i-modernizacja-infrastruktury-centrow-opieki-wysokospecjalistycznej-i-innych-podmiotow-leczniczych 

źródło: MZ, redakcja

Projekt wykazu 16 ośrodków monitorujących Krajową Sieć Onkologiczną resort zdrowia opublikował 21 sierpnia br. , kóry trafił do uzgodnień.

11 września 2024 r. – po publikacji rozporządzenia Ministra Zdrowia w Dzienniku Ustaw – wykaz wszedł w życie. 

Lista wojewódzkich ośrodków monitorujących:

• Dolnośląskie Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii we Wrocławiu – dla województwa dolnośląskiego;
• Centrum Onkologii im. prof. Franciszka Łukaszczyka w Bydgoszczy – dla województwa kujawsko-pomorskiego;
• Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli w Lublinie – dla województwa lubelskiego;
• Szpital Uniwersytecki im. Karola Marcinkowskiego w Zielonej Górze spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – dla województwa lubuskiego;
• Wojewódzkie Wielospecjalistyczne Centrum Onkologii i Traumatologii im. M. Kopernika w Łodzi – dla województwa łódzkiego;
• Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy Oddział w Krakowie – dla województwa małopolskiego;
• Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy w Warszawie – dla województwa mazowieckiego;
• Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Opolskie Centrum Onkologii im. prof. Tadeusza Koszarowskiego w Opolu – dla województwa opolskiego;
• Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. Fryderyka Chopina w Rzeszowie – dla województwa podkarpackiego;
• Białostockie Centrum Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie w Białymstoku – dla województwa podlaskiego;
• Uniwersyteckie Centrum Kliniczne w Gdańsku – dla województwa pomorskiego;
• Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy Oddział w Gliwicach – dla województwa śląskiego;
• Świętokrzyskie Centrum Onkologii Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Kielcach – dla województwa świętokrzyskiego;
• Szpital Kliniczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z Warmińsko-Mazurskim Centrum Onkologii w Olsztynie – dla województwa warmińsko-mazurskiego;
• Wielkopolskie Centrum Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie w Poznaniu – dla województwa wielkopolskiego;
• Zachodniopomorskie Centrum Onkologii w Szczecinie – dla województwa zachodniopomorskiego.

 

Świadczeniodawcy zakwalifikowani do Krajowej Sieci Onkologicznej (KSO) zapewniają kompleksową opiekę onkologiczną w zakresie diagnostyki, leczenia i monitorowania. Podmioty udzielają świadczeń w poniższych poziomach zabezpieczenia opieki onkologicznej:

• Specjalistyczny Ośrodek Leczenia Onkologicznego (SOLO):

• I poziomu
• II poziomu
• III poziomu
• Ośrodki Kooperacyjne.

SOLO jest szpitalem, który może udzielać świadczeń w obszarze:

• leczenie zabiegowe chirurgiczne
• radioterapia onkologiczna
• chemioterapia i inne metody leczenia systemowego.

Natomiast Ośrodek Kooperacyjny realizuje opiekę onkologiczną w zakresie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej.

Spradź wykaz ośrodków zakwalifikowanyhc do KSO wg. województw:

https://www.nfz.gov.pl/bip/wykaz-swiadczeniodawcow-zakwalifikowanych-do-krajowej-sieci-onkologicznej/ 

źródło: NFZ

Każda z trzech sesji jakie zaplanowaliśmy na tegoroczną konferencję – inauguracyjna, naukowa i edukacyjna, to platforma do wymiany doświadczeń. Niech nie zmyli nikogo fakt, że w nazwie naszej konferencji widnieje słowo „Warszawska”. Onkologia już od dawna nie ogranicza się do miasta, kraju czy regionu – komentuje znaczenie Konferencji dyrektor NIO-PIB dr. hab. n. med Beata Jagielska

– O skutecznym leczeniu i rozwoju terapii onkologicznych możemy mówić tylko wtedy, kiedy pamiętamy o dialogu międzyośrodkowym i międzynarodowym. Dlatego bardzo cieszy mnie fakt, że w tegorocznej konferencji udział biorą nie tylko moi znakomici Koledzy i Koleżanki z Polski, ale także Pani Katy Winckworth-Prejsnar reprezentująca National Comprehensive Cancer Network (NCCN) – podsumowuje Dyrektor Instytutu. Podczas swojego panelu Katy Winckworth—Prejsnar omówi osiągnięcia wynikające ze współpracy polsko-amerykańskiej w zakresie adaptacji wytycznych onkologicznych.

Wspomniana przez Dyrektor Beatę Jagielską Sesja Inauguracyjna Konferencji to między innymi okazja by przyjrzeć się Narodowemu Instytutowi Onkologii, który jako wiodący ośrodek kliniczny i badawczy wyznacza standardy opieki onkologicznej w Polsce, a dzięki licznym współpracom z ośrodkami zagranicznymi przyczynia się także do globalnego rozwoju onkologii. Sesja Inauguracyjna to także przestrzeń wymiany wiedzy na temat kluczowych kwestii związanych organizacją opieki onkologicznej w Polsce.

Tu kluczowe znaczenie ma fakt, iż NIO-PIB pełni rolę Krajowego Ośrodka Monitorującego w procesie wdrożenia Krajowej Sieci Onkologicznej oraz ośrodka koordynującego i monitorującego realizację Narodowej Strategii Onkologicznej. Jednym z prelegentów podczas Konferencji będzie Prof. Piotr Rutkowski, Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Onkologicznego, które współorganizuje wydarzenie. Przygotowując się do wystąpienia Profesor podkreśla, że z jego prelekcji wybrzmi między innymi jak ważna jest zmiana organizacji polskiej onkologii w ramach Krajowej Sieci Onkologiczne (KSO) oraz jak istotną rolę pełni NIO-PIB jak Krajowy Ośrodek Monitorujący: zadania NIO w tej roli obejmują, m.in.: zapewnienie opracowywania i aktualizowania przez odpowiednie towarzystwa naukowe lub zespoły naukowe wytycznych postępowania diagnostyczno-leczniczego w onkologii, w tym przez adaptację krajowych i zagranicznych opracowań, oraz standardów organizacyjnych w onkologii i przekazywanie ich do Krajowej Rady Onkologicznej.

Dotychczas opracowano i opublikowano wytyczne postępowania diagnostyczno-leczniczego w 15 rodzajach nowotworów – wyjaśnia Prof.Rutkowski. KOM analizuje także, na poziomie krajowym, dane dotyczące stosowania kluczowych zaleceń dotyczących organizacji i postępowania klinicznego, opracowuje propozycje zmian wskaźników jakości opieki onkologicznej, monitoruje przebieg, jakość i efekty programów zdrowotnych dotyczących profilaktyki onkologicznej, prowadzi szkolenia dotyczące profilaktyki, diagnostyki onkologicznej i leczenia onkologicznego dla personelu medycznego oraz inicjuje działania dotyczące zapobiegania chorobom nowotworowym i ich zwalczania.

Zgodnie z tradycją, na Konferencji wygłoszony zostanie również honorowy Wykład im. dr Bronisławy Dłuskiej, który wygłosi wieloletni dyrektor Instytutu prof. dr hab. n. med. Jan Walewski, Wręczone zostaną także stopnie naukowe przyznane przez Radę Naukową Narodowego Instytutu Onkologii oraz dyplomy dla laureatów konkursu na najlepszą rozprawę doktorską 2023 roku. Nie zabraknie także prezentacji dorobku naukowców, którzy w ubiegłym roku uzyskali habilitację i prezentacji laureata Nagrody Dyrektora za najlepszy doktorat.

Ostatnia Sesja – edukacyjna – poświęcona będzie najnowszym osiągnięciom w terapii nowotworów. W ramach pięciu niezależnych sesji poruszone zostaną tematy z zakresu nauk podstawowych, genetyki, nowotworów skóry, nowotworów ginekologicznych oraz nowotworów głowy i szyi. Konferencji towarzyszyć będzie także sesja plakatowa, stanowiąca przestrzeń do prezentacji najnowszych badań i odkryć w dziedzinie onkologii oraz wymiana wiedzy i doświadczeń między naukowcami, lekarzami i specjalistami zajmującymi się tematyką onkologiczną. Wszystkie zgłoszenia, poddano ocenie Zespołu Naukowego: Do tegorocznej sesji plakatowej otrzymaliśmy rekordową liczbę zgłoszeń – aż 69 prac. Poziom prezentowanych badań był bardzo wysoki.

Sesje plakatowe stanowią doskonałą formę prezentowania wyników badań, pozwalając na interakcję z uczestnikami i głębszą dyskusję na temat prezentowanych tematów. Obserwujemy także zmiany w obszarach zainteresowań badawczych prezentowanych podczas konferencji, co świadczy o dynamicznie rozwijającej się dziedzinie naukowej jaką jest onkologia oraz nadążaniem naszej kadry za tymi zmianami podsumowuje Dr hab. n. med. Paweł Wiechno, prof. Instytutu Przewodniczący Warszawskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Onkologicznego. Najlepsze, nagrodzone prace zostaną zaprezentowane podczas konferencji. W tegorocznej konferencji udział weźmie ponad 300 osób. Ci, którzy nie mogą być w Centrum Konferencyjno-Edukacyjnym Narodowego Instytutu Onkologii będą mieli szanse uczestniczyć w konferencji zdalnie.

https://youtube.com/live/JmTj3gzN9FA?feature=share

źródło: NIO-PIB

– Jeżeli popatrzymy na liczbę decyzji refundacyjnych, które dotyczą onkologii i innych schorzeń, to wyraźnie widzimy, że onkologia jest priorytetem. Trzeba oddać prawdę faktom, że mamy najwięcej nowych rejestracji, które dotyczą chorób onkologicznych albo hematoonkologicznych, w związku z czym pula leków do wyboru, do refundacji czy finansowania ze środków publicznych jest w przypadku onkologii większa, ale też większa jest liczba decyzji – mówi w wywiadzie dla agencji Newseria Innowacje prof. dr hab. n. med. Marcin Czech, kierownik Zakładu Farmakoekonomiki Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, prezes Polskiego Towarzystwa Farmakoekonomicznego. – Nadrabiamy zaległości, jakie mieliśmy w stosunku do na przykład Europy Zachodniej.

Z każdą aktualizacją listy refundacyjnej w ubiegłym roku pojawiały się nowe terapie dla pacjentów onkologicznych, m.in. z rakiem piersi, jajnika, pęcherza moczowego czy żołądka. Przykładem decyzji refundacyjnej, która była długo oczekiwana przez chorych i ich lekarzy, było wpisanie od 1 stycznia 2024 roku do programu lekowego w pierwszej linii leczenia szpiczaka plazmocytowego daratumumabu w skojarzeniu z  lenalidomidem i deksametazonem (schemat DRd). Hematolodzy mówili o tej potrzebie jako o białej plamie – bo dotyczącej aż 70 proc. chorych. W badaniu rejestracyjnym taki schemat leczenia dawał medianę czasu wolnego od progresji powyżej 60 miesięcy. Oznacza to szansę na nawet pięcioletnią remisję już po zastosowaniu pierwszej linii leczenia. Dla wielu pacjentów może to być jedyna terapia szpiczaka w życiu, bo mediana wystąpienia choroby wynosi 71 lat.

– Widoczną tendencją stało się przesuwanie terapii w kierunku pierwszych linii leczenia, a więc większych populacji, które mogą korzystać z tych leków. Bardzo często są to leki o lepszym profilu bezpieczeństwa, wyższej skuteczności, również tej długoterminowej. Zarówno twarde punkty końcowe, takie jak przeżycie, jak i czas wolny od progresji choroby to są takie czynniki, które brane są pod uwagę i one lepiej pracują dla samego pacjenta – wymienia prof. Marcin Czech. – Ważną tendencją jest też przesuwanie leków z programów lekowych do katalogu chemioterapii, którego obsługa jest związana z dużo mniejszym nakładem pracy administracyjnej ze strony lekarzy. Widzimy również elementy harmonizacji działań, na przykład w przypadku raka płuc, gdzie mamy i chemioterapię, i radioterapię. Widać, że leczenie wieloma sposobami coraz częściej się udaje.

Chociaż decyzja refundacyjna jest centralna i obowiązuje w całym kraju, w Polsce wciąż jednak w wielu przypadkach o dostępie do najbardziej efektywnego i najnowocześniejszego leczenia decyduje kod pocztowy i bliskość ośrodków referencyjnych. W efekcie w jednostkach takich jak Narodowy Instytut Onkologii wolumen pacjentów jest dużo wyższy niż w innych miejscach, które takie leczenie byłyby w stanie zapewnić. Wyrównanie dostępu do świadczeń jest jednym z założeń Krajowej Sieci Onkologicznej. Wejście w życie ustawy o KSO zostało jednak niedawno odroczone.

– Widzimy, że jeśli ktoś cierpi na nowotwór płuca, to ma większe szanse długiego życia w jednym ośrodku, a mniejsze w drugim. Różnice najprawdopodobniej biorą się z tego, że ośrodki mają różne doświadczenie w stosowaniu terapii. Są ośrodki, które się w czymś specjalizują, na przykład ośrodek leczenia czerniaka w NIO, który ma znakomite efekty leczenia, i chcielibyśmy notować takie efekty również w innych ośrodkach. Do tego potrzebujemy informacji i analizy, z czego to wynika. Wydaje mi się, że wyrównywanie tej asymetrii, jeśli chodzi o efektywność w poszczególnych ośrodkach, to coś, do czego trzeba podejść i od strony edukacyjnej, i od strony organizacyjnej, i od strony informatycznej. To summa summarum może przesunąć nas w kierunku państw, które mają najwyższe wskaźniki przeżywalności, jeśli chodzi o poszczególne nowotwory, bo nie mamy jeszcze takich – wskazuje prezes Polskiego Towarzystwa Farmakoekonomicznego.

W trakcie realizacji jest Narodowa Strategia Onkologiczna. To wieloletni program na lata 2020–2030, wprowadzający kompleksowe zmiany w polskiej onkologii. Celem jest zwiększenie pięcioletnich przeżyć i zmniejszenie zapadalności na nowotwory. Działania wpisane w NSO skupiają się wokół wsparcia kadr w obrębie specjalizacji onkologicznej, promowania profilaktyki, inwestycji w system oraz w naukę i innowacje.

– W polskim systemie ochrony zdrowia onkologia jest jednym z priorytetów, obok np. kardiologii. Jest coraz więcej oddziałów onkologicznych, coraz więcej usług świadczonych jest w ramach oddziałów jednego dnia, w których interwencje są tańsze niż dłuższe hospitalizacje. Mamy na szczęście powoli powrót zainteresowania specjalnością, jaką jest onkologia. Już coś drgnęło w tym kierunku, więc mam nadzieję, że więcej specjalistów będzie się zajmować osobami cierpiącymi na choroby nowotworowe – wymienia prof. Marcin Czech.

Jednym z priorytetów walki z nowotworami jest także promowanie badań profilaktycznych. I choć świadomość Polaków na ten temat rośnie – m.in. dzięki wielu kampaniom społecznym, to jej zastosowanie w praktyce wciąż pozostawia wiele do życzenia. Z danych Krajowego Rejestru Nowotworów wynika, że zaledwie 25–35 proc. osób z Warszawy i okolic zgłasza się na dostępną bezpłatnie dla pacjentów w wieku 50–64 lata kolonoskopię (w grupach ryzyka wiek kwalifikacji to 40–49 lat). Również z danych KRN dowiadujemy się, że tylko 27 proc. Polek wykonuje badania cytologiczne w ramach programu. Jednym z założeń wpisanych w NSO są bezpłatne szczepienia dziewcząt i chłopców przeciw HPV, który odpowiada za większość przypadków raka szyjki macicy, ale również m.in. za nowotwory głowy i szyi. Program wszedł w życie z dużym opóźnieniem, a odsetek korzystających z niego  jest dramatycznie niski.

– Jeżeli mamy darmowe szczepienia przeciwko HPV i szczepi się 20 proc. uprawnionych, to trudno nam oczekiwać, że za 15, 20 czy 25 lat będziemy mieli mniej nowotworów szyjki macicy oraz głowy i szyi. Co z tego, że będziemy mieli superstrategię onkologiczną, jak pacjentki nie pójdą profilaktycznie badać sobie piersi? Nic nam z tego nie wyjdzie albo wyjdzie, ale w ograniczonym zakresie. Jeśli świadomość społeczna zostanie zbudowana w ramach działań zdrowia publicznego, prewencji pierwotnej nowotworów, to wtedy to zadziała – ocenia prof. Marcin Czech.

Źródło: Newseria

Nowa odsłona kampanii będzie dotyczyć najważniejszych ryzyk wywołujących choroby nowotworowe, m.in. palenia tytoniu, picia alkoholu czy braku ruchu.

Wiceminister zdrowia Waldemar Kraska dodał: „Pandemia Covid-19 zmieniła nasze zachowania zdrowotne. Polacy nie tylko zwiększyli ilość spożywanego alkoholu, ale też zaczęli pić więcej mocniejszych alkoholi – 39 proc. spożywanego alkoholu to wyroby spirytusowe. Średnio w Polsce pijemy 9,7 litra czystego etanolu na mieszkańca. Jest to wzrost w stosunku do poprzednich lat. Niepokoi też fakt, że coraz młodsi sięgają po mocne alkohole”.

Tendencji spadkowych nie widać też w paleniu papierosów. Obecnie 26% Polaków używa tytoniu. Ponad 32% palaczy to osoby między 18 a 24 rokiem życia. Po papierosa sięgają też jeszcze młodsi. Spoty kampanii pokazują, co nas może czekać, jeśli nie zrezygnujemy z tych używek.

Prof. Stanisław Góźdź, dyrektor Świętokrzyskiego Centrum Onkologii podkreślił znaczenie profilaktyki: „Musimy uświadomić ludziom, że każdy odpowiada za swoje zdrowie i że należy o nie dbać. Dlatego kampania „Planuję długie życie” to krok we właściwym kierunku”. Profesor alarmuje, że pacjenci onkologiczni zgłaszają się do lekarza za późno. 70% pacjentów onkologicznych jest w 3 i 4 stadium zaawansowania choroby.

Dr n. med. Paweł Koczkodaj z Narodowego Instytutu Onkologii wskazuje, że według badań naukowych 90-95 proc. zachorowań na nowotwory złośliwe ma związek z czynnikami ryzyka, o których mowa w spotach kampanii. „Szacuje się, że jedna czwarta zgonów nowotworowych jest spowodowana narażeniem na dym tytoniowy. Jest to czynnik w 100 % zależny od nas samych, ale także od naszego środowiska, bo palenie bierne jest tak samo szkodliwe jak czynne” – przestrzega.

Kampania „Planuję Długie Życie” wystartowała w 2018 r. w ramach Narodowej Strategii Onkologicznej. Jej celem jest poszerzanie u Polaków świadomości profilaktyki przeciwnowotworowej i kształtowanie postaw prozdrowotnych. Program zaplanowano na dziesięć lat. Obecna odsłona kampanii skupia się na przestrzeganiu Polaków przed skutkami palenia papierosów i picia alkoholu, jako głównych przyczynach nowotworów, odpowiadających m. in. za raka płuc, wątroby, przełyku, krtani i piersi u kobiet. Kampania ma zachęcić również do aktywnego trybu życia, ponieważ brak ruchu grozi m. in. rakiem jelita grubego. 

Spoty „Planuję długie życie” wyświetlane będą w kinach, telewizji, Internecie. Usłyszymy je także w radio. Kampania będzie miała również swoją odsłonę w viralach, grafikach, plakatach i ulotkach.

źródło: gov.pl

• Specjalistyczne Ośrodki Leczenia Onkologicznego I poziomu (SOLO I), 
• Specjalistyczne Ośrodki Leczenia Onkologicznego II poziomu (SOLO II) 
• Specjalistyczne Ośrodki Leczenia Onkologicznego III poziomu (SOLO III).

• potencjał diagnostyczno-terapeutyczny (wykaz komórek organizacyjnych i jednostek, które świadczeniodawca musi posiadać w swojej strukturze lub do których musi zapewnić dostęp, zakres świadczeń, które świadczeniodawca wykonuje w lokalizacji lub do których musi zapewnić dostęp oraz organizację i tryb udzielania świadczeń)
• liczbę i kwalifikacje personelu medycznego (liczba etatów lekarzy określonych specjalności medycznych zatrudnionych w podmiocie wykonującym działalność leczniczą),
• liczbę świadczeniobiorców, którym są udzielane świadczenia lub liczbę i typ wykonywanych procedur medycznych w określonych obszarach (minimalna wymagana liczba oraz rodzaj świadczeń opieki zdrowotnej wykonywanych w danym podmiocie lub liczba świadczeniobiorców, którym są udzielane świadczenia opieki zdrowotnej).