– Ostra białaczka szpikowa występuje w około pięciu przypadkach na 100 tys. mieszkańców rocznie. Częściej chorują mężczyźni, a mediana wieku zachorowania to około 60. roku życia – informuje w rozmowie z agencją Newseria prof. dr hab. n. med. Piotr Rzepecki, kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych i Hematologii Wojskowego Instytutu Medycznego – Państwowego Instytutu Badawczego.

AML jest najczęstszą ostrą białaczką u dorosłych. Stanowi ok. 80 proc. wszystkich zachorowań na ten rodzaj nowotworu. Choroba przebiega agresywnie, przez co odsetek pięcioletnich przeżyć wynosi zaledwie 25 proc. Nieleczona może doprowadzić do zgonu nawet w ciągu dwóch–trzech miesięcy. Lekarze podkreślają, że skuteczność terapii zależy w dużej mierze od tego, jak wcześnie będzie zastosowana. Nie ułatwia tego gwałtowny przebieg choroby i nieswoiste objawy.

– To objawy ogólne takie jak zmęczenie, osłabienie, bóle kostno-stawowe, zlewne poty, podwyższona temperatura, objawy niedokrwistości, ale również zawroty głowy czy częste omdlenia. To też objawy wynikające z obniżonej odporności, a więc często występujące infekcje, w tym grzybicze, nawracające anginy, opryszczki i niegojące się zakażenia skóry – wymienia dr Michał Sutkowski, prezes elekt Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce.

Jak podkreśla, już te objawy powinny wzbudzić czujność i u pacjenta, i u jego lekarza pierwszego kontaktu. Tym bardziej że zwykle nie występują one oddzielnie, ale razem. Jednak tym, co najczęściej wywołuje niepokój, są problemy wskazujące na plamicę, czyli rodzaj skazy krwotocznej.

– To czerwone plamy na ciele, głównie na skórze, ale też na śluzówkach. Następne są objawy, które wynikają z nacieczenia narządów wewnętrznych. Mogą to być dolegliwości, które będą imitowały zaburzenia funkcji mózgu, ośrodkowego układu nerwowego i serca. Dodatkowo mogą się pojawić powiększone węzły chłonne, rzadziej – powiększona śledziona i wątroba. To także objawy takie jak zaburzenia widzenia, szumy uszne, zawroty głowy, które w 5–20 proc. przypadków wynikają z leukostazy, czyli dużej ilości blastów, nieprawidłowych leukocytów, które są kwintesencją ostrej białaczki szpikowej – tłumaczy dr Michał Sutkowski.

Ekspert podkreśla, że prawidłową diagnozę często może postawić już lekarz rodzinny. Podstawowym badaniem w diagnostyce jest morfologia krwi z rozmazem, najlepiej ręcznym. Takie badanie jest w koszyku świadczeń gwarantowanych w podstawowej opiece zdrowotnej.

– Kiedy pacjent trafi do szpitala, to ma szansę na skuteczne leczenie, powrót do funkcjonowania i nowego życia. Gorzej jest w momencie, kiedy pacjent tam nie trafi, bo albo on, albo lekarz POZ-u coś przeoczy. Objawy są różne i czasami ktoś nam zwraca uwagę, że źle wyglądamy, dentysta mówi o stanie zapalnym w jamie ustnej, a my się na przykład budzimy w nocy, jest nam gorąco, przebieramy się, mamy zlewne poty. Teoretycznie ostra białaczka szpikowa daje objawy grypopodobne i czasami my sami je lekceważymy. Najtrudniejsze dzisiaj dla pacjentów jest to, żeby zostać zdiagnozowanym, być dobrze leczonym i mieć leczenie podtrzymujące, żeby dalej funkcjonować – wskazuje Katarzyna Lisowska z Fundacji Per Humanus.

Ważną arolę w diagnostyce AML odgrywają badania genetyczne. Dotychczas naukowcy zidentyfikowali kilkadziesiąt mutacji, które wpływają na rokowania pacjenta i warunkują proces leczenia. U około 30 proc. pacjentów z AML występuje mutacja w obrębie genu FLT3, której obecność niekorzystnie wpływa na rokowanie. Przekłada się to na  mały odsetek uzyskiwanych remisji, częste nawroty i krótki czas przeżycia chorych. Obecność tej mutacji jest wskazaniem do intensyfikacji leczenia.

– Stąd konieczność zastosowania, poza klasyczną chemioterapią, również terapii niwelujących niekorzystne działanie tej nieprawidłowości. W Polsce mamy do dyspozycji trzy takie leki. Dwa z nich są refundowane w ramach programów lekowych – wyjaśnia prof. Piotr Rzepecki.

U pacjentów ze wskazaniem do transplantacji szpiku ryzyko nawrotu choroby jest na poziomie 70–80 proc., po transplantacji spada ono do 30–40 proc. Gdy po przeszczepie szpiku choroba powraca, pacjent jest poddawany dalszemu leczeniu. W takiej sytuacji zastosowanie mogą mieć leki off-label. Chodzi o nowoczesne terapie celowane, które już są refundowane w leczeniu nawrotów ostrej białaczki szpikowej, ale nie mają refundacji w leczeniu po transplantacji. Jak podkreśla prof. Rzepecki, dobrze by było, gdyby były one dostępne w ramach programu lekowego. Sytuacja ta dotyczy na przykład pacjentów z mutacją FLT3. 

– Pacjenci, którzy się do nas zgłaszają, szukają przede wszystkim informacji na temat dostępnego leczenia, ponieważ są to już osoby, które mają diagnozę i potrzebują nowoczesnych terapii, ośrodków, do których mogą się udać, a także sprawdzonej wiedzy. Leczenie i jego dostępność bardzo się zmieniły w ostatnich latach, a my w fundacji tę wiedzę cały czas aktualizujemy – mówi Katarzyna Lisowska.

Źródło: Newseria

Eksperci przygotowali pogłębione analizy dotyczące obecnego stanu, największych wyzwań oraz kierunków zmian systemu leczenia hemofilii w Polsce. W efekcie powstały dwa systemowe raporty: „Hemofilia. Stan obecny i kierunki rozwoju” Instytutu Zarządzania w Ochronie Zdrowia Uczelni Łazarskiego pod red. dr Małgorzaty Gałązki-Sobotki oraz „Systemowa analiza organizacji i funkcjonowania leczenia pacjentów z hemofilią wraz z implementacją” autorstwa EconMed Europe. Wnioski z obu raportu są komplementarne.

Raporty wskazują na istotną lukę systemową i nierówny dostęp do nowoczesnych terapii profilaktycznych, które poprawiają jakość życia oraz stan zdrowia chorych. Choć leczenie jest objęte refundacją, dostęp do innowacyjnych metod profilaktyki ma tylko część pacjentów. Brak powszechnej dostępności stanowi istotną niezaspokojoną potrzebę zdrowotną.

– Naszym celem w tym raporcie było po pierwsze skwantyfikowanie dorobku, jaki mamy dzisiaj w polskim systemie ochrony zdrowia, i powiedzenie: „dużo nam się udało”, ale również nakreślenie drogi do tego, żebyśmy byli jeszcze lepsi – powiedziała dr Małgorzata Gałązka-Sobotka, dziekan Centrum Kształcenia Podyplomowego oraz dyrektor Instytutu Zarządzania w Ochronie Zdrowia Uczelni Łazarskiego w Warszawie.

Analizy wykazały również, że całkowite koszty hemofilii daleko wykraczają poza finansowanie leków i procedur medycznych. Koszty pośrednie związane z absencją w pracy, ograniczoną aktywnością zawodową czy koniecznością opieki, stanowią niemalże połowę wszystkich wydatków. Eksperci podkreślają, że zapewnienie kompleksowej opieki i skutecznej profilaktyki pozwoli zredukować koszty ponoszone przez pacjentów, system, a także społeczeństwo.

– W przypadku hemofilii kluczowe znaczenie ma koordynacja opieki. Im bardziej zintegrowana jest ścieżka pacjenta i im lepsza współpraca między ośrodkami, tym skuteczniejsze leczenie. To uniwersalna zasada, która dotyczy również innych chorób rzadkich – powiedział dr Michał Seweryn, prezes EconMed Europe, specjalista zdrowia publicznego i epidemiologii, współpracownik Wydziału Lekarskiego i Nauk o Zdrowiu Krakowskiej Akademii im. Frycza Modrzewskiego.

Obecnie leczenie hemofilii finansowanie jest w ramach dwóch ścieżek – Narodowego Programu Leczenia Chorych na Hemofilię i Pokrewnych Skaz Krwotocznych (NPLH), który ma charakter programu polityki zdrowotnej i obejmuje wszystkie grupy wiekowe, oraz programu lekowego B.15, dedykowanego dzieciom z ciężką hemofilią A i B. Od 2022 r. oba te programy są finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia.  

– Musimy mieć prawo korzystania z postępu naukowego i dawać polskim obywatelom takie samo prawo dostępu do najnowocześniejszych technologii – powiedziała dr Małgorzata Gałązka-Sobotka, dziekan Centrum Kształcenia Podyplomowego oraz dyrektor Instytutu Zarządzania w Ochronie Zdrowia Uczelni Łazarskiego w Warszawie.

Jednak koszty leczenia hemofilii obejmują nie tylko leki. Chorzy i ich bliscy często są zmuszeni do ograniczenia swojej aktywności zawodowej, co bezpośrednio wpływa na ich sytuację materialną. Część pacjentów wybiera alternatywne formy zatrudniania czy pracę nieodpłatną.

– W naszej analizie pacjenci informowali m.in. o częstych zwolnieniach lekarskich, konieczności redukcji czasu pracy czy rezygnacji z aktywności zawodowej z powodu choroby. Podobne zjawisko obserwujemy wśród opiekunów dzieci z hemofilią – połowa z nich zadeklarowała, że musiała zrezygnować z pracy, a kolejne 30 procent ograniczyło wymiar etatu. To pokazuje, że ekonomiczne konsekwencje hemofilii dotykają całych rodzin – powiedział dr Michał Seweryn, prezes EconMed Europe, specjalista zdrowia publicznego i epidemiologii, współpracownik Wydziału Lekarskiego i Nauk o Zdrowiu Krakowskiej Akademii im. Frycza Modrzewskiego.

Dlatego dziś coraz więcej uwagi poświęca się profilaktyce, która pozwala zapobiegać krwawieniom i ich następstwom. Najpoważniejsze powikłania, takie jak uszkodzenia stawów, mogą prowadzić do postępującej niepełnosprawności. Skuteczna profilaktyka nie tylko chroni sprawność pacjentów, ale również ogranicza koszty leczenia i opieki.

– Mogę powiedzieć, że w tej chwili ta opieka w Polsce nad chorymi z hemofilią jest naprawdę na dobrym poziomie. Świadczy o tym na przykład ilość jednostek czynnika (…), który posiadamy do dyspozycji na mieszkańca w Polsce – powiedział prof. dr hab. n. med. Jacek Treliński Ośrodek Leczenia Hemofilii i Innych Zaburzeń Krzepnięcia Krwi z Wojewódzkiego Wielospecjalistycznego Centrum Onkologii i Traumatologii im. M. Kopernika w Łodzi.

W szczególnej sytuacji znajdują się pacjenci pediatryczni. Wczesne wdrożenie odpowiedniego leczenia i profilaktyki ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia prawidłowego rozwoju dziecka.

– Zmiana, która nastąpiła teraz od października rozszerzenia dostępności – zarówno do leku podskórnego, jak i do czynników o przedłużonym działaniu – pozwoli na optymalne zabezpieczenie wszystkich pacjentów pediatrycznych do ukończenia 18 roku życia, tak abyśmy mogli mieć spersonalizowaną w pełni tego słowa znaczenia terapię – powiedziała dr hab. n. med. Olga Zając-Spychała pediatra, hematolożka i onkolożka dziecięca, mgr psychologii, Regionalny Ośrodek Leczenia Hemofilii i Pokrewnych Skaz Krwotocznych Dla Dzieci w Poznaniu.

 

Raporty można pobrać ze stron internetowych EconMed Europe oraz Uczelni Łazarskiego.

EconMed Europe: „Systemowa analiza organizacji i funkcjonowania leczenia pacjentów z hemofilią wraz z implementacją”

Uczelnia Łazarskiego: „Hemofilia. Stan obecny i kierunki rozwoju”

Źródło: Komunikat Prasowy

 

To największy w Polsce i najważniejszy zjazd hematologów i transfuzjologów. W programie znajdują się sesje dotyczące najnowocześniejszych metod diagnostyki i leczenia w hematologii i hematoonkologii, a także nowych technologii zwiększających bezpieczeństwo preparatów krwi.

Nowości w diagnostyce i leczeniu nowotworów hematologicznych

Tematyka XXXII Zjazdu PTHIT jest wyjątkowo szeroka. – Będziemy rozmawiać o wszystkim, co jest dziś istotne dla rozwoju hematologii: o najnowszych wytycznych dotyczących leczenia białaczek, chłoniaków, szpiczaka plazmocytowego oraz innych nowotworów hematologicznych, również rzadkich. W ostatnim czasie bardzo mocno rozwijają się terapie celowane i immunoterapia, w tym terapie CAR-T oraz przeciwciała dwu-, a także trójswoiste, które angażują własne limfocyty pacjenta. Rozwój każdej z tych dziedzin będzie coraz szybszy. Dla nas bardzo ważne jest też to, żeby określić optymalne miejsce każdej z tych terapii – zaznacza prof. Jan Zaucha, przewodniczący Komitetu Naukowego XXXII Zjazdu Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów, kierownik Katedry i Kliniki Hematologii, Transplantologii i Terapii Komórkowych Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.

– Hematologia to bardzo szybko rozwijająca się dyscyplina medyczna. Chcemy to pokazać podczas Zjazdu. Bardzo dynamicznie rozwijają się terapie komórkowe, technologie CAR-T, terapie genowe, terapie celowane. Chcemy przekazać naszą pasję rozwijania nowych terapii, nowych metod diagnostycznych, nowych metod leczniczych. Widzimy postęp i coraz większą skuteczność leczenia – podkreśla prof. Krzysztof Giannopoulos, prezes Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów.

Niezwykle ciekawie zapowiadają się nie tylko sesje dotyczące nowych metod leczenia, ale także sesje diagnostyczne, dotyczące m.in. diagnostyki molekularnej chorób układu krwiotwórczego. – Postępy w tej dziedzinie są imponujące. Mamy coraz więcej danych dotyczących biologii różnych nowotworów hematologicznych; okazuje się, że nie są one jednorodne, często składają się z wielu klonów o zróżnicowanym profilu molekularnym. Diagnostyka jest coraz subtelniejsza, pozwala coraz lepiej dopasować leczenie do choroby konkretnego pacjenta. Bez nowoczesnej diagnostyki nie ma możliwości postawienia prawidłowego rozpoznania, a przez to prawidłowego leczenia – dodaje prof. Zaucha.

Doświadczenia hematologii i hematoonkologii dziecięcej

Podczas Zjazdu PTHiT wiele sesji będzie poświęconych leczeniu chorób hematologicznych i hematoonkologicznych u dzieci, a także młodych dorosłych. Ponieważ część chorób dotyka zarówno dzieci jak dorosłych, dlatego niezwykle ważna jest wymiana doświadczeń pomiędzy lekarzami zajmującymi się leczeniem tych dwóch grup pacjentów.

– Podczas szeregu sesji będziemy mieli dwugłos hematologów pediatrycznych i hematologów zajmujących się leczeniem dorosłych. Dotyczy to m.in. ostrej białaczki limfoblastycznej: będziemy pokazywać, jak wyglądają wyniki leczenia u dzieci, a później jak są leczeni młodzi dorośli. W przypadku dzieci mieliśmy lepsze wyniki stosowania intensywnej chemioterapii. Z kolei wprowadzenie immunoterapii okazało się łatwiejsze najpierw u dorosłych. Możemy dzielić się swoimi doświadczeniami i wzajemnie je wykorzystywać, choć oczywiście musimy zdawać sobie sprawę z tego, że ta sama jednostka chorobowa może różnić się biologicznie u dzieci i dorosłych, dlatego sposoby leczenia mogą być różne – mówi prof. dr hab. n. med. Tomasz Szczepański, specjalista pediatrii i onkologii/ hematologii dziecięcej, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów.

Bardzo interesująco zapowiadają się również sesje dotyczące leczenia ostrej białaczki szpikowej u dzieci, a także sesje „niehematoonkologiczne”, dotyczące np. leczenia skaz krwotocznych, wrodzonych i nabytych zaburzeń odporności, a także sesja poświęcona infekcjom w hematologii.

W przypadku leczenia dzieci również coraz większa rola przypisywana jest diagnostyce genetycznej. – Nauka idzie naprzód, jesteśmy już w erze genomowej, wiemy, jakie jest podłoże genetyczne szeregu chorób. Chcielibyśmy wiedzieć, czy np. wrodzone niedokrwistości, małopłytkowości u danego pacjenta mają uwarunkowania genetycznie. Stąd tak ważny jest rozwój metod diagnostycznych, o czym będziemy dyskutować podczas Zjazdu – zaznacza prof. Tomasz Szczepański.

Sesje międzynarodowe Zjazdu: współpraca PTHiT i EHC

Polskie Towarzystwo Hematologów i Transfuzjologów od wielu lat ściśle współpracuje z Europejskim Towarzystwem Hematologicznym (EHA). Wykład inauguracyjny podczas XXXII Zjazdu PTHiT wygłosi światowej sławy hematolog, ekspert w dziedzinie chłoniaków i transplantologii – prof. Dietger Niederwieser, który będzie mówił na temat globalnych wyzwań w hematologii oraz znaczenia międzynarodowych sieci współpracy naukowej i klinicznej. Wśród wykładowców jest prof. Konstanze Doehner, prezydentka EHA, liderka badań nad ostrą białaczką szpikową: podczas Zjazdu wygłosi wykład na temat innowacji w leczeniu tej choroby. Prof. France Pirenne, specjalistka z zakresu transfuzjologii klinicznej, będzie z kolei mówić na temat niepożądanych reakcji po transfuzji.

– Leczenie i opieka nad pacjentami hematologicznymi w Polsce poprawia się, jednak nadal standard w Europie Zachodniej jest wyższy. Warto uczyć się od najlepszych. Zagraniczni prelegenci przekażą praktyczną wiedzę, aktualne rekomendacje i europejskie spojrzenie na diagnostykę i leczenie chorób hematologicznych. Tradycją naszych zjazdów jest wspólna sesja PTHiT i EHA. W tym roku skoncentrujemy się na wdrażaniu innowacji w hematologii klinicznej i laboratoryjnej. W tej sesji zaplanowane są trzy wykłady edukacyjne reprezentantów EHA: pierwszy obszar będzie dotyczył hematologii onkologicznej; drugi transfuzjologii, trzeci – zaburzeń krzepnięcia – zaznacza prof. Giannopoulos.

Dylematy w transfuzjologii i bezpieczeństwo preparatów krwi

Bez transfuzjologii w wielu przypadkach nie jest dziś możliwe optymalne leczenie wielu nowotworów hematologicznych jak również nowoczesne leczenie chorych na skazy krwotoczne, dlatego liczne sesje Zjazdu są skierowane do specjalistów transfuzjologii.

Jednym z najważniejszych tematów jest kwestia bezpieczeństwa krwi i składniki krwi. – Mimo że staramy się zapewnić najwyższy poziom bezpieczeństwa, to jednak przetoczenia zawsze niosą ryzyko różnego rodzaju niepożądanych zdarzeń związanych między innymi z błędami ludzkimi. Skupiamy się na wprowadzaniu nowych metod preparatyki, które zapobiegają przeniesieniu niebadanych lub nieznanych nam do końca czynników zakaźnych. Duży nacisk kładziemy na edukację oraz odpowiednią kwalifikację dawców – zapewnia dr hab. Jolanta Antoniewicz-Papis, prof. IHiT, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów.

Zapowiada się gorąca dyskusja na temat wprowadzania kolejnych metod inaktywacji czynników zakaźnych. – Rozmawiamy na temat wprowadzenia badania w kierunku wirus zapalenia wątroby typu E, który też może być przenoszony przez krew. Jesteśmy krajem, w którym częstość występowania tego wirusa jest duża, ale jeszcze nie została podjęta decyzja, aby to badanie było obowiązkowe przy każdej donacji. Przypadki przeniesienia wirusa zapalenia wątroby typu E są niezwykle rzadkie, jednak nawet, jeśli w ciągu roku miałby się zdarzyć jeden taki przypadek, to też trzeba rozważyć, czy nie warto wprowadzić rutynowo takiego badania – zaznacza prof. Antoniewicz Papis.

Ciekawym zagadnieniem jest też możliwość stosowania sztucznej inteligencji w transfuzjologii. – Mogłaby wspomóc w podejmowaniu decyzji dotyczących kwalifikacji dawcy, jak również oceny potrzeb ze strony szpitali w zakresie krwiolecznictwa. Do tego potrzebna jest bardzo duża ilość danych. Myślę, że bardzo usprawniłoby to zarządzanie krwią, składnikami krwi i poprawiło dostęp do składników krwi ze strony szpitali oraz lepiej zabezpieczyłoby potrzeby pacjentów – dodaje prof. Antoniewicz-Papis.

Polska hematologia na coraz wyższym poziomie

Podczas Zjazdu PTHiT zostaną zorganizowane również kursy specjalistyczne dla diagnostów laboratoryjnych w ramach szkoleń ciągłych. Odbędzie się też sesja plakatowa, eksponowana w przestrzeni ogólnej przez cały czas trwania Zjazdu.

– Polska hematologia jest na coraz wyższym poziomie, dzięki możliwości stosowania najnowocześniejszych terapii, w tym terapii komórkowych, które stanowią obecnie podstawę leczenia chorych, którzy nie odpowiadają na standardowe leczenie. Bardzo ważny jest też rozwój nowoczesnej diagnostyki chorób układu krwiotwórczego – zaznacza prof. Jan Zaucha.

– Podczas Zjazdu chcemy pokazać teraźniejszość i przyszłość leczenia chorób hematologicznych. Wszystkich lekarzy hematologów, transfuzjologów, a także diagnostów laboratoryjnych, którzy interesują się nowoczesną hematologią i transfuzjologią, zapraszam na XXXII Zjazd PTHiT – dodaje prof. Krzysztof Giannopoulos.

Fundacja DKMS to nie wyłącznie Ośrodek Dawców Szpiku, ale również organizacja, która działa na rzecz poprawy warunków i jakości leczenia pacjentów z nowotworami i chorobami układu krwiotwórczego. Projekt Dotacja Fundacji DKMS realizowany w ramach Programu Rozwoju Polskiej Transplantologii i Wsparcia Pacjentów od 2022 roku skierowany jest do organizacji pozarządowych, a jego celem jest pomoc psychologiczna pacjentom hematologicznym oraz ich bliskim w procesie leczenia i zdrowienia.

W czasach powszechnych i fundamentalnych zmian społecznych, kulturowych i ekonomicznych choroba nowotworowa nadal postrzegana i przeżywana jest jako jeden z najpoważniejszych kryzysów w życiu człowieka. Kluczowym zadaniem wsparcia psychoonkologicznego jest zaadaptowanie do nowej sytuacji i wyposażenie pacjenta oraz jego najbliższych w możliwości i narzędzia psychologiczne, które pozwolą mu efektywnie funkcjonować w tej trudnej sytuacji.

Do końca kwietnia 2023 r. można było składać wnioski o Dotację Fundacji DKMS. Łączna pula środków wynosiła 700 000 zł, przy czym Beneficjent może się ubiegać maksymalnie o 90.000 złotych dotacji na projekt. Organizacje działające na rzecz Pacjentów z całej Polski zgłosiły aż 35 inicjatyw. Wnioski o dotację były bardzo różne, co pokazuje jak wiele potrzeb pacjentów i środowiska medycznego z obszaru psychoonkologii jest do zaopiekowania. 

W połowie maja b.r. odbyły się obrady Jury w składzie: prof. Marzena Samardakiewicz – Prezes Polskiego Towarzystwa Psychoonkologicznego, Izabela Dębicka-Starska – Członkini Zarządu Stowarzyszenia Klon/Jawor, koordynatorka projektów społecznych, Ewa Visan – Kierownik Zespołów Fundraisingu, PR i Programu Pacjenckiego Fundacji DKMS, Magdalena Przysłupska – Rzecznik Prasowy Fundacji DKMS oraz Andrzej Dziedzic – Pacjent po przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych, Prezes Fundacji Palestra Pływania. Jury dokonało analizy wszystkich nadesłanych wniosków i wybrało 10 projektów, które otrzymają wsparcie finansowe na ich realizację. Wśród Beneficjentów Dotacji Fundacji DKMS znaleźli się:

1. Słupskie Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Hematologii i Transplantacji Szpiku. Projekt: PoMoc psychologiczna. Wspólna sprawa. Zakres: wsparcie psychologiczne dla dorosłych pacjentów hematologicznych, ich bliskich i personelu medycznego.
2. Fundacja W związku z Rakiem. Projekt: Warsztaty psychologiczne dla pacjentów hematoonkologicznych oparte na metodzie cancer coaching (kontynuacja projektu z 1. edycji Dotacji).
3. Fundacja Dobrze Że Jesteś. Projekt: Rozwój Ogólnopolskiej Sieci Onkowolontariatu (ROS-ONKO) – rozbudowa wolontariatu. Zakres: wsparcie pozamedyczne pacjentów onkologicznych i hematologicznych zapewniając im jedyny w Polsce program stałego wsparcia zespołów wyszkolonych wolontariuszy onkologicznych. 
4. Dzieciaki Chojraki. Stowarzyszenie Wspierania Transplantacji Szpiku i Onkologii Dziecięcej. Projekt: Chojrakowy Help Box obejmujący bajki terapeutyczne (pisane i audio) połączone z kartami o emocjach w chorobie oraz szkolenie z zasad stosowania kart terapeutycznych dla rodziców, wolontariuszy i personelu. Powstanie także poradnik dla rodziców „Pierwsza pomoc emocjonalna”.
5. Fundacja „Pomóż Im” na Rzecz Dzieci z Chorobami Nowotworowymi i Hospicjum dla Dzieci. Projekt: Moc Pomocy 2, będący kontynuacją z 1. edycji Dotacji projektu wsparcia psychologicznego lekarzy, rodzin dzieci będących pod opieką poradni i po leczeniu szpitalnym. Zakres: wsparcie psychologiczne i rozwojowe wolontariuszy, organizacja zajęć okresowych dla pacjentów połączone z integracją z wolontariuszami.
6. Fundacja Pani Ani. Projekt: WzMOCNIone Warsztaty dla młodych survivors AYA (Adolescent Young Adults) połączone z inkubatorem potrzeb i pomysłów na poprawę jakości życia – pokazanie młodzieży i młodym dorosłym po leczeniu onkologicznym sposobów na radzenie sobie z trudnymi emocjami związanymi z chorobą i jej skutkami.
7. Stowarzyszenie Unicorn. Projekt: ON_KOnsultacje – bezpłatne konsultacje psychologiczne dla chorych hematoonkologicznych i ich bliskich (364 godzin konsultacji stacjonarnie oraz online).
8. Fundacja Gajusz. Projekt: Otwieramy OKNO na świat, obejmujący pomoc dla dzieci po chorobie ONKOlogicznej. Organizacja wyjazdu, podczas którego grupa pacjentów otrzyma wsparcie poprzez spotkania terapeutyczno-aktywizujące, spotkania samopomocowe dla rodziców i indywidualne spotkania z psychologiem.
9. Fundacja Równie Ważni. Projekt: Razem dla równych szans dzieci. Zakres: działania kierowane do rodzin, w tym pomoc psychologiczna i rozwojowa dla rodzeństwa dzieci chorujących hematologicznie.
10. Fundacja Zostaw Swój Ślad. Projekt: Wielka Księga Baśni Terapeutycznych „Niezwykłe zwierzęta Ewy” – ONCO dekalog emocji. Zakres: wspieranie dzieci i młodzieży w przechodzeniu przez chorobę nowotworową, wspieranie rodziców/opiekunów rodzin chorego dziecka oraz personelu medycznego w komunikacji na temat trudnych emocji z małymi pacjentami i ich rodzicami/opiekunami.

Organizacje, które wzięły udział w 2. edycji Dotacji Fundacji DKMS mogły zgłaszać projekty w dwóch kategoriach tj. wsparcie psychologiczne młodych i małych pacjentów hematologicznych (do 18 r.ż.) oraz wsparcie psychologiczne dorosłych pacjentów hematologicznych. 

W pierwszej edycji Dotacji Fundacji DKMS zgłoszonych zostało 18 inicjatyw, a Jury wyłoniło 6 projektów, które otrzymały wsparcie finansowe w wysokości łącznie 297 789,41 zł. Zrealizowane przez Beneficjentów projekty z obszaru psychoonkologii wsparły blisko 2 tysiące osób (zarówno chorych jak i ich bliskich) – to realne efekty pomocy, która dotarła w ramach pilotażowej edycji Dotacji. – Zakończone inicjatywy przede wszystkim obejmowały swoim zasięgiem społeczności lokalne, wokół których skupione są organizacje pacjenckie. Niemniej dzięki szeroko prowadzonym przez NGO’sy działaniom online możemy powiedzieć, że z tego wsparcia skorzystało znacznie więcej chorych i ich bliskich, z czego jesteśmy ogromnie dumni – dodaje Ewa Nawrot, Fundacja DKMS.

Wśród zrealizowanych projektów były m.in.: warsztaty dla wolontariuszy, a także dla lekarzy i pielęgniarek, dzięki którym zostali oni wyposażeni w wiedzę psychologiczną i umiejętność pracy z pacjentami hematologicznymi. Chorzy mogli skorzystać ze spotkań terapeutyczno-aktywizujących, jak również z konsultacji indywidualnych czy też telekonsultacji. Natomiast nowo zdiagnozowani mali pacjenci otrzymywali „niezbędnik adaptacyjny” pomagający w adaptacji do diagnozy choroby nowotworowej i hospitalizacji. 

Więcej informacji o Dotacji Fundacji DKMS dostępne jest na stronie
https://www.dkms.pl/dotacja-fundacji-dkms