Projekt otrzymał finansowanie w ramach programu M-ERA.NET 3, który wspiera badania z obszaru inżynierii materiałowej odpowiadające na współczesne wyzwania medycyny. Politechnika Wrocławska jest liderem międzynarodowego konsorcjum, które skupia się na stworzeniu technologii mogącej pomóc pacjentom cierpiącym na uszkodzenia stawów.

Badania w projekcie REGENESIS (REvolutionising bone and cartilaGE reconstruction through Novel cell-instructive biomaterial and peptide-Enhanced Stem cell Immobilization Strategy) prowadzą ośrodki naukowe i partnerzy przemysłowi z trzech krajów: Polski, Słowenii i Kanady, a całość koordynuje dr hab. inż. Małgorzata Gazińska, prof. uczelni z Wydziału Chemicznego.

Nasz kraj, obok PWr, reprezentują Uniwersytet Gdański, Uniwersytet Łódzki oraz firma Polbionica. Partnerami zagranicznymi są: Josef Stefan Institute (Słowenia) oraz Laval University i firma Biomomentum (Kanada).

Całkowita wartość przedsięwzięcia to ponad 1,44 mln euro, a jego realizacja potrwa do 2028 r. Projekt jest współfinansowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBR), organizację PRIMA (Quebec, Kanada) oraz słoweńskie Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego, Nauki i Innowacji.

Przełom w leczeniu urazów stawów

– Naszym głównym celem jest zaprojektowanie i wytworzenie innowacyjnego implantu bioaktywnego oraz opracowanie technologii regeneracyjnej do skutecznego gojenia pogranicza tkanki kostnej i chrzęstnej – wyjaśnia dr hab. Małgorzata Gazińska z Politechniki Wrocławskiej.

Obecne metody leczenia często nie pozwalają na pełne przywrócenie integracji tych tkanek, co prowadzi do zwyrodnień stawów. Projekt REGENESIS wychodzi naprzeciw tym potrzebom klinicznym poprzez rozwój biomateriału do leczenia mikrozłamań i urazów osteochondralnych.

– Opracowany przez nas materiał, nazwany REGEniq, będzie miał strukturę warstwową, a każda z warstw zostanie zaprojektowana tak, by wspierać regenerację innego typu tkanki – wyjaśnia prof. Małgorzata Gazińska.

W praktyce oznacza to połączenie różnych bioaktywnych komponentów, które będąc stopniowo uwalniane, „pokierują” procesem odbudowy zarówno chrząstki, jak i kości. W badaniach międzynarodowego zespołu z Polski, Słowenii i Kanady wykorzystane zostaną zaawansowane rozwiązania, takie jak farmakologiczna mobilizacja komórek macierzystych i użycie peptydów naprowadzających do ich precyzyjnej rekrutacji, bezpieczne fotosieciowanie, zapewniające stabilność strukturalną materiału. Dla opracowanych biomateriałów zbadana zostanie efektywność  stymulacji regeneracji tkanek w procesie mechanotransdukcji.

Kluczowa rola zespołu z PWr

Za kluczowy etap prac, czyli opracowanie i wytworzenie samego biomateriału oraz jego poszczególnych warstw, odpowiadają naukowcy z Politechniki Wrocławskiej. – Będziemy optymalizować ich skład tak, aby uzyskać odpowiednią kinetykę uwalniania składników bioaktywnych oraz właściwości mechaniczne i lepkosprężyste zbliżone do naturalnych tkanek – opisuje prof. Małgorzata Gazińska.

To właśnie te parametry decydują o skuteczności regeneracji. Materiał musi nie tylko dostarczać odpowiednich sygnałów biologicznych, ale też „pracować” razem z organizmem. – Wyzwaniem będzie z pewnością trwałe połączenie warstw w taki sposób, by implant nie rozwarstwiał się pod wpływem obciążeń – dodaje koordynatorka projektu REGENESIS.

Badania nad bioaktywnymi komponentami prowadzą partnerzy projektu, w tym zespoły z Uniwersytetu Gdańskiego pod kierownictwem prof. Sylwii Rodziewicz-Motowidło, Polbioniki (dr Marta Klak) i instytutu w Lublanie (prof. Marija Vucomanovic). Z kolei w Kanadzie naukowcy z zespołu prof. Diego Mantovani sprawdzą, jak materiał zachowuje się pod obciążeniem i jak reagują na niego komórki, natomiast testy biologiczne zostaną przeprowadzone w Uniwersytecie Łódzkim pod kierownictwem dr Aleksandry Szwed-Georgiou.

Od laboratorium do praktyki klinicznej

Opracowany materiał ma szansę stać się zaawansowanym wyrobem medycznym i znaleźć zastosowanie w leczeniu urazów stawów – m.in. kolan, kostek czy drobnych stawów dłoni – zwiększając skuteczność zabiegów, takich jak artroskopia.

– Zakładamy podniesienie poziomu gotowości technologicznej (TRL) z poziomu 3 do 5. W praktyce oznacza to przejście od wczesnych badań laboratoryjnych do etapu, w którym rozwiązanie jest testowane w warunkach zbliżonych do rzeczywistych – opisuje prof. Małgorzata Gazińska.

To kluczowy krok w stronę wdrożenia technologii w medycynie. Na tym etapie powstanie prototyp biomateriału, który zostanie dokładnie przebadany zarówno w laboratorium, jak i na modelach zwierzęcych pod kątem bezpieczeństwa i skuteczności.

W stronę przyszłości medycyny regeneracyjnej

Efektem projektu REGENESIS mają być nie tylko lepsze wyniki leczenia pacjentów, ale także niższe koszty opieki zdrowotnej. – W najbardziej optymistycznym scenariuszu pierwsi pacjenci mogliby skorzystać z tej technologii w ramach badań klinicznych za około 10 lat – mówi prof. Małgorzata Gazińska. – Do tego czasu konieczne będą kolejne etapy badań przedklinicznych i klinicznych. Naukowcy jednak już dziś dzielą się pierwszymi wynikami swojej pracy. Koncepcję projektu i wstępne rezultaty zaprezentują podczas prestiżowej konferencji European Society for Biomaterials w 2026 r.

Źródło: Politechnika Wrocławska
Foto: Politechnika Wrocławska

Badania prowadzone przez dr n. med. Małgorzatę Stachowiak z Pracowni Immunoterapii Eksperymentalnej NIO w ramach półrocznego stażu współfinansowanego przez Fundację im. Jakuba hr. Potockiego, we współpracy z zespołem prof. Jaya Berzofsky’ego z ośrodka w Bethesdzie USA, wykazały kilka istotnych odkryć w kontekście odpowiedzi immunologicznej organizmu na nowotwory.

Przede wszystkim stwierdzono, że białko PD-L1, które normalnie pomaga komórkom nowotworowym unikać ataku ze strony układu odpornościowego, pojawia się także na tzw. wyczerpanych limfocytach T CD4. Są to komórki odpornościowe, które, w tym przypadku, przeniknęły do guza (tzw. TILs, od ang. tumor-infiltrating lymphocytes), ale przestały działać skutecznie. Odkryto, że mechanizm ich „wyczerpania”, czyli stanu, w którym tracą zdolność do zwalczania komórek nowotworowych, różni się od wcześniej poznanego mechanizmu dotyczącego cytotoksycznych limfocytów T CD8, które bezpośrednio niszczącą komórki nowotworowe.

Dodatkowo, model badawczy opracowany wcześniej w Polsce na ludzkich komórkach w warunkach laboratoryjnych (tj. z wykorzystaniem metody in vitro) został potwierdzony w badaniach na „żywych organizmach” – myszach z wszczepionymi nowotworami. Oznacza to, że nie tylko same komórki nowotworowe, ale również niektóre nasze własne komórki odpornościowe mogą, na skutek wyczerpania, „sprzyjać” rozwojowi nowotworu zamiast go zwalczać.

 

 

Dla pacjenta odkrycia te oznaczają kilka potencjalnych korzyści.

–Przede wszystkim pojawia się nowy cel dla leków immunoterapeutycznych. Dotychczas skupiano się głównie na limfocytach  T CD8, czyli komórkach bezpośrednio niszczących nowotwór, natomiast teraz okazuje się, że równie istotna może być reaktywacja limfocytów T CD4, które pełnią funkcję wspierającą i koordynującą w odpowiedzi immunologicznej – podkreśla dr n. med. Małgorzata Stachowiak. “Uderzenie” w PD-L1 obecne na limfocytach T CD4 może przynieść dodatkowe efekty terapeutyczne – to nowy kierunek, który warto rozwijać w immunoterapii nowotworów.

Lepsze zrozumienie, które typy komórek odpornościowych u konkretnego pacjenta są „wyczerpane”, pozwala lekarzowi dokładniej dobrać odpowiednią terapię, na przykład zdecydować o zastosowaniu leków blokujących PD-1/PD-L1 w konkretnym momencie leczenia lub w połączeniu z innymi metodami.

Potwierdzenie modelu badawczego, zarówno w warunkach laboratoryjnych, jak i w badaniach na zwierzętach, daje możliwość skuteczniejszego testowania nowych leków jeszcze przed rozpoczęciem badań klinicznych, co może przyspieszyć ich rozwój i zwiększyć szanse na sukces. Wreszcie, limfocyty T CD4, dotąd często pomijane w kontekście terapii nowotworowych, zaczynają być postrzegane jako ważny element skutecznej immunoterapii.

– To odkrycie może mieć duże znaczenie dla przyszłych terapii onkologicznych, ponieważ wskazuje, że skuteczne leczenie powinno obejmować nie tylko blokowanie działania komórek nowotworowych, ale też przywracanie pełnej sprawności wyczerpanym komórkom odpornościowym. Może to otworzyć drogę do nowych strategii immunoterapii, lepiej dostosowanych do konkretnego typu limfocytów T i ich roli w walce z nowotworem – wyjaśniaprof. Elżbieta Sarnowska,kierująca Pracownią Immunoterapii Eksperymentalnej Instytutu.

Odkrycie polskich i amerykańskich badaczy to nie tylko naukowy przełom, ale także przykład wartościowej międzynarodowej współpracy, która może realnie przełożyć się na poprawę skuteczności leczenia nowotworów. Połączenie doświadczeń i zaplecza badawczego zespołów z Polski i Stanów Zjednoczonych pokazuje, jak wiele można osiągnąć dzięki wspólnemu podejściu do rozwiązywania globalnych problemów zdrowotnych. Zidentyfikowanie nowych mechanizmów działania układu odpornościowego wobec nowotworu otwiera perspektywy nie tylko dla opracowania bardziej spersonalizowanej immunoterapii, ale także dla szybszego wdrażania skutecznych leków do praktyki klinicznej.

 

Publikacja jest dostępna pod linkiem

https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/2162402X.2025.2521392#d1e651

Źródło: NIO

 

– Agencja Badań Medycznych od początku swojej działalności, czyli przez pięć lat, przeznaczyła 4,5 mld zł na 324 projekty w obszarze biomedycznym, z czego 922 mln zł trafiło do polskich przedsiębiorców, którzy rozwijają nowe technologie, zarówno w obszarze produktów leczniczych, jak i wyrobów medycznych. W ramach Krajowego Planu Odbudowy dokładamy jeszcze około 1,14 mld zł, które mają służyć wzmocnieniu badań i rozwoju w obszarze produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Ale również wspieramy Centra Wsparcia Badań Klinicznych, czyli takie systemowe i kompleksowe rozwiązania, które mają służyć zwiększeniu konkurencyjności polskiego rynku badań klinicznych – mówi agencji Newseria Ireneusz Staroń, zastępca prezesa ds. finansowania badań w Agencji Badań Medycznych.

W styczniu ABM rozstrzygnęła konkurs dla przedsiębiorców na realizację badań w obszarze bezpieczeństwa lekowego, innowacyjnych terapii i leków przyszłości. Wybrano 22 przedsięwzięcia, które dostaną dofinansowanie na łączną kwotę ponad 112 mln zł. To kolejny realizowany przez agencję konkurs ze środków z Krajowego Planu Odbudowy. Wśród projektów rekomendowanych do dofinansowania znalazły się leki m.in.: na choroby układu oddechowego, celowana terapia przeciwnowotworowa i antytoksyna jadu żmij. Rozpiętość tematyczna zgłoszonych i nagrodzonych projektów była bardzo duża, a najwięcej z nich dotyczyło onkologii.

– Słyszeliśmy na przykład, że innowacyjne projekty Ryvu w obszarze produktów biologicznych znajdują się w drugiej fazie badań klinicznych. Myślę, że jako kraj mamy apetyt na to, aby te polskie innowacje – chociażby w obszarze leków biologicznych i terapii komórkowych – były wdrażane na rynek. W perspektywie 5–10 lat chciałbym zobaczyć, że są dostępne, odnoszą globalny sukces i trafiają do pacjentów w Polsce oraz w wielu krajach na całym świecie, w tym także na największym rynku, czyli w Stanach Zjednoczonych, gdzie przychody i marżowość są najwyższe – podkreśla zastępca prezesa ABM.

Jak podkreślają przedstawiciele ABM, ten rok ma by przełomowy dla sektora badań klinicznych i biomedycznego właśnie dzięki dodatkowemu 1,14 mld zł z KPO. Część z tych środków trafi do przedsiębiorców farmaceutycznych i biotechnologicznych jako realne wsparcie w prowadzeniu badań nad innowacyjnymi terapiami. To ma się przyczynić nie tylko do przyspieszenia prac i wzmocnienia konkurencyjności firmy, ale również zwiększenia bezpieczeństwa lekowego kraju i pobudzenia polskiej gospodarki.

– Na pewno powinniśmy inwestować jak najwięcej w ten obszar, dlatego że chcemy budować gospodarkę opartą na wiedzy i nowych technologiach. Stosunkowo niskie środki zainwestowane w tej branży możemy przełożyć na dosyć dużą wartość dodaną brutto. Mówimy tutaj o takim wskaźniku makroekonomicznym, który przekłada się na budowanie produktu krajowego brutto. Branża farmaceutyczna sama corocznie dostarcza około 5 mld euro. Jak dołożymy wszystkie inne pochodne sektory w obszarze chociażby badań klinicznych, to mówimy tutaj o potężnym filarze wzrostu gospodarczego – ocenia Ireneusz Staroń.

W styczniu ABM rozstrzygnęła również inny konkurs z KPO dla jednostek naukowych na realizację badań o charakterze aplikacyjnym w obszarze biomedycznym. Rekomendację do objęcia dofinansowaniem otrzymało 57 projektów, na łączną kwotę blisko 447 mln zł. Wśród nich są m.in. monitorowanie efektów leczenia raka szyjki macicy, gardła środkowego lub narządów odbytowo-płciowych, badanie nad przyczynami genetycznymi niedosłuchu oraz nad testem umożliwiającym wcześniejszą diagnostykę raka jajnika. Konkurs ten cieszył się rekordowym zainteresowaniem – wpłynęły 224 wnioski, trzy razy więcej niż w innych konkursach realizowanych wcześniej przez ABM.

– Zainteresowanie programami z KPO jest rekordowe ze względu na ogromne zapotrzebowanie, zarówno ze strony przedsiębiorców, jak i jednostek naukowych na realizację projektów badawczo-rozwojowych w obszarze biomedycznym – mówi dr n. farm. Karolina Nowak, dyrektorka Departamentu Innowacji i Współpracy Międzynarodowej w Agencji Badań Medycznych. – W ramach dotychczasowych projektów agencja finansuje 44 projekty komercyjne w obszarze nowych innowacyjnych produktów, produktów generycznych, nowych postaci farmaceutycznych, ale również ze środków z Krajowego Planu Odbudowy rozpoczęła finansowanie projektów biomedycznych dla jednostek naukowych. W ramach konkursu dla jednostek naukowych ABM dofinansuje 57 projektów, które wzmocnią obszar biomedyczny i pomogą polskim naukowcom rozwijać swoje rozwiązania aplikacyjne, czyli nastawione na komercjalizację.

Dofinansowanie z KPO to duża szansa na przyspieszenie rozwoju danego projektu, ale też spore wyzwanie związane z ograniczeniami czasowymi. Środki te muszą być wykorzystane do polowy 2026 roku, co przy badaniach biomedycznych wydaje się zdecydowanie zbyt krótką perspektywą.

– Dlatego też Agencja Badań Medycznych wymyśliła, że projekty będą finansowane tylko na pewnym etapie ich realizacji – wyjaśnia dr n. farm. Karolina Nowak. – Jesteśmy na etapie podpisywania umów, aby jak najszybciej nasi beneficjenci zaczęli realizować swoje projekty. Tempo było szybkie, ocena merytoryczna zajęła nam trochę czasu ze względu na bardzo dużą liczbę wniosków, jak również dlatego że była ona wykonywana przez ekspertów zewnętrznych, aby zapewnić pełną transparentność całego procesu. W ramach konkursu dla przedsiębiorców mieliśmy też dodatkowo ocenę finansową przedsiębiorstw, ale wszystko udało się zrobić zgodnie z planem.

Na początku stycznia rozstrzygnięto także konkurs na tworzenie i rozwój Centrów Wsparcia Badań Klinicznych, również organizowany w ramach KPO. 200 mln zł, czyli łączna kwota wsparcia dla jednostek medycznych, pozwoli uruchomić 12 nowych placówek w ośmiu województwach. Dzięki temu sieć CWBK, czyli ośrodków koordynujących badania kliniczne i wspierających uruchomienie niekomercyjnych badań klinicznych, powiększy się do 33.

źródło: newseria

Informacje o programie i naborze pod linkiem: sparkpoland.edu.pl

Tylko w 2023 roku w Polsce zarejestrowano rekordową liczbę 784 wniosków o rozpoczęcie badań klinicznych. Najwięcej pozwoleń wydano dla produktów leczniczych z obszaru hematologii (18,9 proc.), ośrodkowego układu nerwowego (15,6 proc.) oraz chorób przewodu pokarmowego i metabolicznych (15,5 proc.). Przewagę stanowiły badania kliniczne II i III fazy (źródło: Agencja Badań Medycznych).

– Dynamiczny rozwój badań klinicznych w Polsce pokazuje, że technologie biomedyczne mogą stać się naszą krajową specjalnością. Mamy pierwsze doświadczenia, świetną kadrę naukową, nowoczesną infrastrukturę. Czas na stworzenie wzorcowego mechanizmu dla krajowego sektora biotechnologii, który pozwala przekształcać pomysły na wynalazki biomedyczne w ich zastosowania. Program SPARK wychodzi naprzeciw tej potrzebie – przekonuje prof. Agnieszka Dobrzyń, dyrektor Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN, który jest inicjatorem i podjął się też organizacji pierwszej edycji ogólnopolskiego programu SPARK w Polsce.

Jej zdaniem, program SPARK Poland może docelowo pełnić rolę ogólnokrajowego wehikułu, który będzie dodatkowym paliwem dla kształtującej się w Polsce specjalizacji biomedycznej. – A polska biotechnologia bardzo potrzebuje takiego mechanizmu. Zbyt często dobre i rokujące projekty biomedyczne zostają w szufladzie – argumentuje.

Na świecie mniej niż 5 proc. odkryć w naukach przyrodniczych przekłada się na zatwierdzone rozwiązania medyczne (źródło: SPARK Zurich), a mniej niż 10 proc. substancji aktywnych przechodzi z fazy badań przedklinicznych do zatwierdzenia przez amerykańską agencję zatwierdzającą leki, czyli FDA, Food and Drug Administration (źródło: American Pharmaceutical Review). 

Prof. Dobrzyń tłumaczy, że dopiero weryfikacja hipotez badawczych w ramach realizacji uzyskanego grantu pozwala zdefiniować zapotrzebowanie na kolejne eksperymenty. Naukowiec nie jest w stanie ich zaplanować, pisząc wniosek o grant. – Potrzebujemy elastyczności w dostępie do finansowania – wyjaśnia.

Ale jej zdaniem to nie wszystko. – My naukowcy, potrzebujemy rzetelnych partnerów, z którymi moglibyśmy zweryfikować sposób myślenia o konkretnym zastosowaniu wyników naszych badań. Potrzebujemy też wsparcia w zarządzaniu procesem technologicznym, który obejmuje m.in. potrzeby interesariuszy, w tym pacjentów, regulacje branżowe czy wymogi koncernów farmaceutycznych – podkreśla prof. Agnieszka Dobrzyń. 

Proces rozwoju leków jest niezwykle skomplikowany, czasochłonny i wymaga szerokiego spektrum kompetencji. Przekonała się o tym prof. Daria Mochly-Rosen ze Stanford University School of Medicine, która przeszła wyboistą i bezskuteczną ścieżkę poszukiwania licencjobiorcy, chcąc rozwinąć odkryty związek chemiczny i przekształcić go w kandydata na lek. Powołany przez nią start-up potrzebował aż 10 lat, aby zebrać wystarczający zestaw danych potwierdzających efektywność kliniczną kandydata na lek i znaleźć strategicznego partnera biznesowego. To właśnie z jej inicjatywy prawie 20 lat temu powstał program SPARK.

Przez ostatnie kilka lat zespół Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN zrealizował pilotaż programu SPARK. Ścisła i systematyczna współpraca zespołu naukowego z wyspecjalizowanym w biotechnologiach menadżerem projektu i ekspertami z rynku doprowadziła jeden z inkubowanych zespołów do etapu tworzenia spółki.

– To doświadczenie pokazało nam, że należy iść krok dalej, dlatego razem z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego ogłaszamy ogólnokrajowy nabór dla naukowców, otwierając drzwi dla nowatorskich inicjatyw biomedycznych z całej Polski – mówi prof. Dobrzyń.

Program SPARK działa już w 21 krajach na świecie, w tym w 8 krajach europejskich, tj. w Szwajcarii, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Danii, Norwegii, Finlandii, Włoszech i Czechach. Czy na stałe zagości w Polsce?

– Teraz wszystko zależy od naukowców, a konkretnie od liczby i jakości zgłoszeń. W społeczeństwie funkcjonuje przekonanie, że my naukowcy nie lubimy, jak ktoś z zewnątrz wtrąca się w nasze projekty. Mówi się też, że naukowcy nie myślą o zastosowaniach. Mam inną perspektywę. Naukowcy są gotowi na partnerstwo z praktykami z rynku. Tylko nie mają do niego wystarczającego dostępu – podsumowuje prof. Agnieszka Dobrzyń, która od 20 lat prowadzi badania naukowe, a aktualnie z zespołem pracuje nad terapią dla pacjentów chorych na cukrzycę. 

SPARK Poland to krajowa edycja programu mentoringowego powstałego na Uniwersytecie Stanforda i prowadzonego przez instytucje naukowe na całym świecie, który rozwija projekty naukowe z obszaru biomedycyny w kierunku wdrożenia i komercjalizacji. Program umożliwi trzem zwycięskim zespołom naukowym zweryfikowanie pomysłów na nowatorskie terapie, potencjalne leki, szczepionki, testy diagnostyczne lub inne wyroby medyczne. W praktyce to dwuletni, intensywny, systematyczny mentoring z doświadczonymi ekspertami i praktykami połączony z dostępem do finansowania eksperymentów badawczych w kwocie 300 tys. zł.

Więcej o SPARK Poland: sparkpoland.edu.pl

Realizacja opracowanego programu Studiów podyplomowych musi zakładać czas ich trwania na minimum 2 semestry obejmujące co najmniej 160 godzin dydaktycznych, przy czym dla studiów MBA minimum 350 godzin dydaktycznych i minimum 3 semestry.

Minimalna liczba słuchaczy nie może być mniejsza niż 25 na edycję Studiów (minimalna liczba słuchaczy oznacza równocześnie minimalną liczbę osób, które ukończą Studia podyplomowe i uzyskają dyplom).

Beneficjenci mogą zaproponować dowolne, innowacyjne studia z zakresu nauk biomedycznych, tym niemiej preferowanymi kierunkami Studiów podyplomowych są:

• MBA w ochronie zdrowia z uwzględnieniem badań klinicznych;
• Innowacje i komercjalizacja w ochronie zdrowia;
• Rozwój leków i medycyna translacyjna;
• Edukacja medyczna;
• Zdrowie publiczne i zdrowie międzynarodowe;
• Bioinformatyka.

Uczestnikami Studiów podyplomowych mogą być jedynie osoby, które spełniają łącznie wszystkie poniższe warunki:

• są zatrudnionymi w sektorze biomedycznym;
• są absolwentami studiów I lub II stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, którzy samodzielnie zadeklarowali chęć uczestniczenia w Studiach podyplomowych;
• są osobami, które dobrowolnie zadeklarowały chęć uczestnictwa w Studiach podyplomowych, tzn. nie mogą być delegowane przez pracodawcę do uczestnictwa w Studiach;
• są osobami, których doświadczenie zawodowe wynosi minimum jeden rok;
• są osobami, które zostały zrekrutowane przez Organizatora studiów w oparciu o przyjęty przez niego Regulamin rekrutacji oraz złożone przez kandydata CV.

1. W przypadku składania Wniosku przez jeden podmiot:

• uczelnia publiczna utworzona przez organ państwa, w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20 lipca 2018 r. (Dz.U.2022 poz. 574), która prowadzi kształcenie stacjonarne na minimum jednym z wymienionych kierunków: lekarski, lekarsko-dentystyczny, farmacja, pielęgniarstwo (studia I i II stopnia), ratownictwo medyczne;
• uczelnia niepubliczna działająca w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20 lipca 2018 r. (Dz.U.2022 poz. 574), która aktualnie prowadzi kształcenie na kierunku lekarskim (minimum roczne doświadczenie w realizacji studiów na kierunku lekarskim)
• Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w rozumieniu ustawy z dnia 13 września 2018 r. (Dz.U. 2021 poz. 77) o Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego.

2. W przypadku składania Wniosku przez co najmniej dwa podmioty, jednak nie więcej niż trzy:

Konsorcjum, przy czym Liderem konsorcjum mogą być jedynie podmioty wymienione powyżej, natomiast Konsorcjantami uczelnie publiczne utworzone przez organ państwa, w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20 lipca 2018 r.

Maksymalny czas trwania Projektu powinien wynosić nie dłużej niż 4 lata, w tym od 1 do 3 kierunków Studiów podyplomowych, a w ramach danego kierunku Studiów od 1 do 5 edycji.

Projekt musi rozpocząć się nie wcześniej niż 1 stycznia 2024 r., ale nie później niż 1 października 2024 r.

30 mln PLN. Wysokość dofinansowania jednego Projektu wynosi maksymalnie 4,5 mln PLN, przy czym koszt jednego kierunku Studiów podyplomowych nie może przekroczyć 1 500 000,00 zł, a koszt pojedynczej edycji Studiów podyplomowych nie może przekroczyć 500 000,00 zł, a w przypadku Studiów MBA w ochronie zdrowia z uwzględnieniem badań klinicznych –  850 000,00 zł.

Wnioski można składać od 11.07.2023 r., od godziny 12:00:00 do 17.08.2023 r. do godziny 12:00:59, wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem systemu ABM dostępnego na stronie Agencji https://konkurs.abm.gov.pl/#/

Pytania dotyczące konkursu prosimy kierować na adres mailowy: 
edukacyjne@abm.gov.pl

źródło: ABM

Opracowany przez naukowców bezprzewodowy, niewymagający stosowania baterii bandaż dostarcza sygnały elektryczne wspomagające gojenie się ran. Jego twórcy uznali, że urazy mogą zakłócać przepływ sygnałów elektrycznych w organizmie. Stymulacja elektryczna pozwala natomiast przywrócić normalne sygnały ciała, determinując migrację komórek do łożyska rany. Choć elektroterapia stosowana jest w leczeniu już od dawna, to dotychczas nie była ona wykorzystywana do leczenia przewlekłych ran w warunkach innych niż szpitalne.

Działanie bandaża opiera się na zastosowaniu dwóch elektrod. Zewnętrzna styka się ze zdrowym fragmentem skóry poza raną. Mniejsza, wewnętrzna elektroda ma natomiast styczność z raną. Zabieg, w czasie którego do rany przykładane jest napięcie elektryczne, trwa około 30 min dziennie. Dotychczas naukowcy przeprowadzili testy działania urządzenia na myszach.

Skrócenie czasu gojenia jest bardzo ważne z uwagi na zmniejszenie w ten sposób ryzyka wystąpienia zakażenia bakteryjnego, bardzo często skutkującego poważnymi powikłaniami przewlekłych ran, z sepsą włącznie.

Działanie bandaża nie tylko pozwala jednak na szybsze gojenie rany, ale też na monitorowanie procesu gojenia. Dzięki modułowi NFC urządzenie może zdalnie, w czasie rzeczywistym przesyłać dane o oporze elektrycznym mierzonym w poprzek rany, którego poziom wskazuje lekarzom, na jakim etapie gojenia znajduje się rana i czy w trakcie leczenia czynione są postępy.

Leczenie z wykorzystaniem bioresorbowalnych urządzeń elektronicznych jest stosunkowo młodą gałęzią rynku technologii medycznych. Rozwijana jest od 2018 roku, kiedy to opracowano wszczepialne urządzenie bezprzewodowe, przyspieszające regenerację nerwów i poprawiające gojenie uszkodzonego nerwu.

Z danych rządowych wynika, że w Polsce z cukrzycą zmaga się około 3 mln dorosłych osób. Według informacji Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków ryzyko powstania owrzodzeń i ran na stopie w ciągu życia chorego na cukrzycę wynosi 12–25 proc. Nieleczone lub leczone nieskutecznie przewlekłe rany mogą doprowadzić do konieczności amputacji kończyny. 40 proc. amputacji jest przeprowadzanych u osób ze stopą cukrzycową.

źródło: Newseria

Opracowany przez naukowców bezprzewodowy, niewymagający stosowania baterii bandaż dostarcza sygnały elektryczne wspomagające gojenie się ran. Jego twórcy uznali, że urazy mogą zakłócać przepływ sygnałów elektrycznych w organizmie. Stymulacja elektryczna pozwala natomiast przywrócić normalne sygnały ciała, determinując migrację komórek do łożyska rany. Choć elektroterapia stosowana jest w leczeniu już od dawna, to dotychczas nie była ona wykorzystywana do leczenia przewlekłych ran w warunkach innych niż szpitalne.

Działanie bandaża opiera się na zastosowaniu dwóch elektrod. Zewnętrzna styka się ze zdrowym fragmentem skóry poza raną. Mniejsza, wewnętrzna elektroda ma natomiast styczność z raną. Zabieg, w czasie którego do rany przykładane jest napięcie elektryczne, trwa około 30 min dziennie. Dotychczas naukowcy przeprowadzili testy działania urządzenia na myszach.

Skrócenie czasu gojenia jest bardzo ważne z uwagi na zmniejszenie w ten sposób ryzyka wystąpienia zakażenia bakteryjnego, bardzo często skutkującego poważnymi powikłaniami przewlekłych ran, z sepsą włącznie.

Działanie bandaża nie tylko pozwala jednak na szybsze gojenie rany, ale też na monitorowanie procesu gojenia. Dzięki modułowi NFC urządzenie może zdalnie, w czasie rzeczywistym przesyłać dane o oporze elektrycznym mierzonym w poprzek rany, którego poziom wskazuje lekarzom, na jakim etapie gojenia znajduje się rana i czy w trakcie leczenia czynione są postępy.

Leczenie z wykorzystaniem bioresorbowalnych urządzeń elektronicznych jest stosunkowo młodą gałęzią rynku technologii medycznych. Rozwijana jest od 2018 roku, kiedy to opracowano wszczepialne urządzenie bezprzewodowe, przyspieszające regenerację nerwów i poprawiające gojenie uszkodzonego nerwu.

Z danych rządowych wynika, że w Polsce z cukrzycą zmaga się około 3 mln dorosłych osób. Według informacji Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków ryzyko powstania owrzodzeń i ran na stopie w ciągu życia chorego na cukrzycę wynosi 12–25 proc. Nieleczone lub leczone nieskutecznie przewlekłe rany mogą doprowadzić do konieczności amputacji kończyny. 40 proc. amputacji jest przeprowadzanych u osób ze stopą cukrzycową.

źródło: Newseria